ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

Μ' αυτούς θα προχωρήσουμε

Μ' αυτούς θα προχωρήσουμε

Παρατηρητήριο

Lives matter.
Σήμερα το απόγευμα μόλις πρωτοακούστηκε η φρικτή είδηση από τη Βαρκελώνη, άρχισε το ίδιο πολύ κουραστικό, πολύ πληκτικό, πολύ εξοργιστικό γαϊτανάκι υπερεκτίμησης-απαξίωσης, απαξίωσης-υπερεκτίμησης της ανθρώπινης ζωής.
Ανάλογα με τα παραμορφωτικά γυαλιά που φοράμε, ανάλογα με τον ιδεολογικό στόκο των εγκεφάλων μας, ανάλογα με τη διαθλαστική ικανότητα των θρησκευτικών μας πεποιθήσεων οι ζωές "ζυγίζουν" λιγότερο ή περισσότερο.
Και προσπερνάμε αδιάφορα την πιθανότητα κάθε παιδάκι που πεθαίνει στην Ινδία να είναι ένας ακόμη Ραμανουτζάν.
Κάθε παιδάκι που σκοτώθηκε σήμερα στη Βαρκελώνη να ήταν ένας ακόμη Pablo Picasso.
Στο τέλος της ημέρας, του μήνα, του χρόνου στον απολογισμό μας θα μας λείπουν πέντε, δέκα, πενήντα, χίλιες ανθρώπινες ζωές. Όλες ισοβαρείς και ισότιμες.
Όταν θα μάθουμε να μετράμε το ίδιο κάθε ανθρώπινη ζωή, τότε θα έχουμε ανέβει στο επόμενο σκαλοπάτι της εξέλιξης του ανθρώπινου είδους.
Σάκης Παπαθεοδώρου

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Χτες ήταν οι καταλήψεις, σήμερα το «άσυλο» της βίας, αύριο η διάλυση των μεταπτυχιακών. Οι θλιβεροί φαιοί ή κόκκινοι κομισάριοι μισούν τους άριστους γιατί τους φοβούνται και πασχίζουν να τους σταματήσουν. Γιατί είναι αυτοί που θα χτίσουν την επόμενη ελεύθερη, δημοκρατική και δημιουργική Ελλάδα. Είναι αυτοί που θα τους αποστρατεύσουν, θα τους στείλουν επιτέλους στη λήθη της ιστορίας. Είναι αυτοί που με την αξιοσύνη τους θα αλλάξουν το παράδειγμα στην έρμη τούτη χώρα. Μην ανησυχείτε. Δεν έρχεται κανένα άλλο κόμμα, πράσινο, κόκκινο ή γαλάζιο. Έρχονται οι άριστοι και να τους φοβάστε.

Έρχονται οι άριστοι και να τους φοβάστε

Τετάρτη, 8 Φεβρουαρίου 2012

Οι κατώτατοι μισθοί στην Ελλάδα της κρίσης, του Μάνου Ματσαγγάνη



Μια διεισδυτική ματιά στο ζήτημα των κατώτατων μισθών από την πάντοτε ενδιαφέρουσα και φωτεινή οπτική γωνία του Μάνου.

Δημοσιεύτηκε στον διαδικτυακό τόπο ενημέρωσης και ανάλυσης «Protagon» (Τετάρτη 8 Φεβρουαρίου 2012)

Όπως θα θυμούνται οι αναγνώστες του protagon, η δημοσιοποίηση το φθινόπωρο του 2009 της ετήσιας έκθεσης του Παγκόσμιου Oικονομικού Φόρουμ – σύμφωνα με την οποία η Ελλάδα είχε υποχωρήσει στη διεθνή κατάταξη ανταγωνιστικότητας πίσω από την συμπαθή Μποτσουάνα – αντιμετωπίστηκε με το συνηθισμένο τρόπο με τον οποίο συζητώνται όλα τα σοβαρά προβλήματα στη χώρα μας: η είδηση σχολιάστηκε για λίγες μέρες, με απαξιωτικά (και δικαίως) σχόλια για τις επιδόσεις της κυβέρνησης Καραμανλή που παρέδιδε τότε την εξουσία, και μετά ξεχάστηκε.

«Ξεχάστηκε» τρόπος του λέγειν βέβαια. Από τότε μεσολάβησε η κρίση δανεισμού, η υπογραφή του Μνημονίου, η ύφεση της οικονομίας. Χιλιάδες ιδιωτικές επιχειρήσεις έκλεισαν, πολλές άλλες μετέφεραν τις παραγωγικές τους δραστηριότητες εκτός συνόρων. Εκατοντάδες χιλιάδες εργαζόμενοι έχασαν τη δουλειά τους, πολλοί (ίσως οι περισσότεροι) από τους υπόλοιπους είδαν τα εισοδήματά τους να μειώνονται.

Πόσο άσχετα μεταξύ τους είναι αυτά τα δύο; Καθόλου. Όσο και αν μερικοί ονειρεύονται «άλλες πολιτικές» και «διαφορετικά μείγματα» (κάποιο κόλπο τέλος πάντων που θα μας επιτρέψει να πορευόμαστε όπως είχαμε μάθει τόσα χρόνια), η απώλεια ανταγωνιστικότητας της ελληνικής οικονομίας είναι η βαθύτερη αιτία της ύφεσης. Το έλλειμμα του κρατικού προϋπολογισμού και το έλλειμμα εξωτερικών συναλλαγών συνδέονται και τροφοδοτούν το ένα το άλλο. Τώρα που η εποχή της υπερκατανάλωσης με δανεικά έχει τελειώσει, το συνολικό εισόδημα αναγκαστικά θα διαμορφώνεται στο ύψος λίγο-πολύ της αξίας των αγαθών και υπηρεσιών που πουλάμε (ο ένας στον άλλον, και κυρίως σε αγοραστές από άλλες χώρες). Μπορούμε να το μοιράσουμε μεταξύ μας όσο δίκαια θέλουμε, και μπορούμε να το αυξήσουμε φτιάχνοντας ελκυστικά προϊόντα σε καλές τιμές. Και, φυσικά, «να φτιάξουμε ελκυστικά προϊόντα σε καλές τιμές» είναι αυτό που σκέφτεται ένας οικονομολόγος όταν λέει «να βελτιώσουμε την ανταγωνιστικότητα της οικονομίας».

Τώρα, λίγο μετά τη συμφωνία των πολιτικών αρχηγών για τα νέα μέτρα της κυβέρνησης, και λίγο πριν από τη συνεδρίαση της Βουλής για την έγκριση των μέτρων αυτών, το ενδιαφέρον φαίνεται να επιστρέφει στο θέμα της ανταγωνιστικότητας. Οι διαχωριστικές γραμμές είναι καθαρά χαραγμένες. Από τη μια, οι εκπρόσωποι των δανειστών ζητούν νέες θυσίες. Από την άλλη, σύσσωμος ο πολιτικός κόσμος, οι κοινωνικοί εταίροι, τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, η Εκκλησία, χαράζουν «κόκκινες γραμμές». Στο επίκεντρο της διαμάχης βρίσκεται η μείωση των μισθών (ιδίως των κατώτατων). Πόσο δίκιο έχει η ελληνική πλευρά; Και τι μπορεί να γίνει τώρα;

Σύμφωνα με τα τελευταία στοιχεία της Τράπεζας της Ελλάδος(πίνακας ΙΙΙ.8, σελίδα 90), οι μέσες αποδοχές αρχικά (το 2004-2009) βελτιώθηκαν κατά 16% σε πραγματικές τιμές, ενώ στη συνέχεια (το 2009-2011) υποχώρησαν κατά 15%. Με άλλα λόγια, η μείωσή τους στη διετία της κρίσης υπερακόντισε την αύξησή τους στην πενταετία της μεταολυμπιακής ευφορίας (και της καραμανλικής διακυβέρνησης). Συνεπώς, ακόμη και εάν δεχθεί κανείς ότι η βασική αιτία για την απώλεια ανταγωνιστικότητας ήταν οι υπερβολικές μισθολογικές αυξήσεις στην προηγούμενη περίοδο (μεγάλο «εάν»), θα μπορούσε και πάλι να καταλήξει στο συμπέρασμα ότι η διόρθωση της τελευταίας διετίας έχει εξαλείψει το πρόβλημα.

Είναι έτσι; Όχι ακριβώς. Για να δει κανείς αν όντως η ανταγωνιστικότητα βελτιώθηκε θα πρέπει να λάβει υπόψη το κόστος εργασίας ανά μονάδα προϊόντος (μέγεθος που ενσωματώνει την παραγωγικότητα). Σύμφωνα και πάλι με τα στοιχεία της Τράπεζας της Ελλάδος, το μοναδιαίο κόστος εργασίας στο σύνολο της οικονομίας την τελευταία διετία μειώθηκε κατά 6%, ενώ την προηγούμενη πενταετία είχε αυξηθεί κατά 34%. Συνολικά, η μεταβολή του από το 2004 έως σήμερα ήταν +26% στην Ελλάδα έναντι +14% στη ζώνη του Ευρώ. Ας σημειωθεί ότι το κόστος εργασίας ανά μονάδα προϊόντος υπολογίζεται σε ονομαστικές τιμές, δηλ. περιέχει και τον πληθωρισμό (ο οποίος, σε τελευταία ανάλυση, διαβρώνει την ανταγωνιστικότητα). Με άλλα λόγια, η μείωση των μισθών τη διετία της κρίσης δεν εξάλειψε την απώλεια ανταγωνιστικότητας.

Θα λυθεί το πρόβλημα με νέα μείωση των μισθών, και ιδίως των κατώτατων; Το επιχείρημα υπέρ μιας τέτοιας μείωσης βασίζεται στα παραπάνω στοιχεία συν ένα ακόμη. Ενώ η μείωση των μέσων αποδοχών την τελευταία διετία ήταν όση σχεδόν και η αύξησή τους την προηγούμενη πενταετία (σε πραγματικές τιμές πάντοτε), οι κατώτατες αποδοχές μειώθηκαν λιγότερο: -5% το 2009-2011 έναντι +16% το 2004-2009. Εν τω μεταξύ, σύμφωνα με τα στοιχεία του ΙΝΕ-ΓΣΕΕ (διάγραμμα 86, σελίδα 217), ο κατώτατος μισθός στην Ελλάδα το 2011 παρέμενε σαφώς υψηλότερος από ό,τι στην Ισπανία (+15%) και στην Πορτογαλία (+52%), ενώ ήταν 7πλάσιος από ό,τι στη γειτονική Βουλγαρία (όπου έχουν μεταφερθεί πολλές ελληνικές επιχειρήσεις). Συνεπώς, θα πρέπει να παραδεχθεί κανείς ότι η εμμονή της τρόικας με τους κατώτατους μισθούς δεν στερείται λογικής βάσης.

Τι αντιπαραθέτει σε αυτό η ΓΣΕΕ – αλλά και ο ΣΕΒ, ο αρχηγός της ΝΔ, ο αρχιεπίσκοπος, τα κανάλια; Τη συνηθισμένη ρητορεία περί κοινωνικής συνοχής. Εάν, όμως, το πρόβλημα με την πρόταση της τρόικας ήταν ότι είναι άδικη κοινωνικά, παρότι αποδοτική οικονομικά, η λύση θα ήταν απλή: μέτρα για την εισοδηματική στήριξη των ανέργων και των φτωχών. Αυτά θα είχαν βέβαια κάποιο κόστος, αλλά το όφελος από την αναπτυξιακή ώθηση και τη μείωση της ανεργίας (λόγω μείωσης των κατώτατων αποδοχών) θα ήταν πολύ υψηλότερο.

Πού σκοντάφτει η πρόταση της τρόικας; Κατ’ αρχήν, στο ότι ένα τέτοιο κοινωνικό δίχτυ ασφαλείας σήμερα απλώς δεν υφίσταται. Ούτε η δημιουργία του συμπεριλαμβάνεται στις προτεραιότητες των οπαδών των «κόκκινων γραμμών» και της «εθνικής υπερηφάνειας». Όπως έχω προσπαθήσει να επιχειρηματολογήσω αλλού, η προστασία όσων σήμερα πλήττονται από την κρίση απαιτεί ριζικό αναπροσανατολισμό της κοινωνικής πολιτικής, με δραστική αναδιανομή των σχετικών πόρων. Ακόμη και στην Ελλάδα της κρίσης, και παρά την δεδηλωμένη «ψυχοπονιά» των αστέρων της πολιτικής, του συνδικαλισμού και της δημοσιογραφίας, ο αναπροσανατολισμός αυτός δεν διαθέτει πολλούς υπερασπιστές.

Πέρα από την έλλειψη κοινωνικών προγραμμάτων που να παίζουν ρόλο αμορτισέρ, απορροφώντας τους κραδασμούς από τη μείωση των κατώτατων μισθών, η πρόταση της τρόικας προσκρούει σε άλλα δύο προβλήματα. Το πρώτο είναι ότι η μείωση του κόστους εργασίας δεν εγγυάται τη μείωση των τιμών. Σε συνθήκες μεγάλης ανεργίας και σχεδόν ολοκληρωτικής απουσίας των συνδικάτων από τις ιδιωτικές επιχειρήσεις (ιδίως τις μικρότερες), τίποτε δεν εμποδίζει κάποιον εργοδότη να καρπωθεί τη μείωση του κόστους διατηρώντας τις τιμές στο ίδιο ύψος και αυξάνοντας το περιθώριο κέρδους. Μια τέτοια συμπεριφορά θα ήταν ασφαλώς μυωπική, αλλά απολύτως συνεπής με το μοντέλο επιχειρηματικότητας (της «αρπαχτής») που δείχνει να έχει επικρατήσει.

Το δεύτερο πρόβλημα είναι ότι η ανταγωνιστικότητα δεν εξαρτάται αποκλειστικά από τους μισθούς. Σύμφωνα με τη ρητορική του συρμού, ο τουρισμός είναι η «βαριά βιομηχανία» μας, όπου διαθέτουμε αναμφισβήτητα συγκριτικά πλεονεκτήματα (που μας κληρονόμησε η γεωγραφία, η γεωλογία, και οι αρχαίοι ημών πρόγονοι). Ακόμη και εκεί, πολλές ελληνικές επιχειρήσεις διαθέτουν στους επισκέπτες «φτηνές» υπηρεσίες, θέτοντας σε κίνηση έναν αυτοκαταστροφικό φαύλο κύκλο: η αδιαφορία για το ανθρώπινο δυναμικό ρίχνει την ποιότητα, η χαμηλή ποιότητα ρίχνει τις τιμές, τα πακέτα των tour operators ρίχνουν τα περιθώρια κέρδους, η αναζήτηση κερδοφορίας ρίχνει και άλλο τους μισθούς – αν χρειαστεί μεταμφιέζοντας τους εργαζόμενους σε «μαθητευόμενους» ή προσλαμβάνοντας μετανάστες με μεροκάματα κάτω από τα κατώτατα. Σε μια τέτοια νοοτροπία «φτηνής ανάπτυξης» και εκτεταμένης παραβατικότητας, η μείωση των κατώτατων μισθών δεν μπορεί να βελτιώσει την ανταγωνιστικότητα.

Για τον ίδιο ακριβώς λόγο, οι «κόκκινες γραμμές» βοηθάνε τον ΣΕΒ, τη ΝΔ, την Εκκλησία της Ελλάδος και κάποια μέσα μαζικής ενημέρωσης να κάνουν δωρεάν επίδειξη κοινωνικής ευαισθησίας, αλλά δεν προσφέρουν καμμιά απολύτως υπηρεσία στους εργαζόμενους που απειλούνται από την ανεργία ή υφίστανται την εργοδοτική αυθαιρεσία (ή και τα δύο).

Φοβάμαι πως κάτι παρόμοιο ισχύει και για τη ΓΣΕΕ. Η περιχαράκωση των συνδικάτων στα τελευταία φρούρια των προνομίων και της μονιμότητας (Δημόσιο, ΔΕΚΟ, όλο και λιγότερο Τράπεζες), και η ταυτόχρονη αποξένωσή τους από τις επιχειρήσεις όπου εργάζεται η συντριπτική πλειονότητα της εργατικής τάξης, τα καταδικάζει στην αργή παρακμή.

Εάν τα συνδικάτα μας θέλουν να προσφέρουν στους εργαζομένους του ιδιωτικού τομέα ελπίδα και προοπτική, ας αναλάβουν μια γενναία πρωτοβουλία (με όλο το ρίσκο που της αναλογεί): ας προτείνουν στην τρόικα, στην κυβέρνηση και στον ΣΕΒ μια μικρότερη μείωση του κατώτατου μισθού, με αντάλλαγμα τη δέσμευση των εργοδοτικών οργανώσεων για (α) αυστηρή εφαρμογή της εργατικής και ασφαλιστικής νομοθεσίας σε όλες τις επιχειρήσεις, (β) σταδιακή βελτίωση του κατώτατου μισθού καθώς ανακάμπτει η οικονομία, και (γ) ανάλογη μείωση των τιμών από σήμερα.

10 σχόλια:

  1. Επιτέλους και ένα κείμενο που μας βοηθάει να σκεφθούμε και να επιλέξουμε ως κοινωνία, υπολογίζοντας υπέρ και κατά. Η παρουσία ανάλογων κειμένων δείχνει πόσο σοβαρό πρόβλημα είναι η έλλειψή τους από το δημόσιο λόγο. Το πεδίο του δημόσιου λόγου στη χώρα μας, ειδικά στην τηλεόραση και το ραδιόφωνο, έχοντας κυριαρχηθεί από ιδιοτελείς ή αμαθείς λαϊκιστές έχει μετατραπεί σε ναρκοπέδιο παραπληροφόρησης. Γι΄αυτό είναι τόσο σημαντικές παρεμβάσεις όπως αυτή του Ματσαγγάνη.
    Dimef

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ας μην επαναλάβω ο,τι σχολίασα στη "στρουθοκάμηλο"...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Δεν θέλω να μπώ στην ουσία του άρθρου, αλλα το γράφημα πάνω είναι αστείο. Απο πότε ακριβώς ο ελάχιστος μισθός στην Αγγλία ανέβηκε στα 1223 ευρώ?

    (Αυτό που παίζει είναι περίπου 6 λίρες την ώρα και ισχύει μόνο για όσους είναι >21 ετών, πλήρους απασχόλησης, δεν είναι "εκπαιδευόμενοι "apprentices" και δεν παίρνουν άδεια ούτε μέρα στη ζωή τους δλδ για κανένα...

    Στοιχεία σου λένε μετά.. Τελικα στο internet κυκλοφορεί πολύ σαβούρα...)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. ... δεν παίρνουν άδεια ούτε μέρα στη ζωή τους το έβαλα ωστε να βγεί το νούμερο 1223 ευρώ το μήνα...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. .. και φυσικά τον ελληνικό πρέπει να τον πολλαπλασιάσεις επι 14/12 οπότε γίνεται κάτι σαν 930 ευρώ..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. niko Δεν ζω στην Αγγλία δε ξέρω, ο πίνακας είναι από το διαδίκτυο δεν είναι του Ματσαγγάνη. Και οι υπόλοιποι πίνακες που βρήκα είχαν τα ίδια ποσά περίπου. Η πραγματικότητα είναι διαφορετική από τη θεωρία. ϊσως να είναι σωστοί οι πάινακες, αλλά να μην εφαρμόζονται. Ούτε εδώ εφαρμόζοντας εξάλλου. Ποιες συμβάσεις; ¨Οπου τα έβρισκες με τον εργοδότη ήταν πάντα από τότε που δούλεψα για πρώτη φορά το 75.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. ναι το ξέρω οτι το γράφημα δεν είναι του Ματσαγιάνη.
      Αλλα κι εγώ μόνο για Αγγλία και Ελλάδα ξέρω, και τυχαίνει και τα δύο νούμερα να είναι λάθος:

      όσον αφορά την Αγγλία έχουν μίνιμουμ ωρομίσθια rates τα λεγόμενα MNWs.

      6.08 λίρες > 21
      4.98 λίρες 18 ως 20
      3.68 λίρες κάτω απο 18
      2.60 λίρες για ειδικευόμενους κάτω απο 19 ή > 19 τον πρώτο χρόνο.
      Αυτό που δίνει το γράφημα μπορεί μόνο να βγεί μετις 6.08 λίρες, με 8 ώρες τη μέρα 20 μέρες το μήνα, 12 μήνες το χρόνο, δλδ χωρίς άδειες.

      Για την Ελλάδα τώρα το γράφημα θα έπρεπε να υπολογίσει τον ελληνικό μισθό πολλαπλασιασμένο επι 14/12 καθότι και στην Αγγλία και στη Γερμανία και στην Ολλανδία που ξέρω οτι 12 μισθούς.

      Δε μπαίνω στην ουσία, κατα τη γνώμη μου μια κοινωνία με την ακρίβεια τηε Ελλάδας δεν θα έπρεπε να μπορεί να αντικρίσει τα μούτρα της στον καθρεφτη αν δεν δίνει μίνιμουμ 1200, τουλάχιστον για ηλικίες 25+.

      Αυτό που λέω είναι οτι το γράφημα είναι εντελώς αναξιόπιστο και καλύτερα θα ήταν να το αφαιρέσεις.

      Διαγραφή
  7. Η επίσημη ανεργία έχει ήδη ξεπεράσει το 20%. Μέχρι το καλοκαίρι θα έχει διπλασιαστεί με ή χωρίς δανειακή σύμβαση.
    Δεν ξέρω αν υπάρχει τρόπος να αντιστραφεί αυτή η πορεία.
    Σίγουρα όμως το θέμα του κατώτερου μισθού αποτελεί ένα πολύ μικρό μέρος μιας συνολικής πολιτικής που θα περιελάμβανε μέτρα σε πολύ πιο σημαντικούς τομείς όπως απελευθέρωση επαγγελμάτων, ανοιγμα αγοράς ενέργειας, αποκρατικοποιήσεις, μείωση μη μισθολογικού κόστους εργασίας, κατάργηση άχρηστων οργανισμών κλπ κλπ
    Το να συζητά και να ασχολείται όλη η χώρα με ένα μόνο θέμα απο τα δεκάδες και μάλιστα όχι το πιο σημαντικό και να αγνοεί (ή ακριβώς για να αγνοεί)όλα τα υπόλοιπα, είναι θλιβερό.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Οι παλιές και οι νέες «αμαρτίες» ήταν και είναι μεγάλες,… πολύ μεγάλες...όπως και η κραιπάλη αυτών που είχαν ολοκληρωτικά αλλοτριωθεί στο "να περνάμε καλά", χωρίς την παραμικρή κοινωνική ανησυχία… και με ολική διαπλοκή των συμμετεχόντων στο πελατειακό πάρε-δώσε της νεότερης πολιτικοκοινωνικής νεοελληνικής ιστορίας…με όλα τα χρώματα και όλα τα αρώματα…
    Το «αμαρτίες γονέων παιδεύουσι τέκνα» ισχύει και θα ισχύει …
    Αλλοίμονο…

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Για να μπώ στη ουσία, κοροϊδευόμαστε. Δυστυχώς κατώτατους μισθούς έχεις (*και πρέπει να έχεις) όταν η οικονομία σου λειτουργεί και το κράτος σου μπορεί να επιβάλει τους κανόνες του.

    Αλλιώς η πραγματικότητα θα ακυρώσει κάθε νομοθεσία, όπως το έχει κάνει στη Ελλάδα εδώ και τουλάχιστον 10 χρόνια. Αρχισε με τους αλβανούς, τους πολωνούς, τις γυναίκες, τους νέους. Φυσικά και οφεληθήκαν διάφοροι αστοί, ειδικά κάτι κατασκευαστές αλλα και μεσαίοι αγοραστές και μεγαλοαγρότες και και... Κανείς δεν έβλεπε τίποτα?

    Αυτό που δεν καταλαβαίνω με τους συμπατριώτες μου είναι γιατί συνέχεια κάνουν οτι δεν βλέπουν..

    Και γιατί συνέχεια τροφοδοτούν τόσο φανερές και άδικες ανισότητες. Μάλλον η λογική της κάστας έχει ενσωματωθεί σε γονιδιακό επίπεδο..

    Τέλος πάντων, για τους outsider του συστήματος τον μίνιμουμ μισθό θα τον καθορίσει η ελληνική αυθαιρεσία , ουτε η τρόικα ούτε το ελληνικό κράτος.

    Γιατί μιλάμε λοιπόν?..

    ΑπάντησηΔιαγραφή