ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

Τεχνικής μηχανικής εγκώμιον

Τεχνικής μηχανικής εγκώμιον

Παρατηρητήριο

Βγαίνεις στο σχολείο στα διαλείμματα για να κάνεις τη λεγόμενη εφημερία στο προαύλιο. Μην πέσουν και χτυπήσουν, μη τσακωθούν, μην μπει ο εξωσχολικός και τα πειράξει. Και πέφτει το μάτι σου στην άκρη της αυλής σένα παιδί που περπατάει μόνο του. Φαινομενικά δεν έχει κανένα λόγο να είναι μόνο του. Ούτε στο τηλέφωνο μιλάει, ούτε διαβάζει το μάθημα της επόμενης ώρας. Απλά κάνει διάλειμμα μόνο του ενώ λίγο παρακάτω η αυλή δονείται από τα γέλια, τα χάΒγαίνεις στο σχολείο στα διαλείμματα για να κάνεις τη λεγόμενη εφημερία στο προαύλιο. Μην πέσουν και χτυπήσουν, μη τσακωθούν, μην μπει ο εξωσχολικός και τα πειράξει. Και πέφτει το μάτι σου στην άκρη της αυλής σένα παιδί που περπατάει μόνο του. Φαινομενικά δεν έχει κανένα λόγο να είναι μόνο του. Ούτε στο τηλέφωνο μιλάει, ούτε διαβάζει το μάθημα της επόμενης ώρας. Απλά κάνει διάλειμμα μόνο του ενώ λίγο παρακάτω η αυλή δονείται από τα γέλια, τα χάχανα, τα τρεχαλητά. Γιατί αυτό το παιδί είναι μόνο του; Ποιο σκοτεινό σπήλαιο έχει ρουφήξει αυτό το βλασταράκι στα έγκατα της ανείπωτης φρίκης;να, τα τρεχαλητά. Γιατί αυτό το παιδί είναι μόνο του; Ποιο σκοτεινό σπήλαιο έχει ρουφήξει αυτό το βλασταράκι στα έγκατα της ανείπωτης φρίκης;ρκτο.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Οι ευρωπαϊκές αρχές αποφάσισαν να ασχοληθούν ξανά με το μεταναστευτικό όταν άρχισαν οι τσαμπουκάδες της Ιταλικής κυβέρνησης και η κρίση στον κυβερνητικό συνασπισμό της Γερμανίας. Από τις αποφάσεις που πήραν-δεν πήραν είναι φανερό ότι δεν έχουν λύση, αλλά έχουν λεφτά για πέταμα. Είπαν και κάτι υπαινικτικά και για τη δράση των ΜΚΟ στη Μεσόγειο και έδωσαν και του δικού μας παράταση στην αύξηση του ΦΠΑ. Απλά δεν υπάρχει καμιά λύση εκεί που δήθεν ψάχνουν. Πρόκειται περί εποικισμού της Ευρώπης από κατοίκους της Αφρικής και της Ασίας. Ζούμε μια φάση μετακίνησης λαών που θα ενταθεί λόγω υπερπληθυσμού, διάβρωσης των παραλίων και ερημοποίησης που προκαλεί η κλιματική αλλαγή. Αυτά συνδυάζονται με την πολιτική αστάθεια, την οικονομική καχεξία, τη βία αλλά και τη διακίνηση της πληροφορίας και την ευκολία των μετακινήσεων. Η Ευρώπη είναι πολύ πλούσια για το μέγεθος του πληθυσμού της και λογικά φαντάζει ως η γη της επαγγελίας. Κάποια στιγμή θα κλείσει σαν στρείδι αλλά αυτό θα σημάνει βία, ανείπωτη βία. Στα πλαίσια της κατάρρευσης της μεταπολεμικής ηθικής που έρχεται.

Κυριακή, 13 Ιουλίου 2014

Η ‘Βαθιά Ελλάδα’ που έχουμε ανάγκη....




του Αχιλλέα Γραβάνη


Δίπλα στο πατρικό μου σπίτι στη Λάρισα στους Έξη Δρόμους έμενε μια οικογένεια Ελλήνων Εβραίων. Θαυμαστοί νοικοκυραίοι. Η μικρή τους κόρη, η Έτη, ήταν ο πρώτος έρωτας στα επτά, καθηγήτρια Ψυχολογίας σήμερα. Ο πατέρας καπελάς στην κεντρική αγορά, ο αδελφός του μανάβης, αδελφικός φίλος του μάγειρα πατέρα μου (πάντα διερωτόταν πως εγώ με τα μακρυά μαλλιά και τα αμπέχονα είναι δυνατόν να είμαι γιος αυτού του πάντα καλοντυμένου ‘πρίγκηπα’ φίλου του...). Ο ένας γιος καθηγητής παν/μιου, στη Χημική Μηχανική των Πετρελαίων, ο άλλος καθηγητής Αιματολογίας. Όλη η οικογένεια δούλευε ώρες ατελείωτες.

Η μητέρα αγόραζε ένα κοτόπουλο και το έτρωγαν για 3 μέρες: τα πλατάρια κοκκινιστά με μακαρόνια, τα πόδια με μπόλικες πατάτες στο φούρνο, τα υπόλοιπα με μπάμιες. Όταν η μητέρα έφτιαχνε γλυκό θεωρούσε υποχρέωση της να μας φέρει στο σπίτι τρία τουλάχιστον κομμάτια (για καιρό τα θεωρούσα ‘προίκα’ μου λόγω Έτης...). Τα ρούχα δεν άλλαζαν συχνά, όμως πάντα περιποιημένα, διαλεγμένα. Τα χαμόγελα πάντα παρόντα, η ανάγκη του αγγίγματος αληθινή. Στο σπίτι τους ένιωθα σαν στο σπίτι μου: με άκουγαν πάντα, στα καλά, στα κακά.

Αυτήν την Ελλάδα της αξιοπρεπούς ανέχειας αλλά της ουσιαστικής, της έντιμης δημιουργίας και αλληλεγγύης, την κοσμοπολίτικη αναπολώ, σ’ αυτήν αναζητώ πλέον την λύση μας. Αν σήμερα λιγοστεύει, εμείς που την ζήσαμε, πρέπει να την ανακτήσουμε, να την μεταγγίσουμε. Και αν δεν φτάνει η ντόπια να εισάγουμε από αυτήν της διασποράς που μένει άσβεστη, μακριά από τις διαχρονικές παθογένειες του τόπου. Και να προσθέσουμε και μία δόση από αυτήν των μεταναστών νοικοκυραίων που διψασμένοι για ζωή και δημιουργία πολύ φέρνουν προς τους παλιούς νοικοκυραίους μας.


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου