ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

Thelonious monk - Allen ginsberg

Thelonious monk - Allen ginsberg
Δυο γίγαντες στην εποχή των γιγάντων.

Παρατηρητήριο

Όσοι βιάζεστε να του δώσετε εύσημα συμβολής στην αποδόμηση του αντιαμερικανισμού λάβετε υπόψη σας ότι:
1. Στην Ελλάδα δεν υπάρχει πλέον αντιαμερικανισμός. Υπάρχει όμως έντονος αντιευρωπαϊσμός σαφώς πιο ισχυρός και επικίνδυνος. Ο αντιαμερικανισμός αναπτύχθηκε μεταπολεμικά ως φιλοσοβιετισμός και έσβησε μαζί με το τέλος της σοβιετίας. Το ΠΑΣΟΚ συνέβαλε τα μέγιστα στη γιγάντωσή του κατά την περίοδο της πρώιμης μεταπολίτευσης και τα κινήματα των αδεσμεύτων. Μέχρι που η δανεική ευδαιμονία τα σκούπισε όλα.
2. Δεν τόχει σε τίποτε όταν επιστρέψει να γυρίσει το χαρτί και να ξαναγίνει αντιαμερικανός ή αντιτραμπ ή οτιδήποτε άλλο. Διαβάζει άριστα το ακροατήριό του, ξέρει σε ποιους απευθύνεται, τους κλείνει το μάτι και πλασάρει ότι τα βρήκε με τον τέως δαίμονα για να την πει στους σημερινούς δαίμονες της ΕΕ. Το αύριο είναι άλλη μέρα.
3. Η Αριστερά μπορεί να συγχωρήσει όλες τις ιδεολογικές ή πολιτικές αποκλίσεις, ανίερες συμμαχίες κλπ , προκειμένου να παραμείνει στην εξουσία. Θα τις βγάλει όμως σαν μαχαίρια μετά την ήττα, για να δικάσει τους χτεσινούς ηγέτες. Έχουμε δρόμο ακόμα.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Για το μεγαλύτερο μέρος των ψηφοφόρων τους η Επιτυχία είναι το κλείσιμο της ΒSH Hellas, (πρώην Πίτσος),. Ουδόλως τους απασχολεί η επίσκεψη στις ΗΠΑ. Όταν η αξιωματική αντιπολίτευση καταλάβει τι ακριβώς παίζεται μέσα στα ελληνικά λαϊκά στρώματα ελπίζω να είμαστε ζωντανοί. Ως τότε αφήστε τους ήσυχους να σας φτιάχνουν την ατζέντα.

Κυριακή, 6 Νοεμβρίου 2011

Ο «δημοκρατικός σοσιαλισμός» και ο «αριστερός» ευρωπαϊσμός, μπορούν να περιμένουν λίγο…



Του Σάκη Κουρουζίδη

Το ζητούμενο δεν είναι να χρεώσουμε την ευθύνη της καταστροφής σε κάποιους, αλλά η αποτροπή της καταστροφής της χώρας… 

Κατανοώ απόλυτα όλους τους προβληματισμούς για το ρόλο που μπορεί να παίξει ένα μικρό και νέο κόμμα σε τόσο δύσκολες συνθήκες. Κατανοώ, ακόμα, ότι δεν είναι εύκολα διαχειρίσιμη η «αριστερή» λαϊκιστική ρητορεία και ο απλοϊκός αντιευρωπαϊσμός που έχουν επενδύσει στην καταστροφή της χώρας. Δέχομαι ακόμα ότι οι εξελίξεις είναι τόσο πολύ ρευστές και αντιφατικές ώστε μπορούμε να βρεθούμε εκτεθειμένοι σε απρόβλεπτες εξελίξεις…
Όμως, όλα αυτά δεν μας απαλλάσσουν από το να θέσουμε κάποια ερωτήματα, σε μας τους ίδιους, με πολύ ξεκάθαρο τρόπο.


Αν το ερώτημα στα μέλη της Κ.Ε. ή σε όλα τα μέλη της ΔΗΜΑΡ ήταν: "Θέλετε να υπερψηφιστεί η δανειακή σύμβαση από την ελληνική βουλή;", είμαι σίγουρος ότι η απάντηση θα ήταν συντριπτικά "ΝΑΙ"! 

Γιατί, όμως, θα μπορούσε να ήταν διαφορετική η απάντηση (από την Κ.Ε.) αν το ερώτημα θα ήταν: «Να ψηφίσει η ΔΗΜΑΡ τη δανειακή σύμβαση;».

Νομίζω, πως μόνον η πιθανολόγηση της –βέβαιης- υπερψήφισής της από τους «άλλους» και η βεβαιότητα ότι η χώρα δεν θα στερηθεί αυτού του πακέτου, θα μπορούσε να εξηγήσει μια τέτοια διαφοροποίηση. 

Αν, δηλαδή, υπήρχε απόλυτη εξάρτηση της ψήφου των 4 βουλευτών της ΔΗΜΑΡ, με την υπερψήφισή της, μου είναι αδιανόητο να φανταστώ ότι θα συμβάλαμε στην καταψήφισή της! 

Αυτό, όμως, το βρίσκω πολύ αντιφατικό, έως παράδοξο (στο βαθμό, βέβαια, που τα υποθετικά ερωτήματα που έθεσα πριν, έχουν αυτήν την απάντηση). 
Επομένως, στο ερώτημα που, de facto, θα πρέπει να απαντήσουμε είναι: «Θέλουμε να ισχύσει για τη χώρα μας και άρα, να υπερψηφιστεί από την ελληνική βουλή η νέα δανειακή σύμβαση»; 
Και στο ερώτημα αυτό απαντάς ναι ή όχι, μόνο! 

Αν αρχίσουμε να λέμε ότι «φταίνε αυτοί που μας οδήγησαν εδώ» (που ασφαλώς φταίνε), ότι «φταίνε οι ολιγωρίες του ΠΑΣΟΚ που έδειξε αδικαιολόγητη ταλάντευση» (που έδειξε), ότι «το ΠΑΣΟΚ στάθηκε ανίκανο να ελέγξει τα ελλείμματα, να χτυπήσει τη φοροδιαφυγή, να ξεκινήσει τις μεγάλες διαρθρωτικές αλλαγές –στη φάση αυτή, εννοώ»- (ασφαλώς και ισχύουν), όλα αυτά μπορεί να εξηγούν την καταστροφή που θα ακολουθήσει, αλλά δεν βοηθάνε στην αποτροπή της καταστροφής. Και το ζητούμενο τώρα είναι μόνον αυτό και όχι αν θα μας χρεώσουν κάποιο μερίδιο ευθύνης αν –και αυτή- η προσπάθεια αποτύχει. 

Βάζουμε στην μπάντα τα περί «δημοκρατικού σοσιαλισμού», τα περί «οικολογικής εγρήγορσης» τα περί (μακράς πνοής) «μεταρρυθμιστικής στρατηγικής» και κρατάμε τον «Ευρωπαϊσμό» μας (ούτε καν «αριστερό» να μην τον λέμε σε αυτή τη φάση) και κοιτάμε να αποφύγουμε την καταστροφή της χώρας. Ασφαλώς στην πορεία της ανασυγκρότησης έχουν νόημα και οι μεγάλες μεταρρυθμιστικές αλλαγές, και η χρήση πράσινων αναπτυξιακών εργαλείων. 

Αυτή τη στιγμή, το μόνο νήμα που –έφτασε να- κρατάει ζωντανό τον «ευρωπαϊσμό» της χώρας μας, είναι αυτή η δανειακή σύμβαση, με την έννοια ότι αν καταψηφιστεί μας τοποθετεί αυτομάτως εκτός ευρωπαϊκού πλαισίου. 
Μπορεί κανείς να ισχυριστεί, σήμερα, το αντίθετο; Να φανταστεί ότι θα συνεχίσουμε να ήμαστε χώρα της ευρωζώνης ή και της ίδιας της ΕΕ, αν καταψηφιστεί η σύμβαση αυτή; 
Τον δικό μας ευρωπαϊσμό, θα τον εξαρτήσουμε από την ψήφο των άλλων; Θα αφήσουμε να δικαιωθούν οι καταστροφολόγοι αντιευρωπαϊστές; Ο «αριστερός μας ευρωπαϊσμός» για να έχει νόημα θα πρέπει να υπερασπιστούμε τον –σκέτο!- ευρωπαϊσμό, πρώτα. 

Ο «δημοκρατικός σοσιαλισμός» και ο «αριστερός» ευρωπαϊσμός, μπορούν να περιμένουν λίγο…

4 σχόλια:

  1. "Το ζητούμενο δεν είναι να χρεώσουμε την ευθύνη της καταστροφής σε κάποιους, αλλά η αποτροπή της καταστροφής της χώρας… "
    Λάθος.
    Αυτό είναι το δικό σας ζητούμενο. Το ζητούμενο για τις άγριες συμμορίες των Αντώνηδων, Γιώργων, Φώτηδων κλπ είναι να μείνουν στα "πράγματα" για να εξακολουθήσουν την σίτιση απο το πρυτανείο.
    Και με βάση αυτό το ζητούμενο, είναι πολύ αποτελεσματικοί.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Επειδή διάφοροι αρθρογράφοι στο blog αυτό και άλλα (π.χ. Κόκκινη Πιπεριά με παρόμοιο θέμα) άρχισαν να σκαλίζουν, χωρίς λόγο πιστεύω, το θέμα της στάσης της Δ.Α. απέναντι στη δανειακή σύμβαση, ας καταθέσω τη διαφωνία μου μαζί τους, αν και θεωρώ ότι "τρωγόμαστε με τα ρούχα μας" άσκοπα.
    1. Έτσι όπως είναι οι συσχετισμοί στη Βουλή, καλά κάνει και δεν την ψηφίζει, δεν υπάρχει λόγος να εκτεθεί αφού αυτή θα περάσει. Εξ ου και η άποψη για άκαιρη κουβέντα...
    2. Ας υποθέσουμε τώρα ότι η ψήφισή της εξαρτιόταν από τη στάση των 4 βουλευτών της Δ.Α. Ναι, θα έπρεπε να την ψηφίσει. Όχι γιατί είναι καλή, κάκιστη είναι. Αλλά γιατί αυτή τη στιγμή δεν υπάρχει άλλη επιλογή. Κι εδώ είναι η διαφωνία μου με τους αρθρογράφους: αυτοί πιστεύουν, είτε λέγοντάς το είτε αφήνοντας το να εννοηθεί, ότι η σύμβαση είναι σχεδόν καλή (!!!) γι' αυτό και πρέπει να ψηφιστεί. Όχι! Η σύμβαση είναι ΚΑΚΙΣΤΗ. Και έχει διαφορά να την ψηφίζεις σαν τέτοια γιατί δεν έχεις επιλογή από το να την ψηφίζεις γιατί τη θεωρείς καλή, όπως π.χ. η Ντόρα. Βέβαια και έτσι θα έχανες στον αριστερό κόσμο γιατί τα παπαγαλάκια των ΜΜΕ σιγά μην πρόβαλαν την αιτιολόγηση της ψήφου σου, θα έμεναν απλά στο ότι την ψήφισες. Αλλά τι άλλο να κάνεις?
    Πάντως συνέλθετε (μερικοί) σύντροφοι, το έχετε παρακάνει. Την "πέφτετε" στον Χατζησωκράτη γιατί απλά μίλησε με τη απλή γλώσσα της πραγματικής ανανεωτικής Αριστεράς. Εκτός κι αν αυτό το τελευταίο (αριστερά) είναι που σας ενοχλεί ...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Ούτε η Ντόρα δεν έχει έχει τέτοια επιχειρήματα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Και για όσους έψαχναν να βρούν την αιτία για τα καραγκιοζιλίκια των τελευταίων 10 ημέρων, παραθέτω το απόσπασμα απο την σημερινή ειδησεογραφία:
    http://www.capital.gr/News.asp?id=1322337
    "Πέραν τούτου, το «έργο» θα περιοριστεί στη ψήφιση του νέου Προϋπολογισμού και στη διαδικασία που θα διασφαλίσει την εφαρμογή της πρόσφατης συμφωνίας Κορυφής της 26ης Οκτωβρίου, η οποία υπολογίζεται ότι θα έχει ολοκληρωθεί πριν από τα τέλη Ιανουαρίου – γι΄ αυτό και ορίσθηκε η συγκεκριμένη ημερομηνία εκλογών.

    Πηγές από τη Λ. Συγγρού υποστηρίζουν ότι θα «παγώσουν» μια σειρά από νομοθετήματα που ετοίμαζε η κυβέρνηση Παπανδρέου (απελευθέρωση επαγγελμάτων) ή ότι θα επανεξετασθούν άλλα, όπως το νέο φορολογικό, με ενσωμάτωση «βασικών προτάσεων» της ΝΔ.".

    Παγώνουν λοιπόν τα περίφημα μέτρα απελευθέρωσης επαγγελμάτων, νέο μισθολόγιο κλπ.

    Μετά απο εμφύλιο 2 χρόνων. Μετά απο ανείπωτες ταλαιπωρίες απο ταξιτζήδες, φορτηγατζήδες, εφοριακούς κλπ, βρισκόμαστε πάλι στο μηδέν, με μια κυβέρνηση η οποία έχει σαν μόνο στόχο να εισπράξει τα λεφτά και να ετοιμάσει εκλογές σε 3 μήνες.

    Και το κυριώτερο να αποφύγει να πάρει οποιοδήποτε διαρθρωτικό μέτρο που έχει ήδη δρομολογηθεί.

    Οι καραγκιόζηδες, σε αγαστή συνεργασία, θριάμβευσαν για άλλη μια φορά.

    Άξιος ο μισθός τους. Κυριολεκτικά.

    Φυσικά η πορεία προς την ολοκληρωτική καταστροφή δεν θα αλλάξει στο παραμικρό.

    Ενδεχομένως να επισπευστεί και να έχουμε τις εξελίξεις πριν τα Χριστούγεννα.

    Εάν ο σκοπός του Γιωργάκη και του Αντωνάκη ήταν να οδηγήσουν την χώρα στην δραχμή απο κοινού, για να μην πληρώσουν το εκλογικό τίμημα, αυτό που παρακολουθήσαμε τις τελευταίες μέρες συγκρίνεται με τις καλύτερες παραστάσεις που έχουμε δεί φέτος.

    Και δυστυχώς παίξαμε και εμείς τον ρόλο του κοινού.

    ΑπάντησηΔιαγραφή