ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

mama Africa

mama Africa

Παρατηρητήριο

Έχουμε δουλειές σύντροφοι. Η συλλογική ανάπτυξη δεν μπορεί παρά να είναι συνέπεια της ατομικής προόδου. Είμαστε ακόμα ελεύθεροι πολίτες σε μια ελεύθερη, δημοκρατική χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Πίσω μας η πλούσια ιστορία και γραμματεία. Δίπλα μας τα χιλιάδες δικά μας παιδιά που προοδεύουν στο εξωτερικό. Μπροστά μας η πρόκληση της απαλλαγής από το κοινωνικό άγος. Και έχουμε δύναμη, ατόφια ανθρώπινη έλλογη δύναμη. Μπορούμε να λέμε, να γράφουμε και να κάνουμε το σωστό. Είμαστε άτομα δεν είμαστε μάζα δεν είμαστε πολτός.

Και το 2018 που μπαίνει θα ξορκίζουμε το θάνατο και θα γελάμε με τους τιποτένιους. Καλή χρονιά.


ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Τουλάχιστον η μεταπολεμική μας ιστορία είναι μια αδιάκοπη πάλη ανάμεσα στην αριστεία και τη μετριοκρατία. Ανάμεσα στον εκλεκτισμό και την ισοπέδωση. Ανάμεσα στη δημοκρατία και τον ολοκληρωτισμό. Χωρίς όμως διακριτά ισχυρά στρατόπεδα και ιδεολογικά ρεύματα. Γι’ αυτό και είμαστε πάντοτε έρμαια του λαϊκισμού ο οποίος πλασάρεται ως το απόγειο της δημοκρατίας αλλά οδηγεί στον εκφασισμό της κοινωνίας. Γι’ αυτό και από την αποδοχή της χούντας των συνταγματαρχών μεταπηδήσαμε ταχύτατα στον έρωτα του σοσιαλισμού με τα λεφτά των άλλων. Γι’ αυτό ακροβατούμε συνεχώς ανάμεσα στην Ανατολή και τη Δύση, στην παράδοση και τη νεωτερικότητα. Γι’ αυτό θέλουμε τα σπίτια μας και τα χωριά μας καθαρά και περιποιημένα και την πόλη, τον αστικό χώρο, βρώμικο και κατεστραμμένο.

Σάββατο, 5 Ιουλίου 2014

Πολιτική χωρίς πολιτικούς


του Κίμωνα Χατζημπίρου

Ήταν αναμενόμενο. Με την ουσιαστική διάλυση της ΔΗΜΑΡ και την αμήχανη αφλογιστία της Ελιάς, η εξάπλωση του Ποταμιού στον προοδευτικό χώρο μοιάζει περίπατος. Κάποιοι λοιπόν πρέπει να φροντίσουν να το αναχαιτήσουν, με σοβαρά άρθρα, σε μέσα ενημέρωσης με επιρροή, προβάλλοντας την ασάφεια και απλοϊκότητα του περίεργου αυτού κόμματος.

Η «πολιτική χωρίς κομματικό παρελθόν» ενοχλεί σφόδρα αφού, αν επικρατήσει ως ιδέα, αφήνει ανεπάγγελτους ένα σωρό «αναντικατάστατους». Η ιδέα πρέπει να καταπολεμηθεί εν τη γενέσει της, αλλιώς πάνε χαμένα τόσα πολιτικά τζάκια που χτίστηκαν μετά τον Εμφύλιο αλλά και στη Μεταπολίτευση. Τί θα απογίνει «το παιντί» που από μικρό προοριζόταν το λιγότερο για υπουργός; Ο Γ. Καρατζαφέρης είχε πει εύστοχα σε κάποιο προεκλογικό ντιμπέϊτ ότι το καλύτερο προσόν για να κάνει πολιτική καριέρα ένας φέρελπις νέος είναι να λέγεται Παπανδρέου ή Καραμανλής. Θα προσθέταμε: ή να πάρει το επίθετο Βενιζέλος ή να είναι απόγονος της Πηνελόπης Δέλτα. Συντριπτικό λοιπόν το επιχείρημα: «παρθενογένεση στην πολιτική δεν υπάρχει»! Όλες οι παρθένες πρέπει να περάσουν από το κρεβάτι του φεουδάρχη κατά την πρώτη νύχτα του γάμου τους, μετά βλέπουμε...

Οι ποταμίτες έχουν όμως και άλλα κουσούρια. Με τους απλοϊκούς αφορισμούς τους αμφισβητούν την ουσία της κοινοβουλευτικής διαδικασίας και ακυρώνουν αβασάνιστα το θεμελιακά χαρακτηριστικά της δημοκρατίας μας. Μήπως όμως πρέπει ν’ αναλογιστούμε τί έσπρωξε μισό εκατομμύριο συμπολίτες να ψηφίσουν ναζισμό και πολύ περισσότερους να χλευάζουν τους πολιτικούς ιδιωτικώς αλλά και δημοσίως; Φυσικά, η απόδοση ευθύνης θα έπρεπε να γίνει κατά περίπτωση και προσωποποιημένα. Γιατί, άραγε, δεν γίνεται παρά μόνο σε κάποιες κραυγαλέες περιπτώσεις που είναι αδύνατο να συγκαλυφθούν; Αντί να κατηγορείται το Ποτάμι για την, έστω ισοπεδωτική, προβολή των ευθυνών, μήπως θα έπρεπε να αναζητηθούν οι αιτίες του κατήφορου στην κακή σχέση των πολιτικών με αξιοκρατία και ανανέωση και στην άρρηκτη σχέση τους με ρουσφέτι, πελατεία και διαφθορά;

Δεν ήταν σκάρτοι όμως μόνο οι πολιτικοί, ήταν και άλλοι εκλεκτοί: δημοσιογράφοι, πανεπιστημιακοί, επιχειρηματίες. Και, φυσικά, καλλιτέχνες, γιατροί, δικηγόροι, δικαστές, μηχανικοί. Θα έπρεπε το Ποτάμι να ρίξει και σε αυτούς το ανάθεμα. Πολλοί από δαύτους έβλαψαν το δημόσιο συμφέρον και άσκησαν τη δική τους εξουσία με ιδιοτέλεια ή ανεπάρκεια. Γιατί, άραγε, η λαϊκή οργή δεν στρέφεται μαζικά εναντίον τους, αλλά εστιάζει μόνο στους πολιτικούς; Την απάντηση δεν χρειάζεται να την πει τούτο το άρθρο. Την ξέρει ο κάθε σκεπτόμενος πολίτης.


1 σχόλιο:

  1. Πολύ καλή παρουσίαση των "καινούργιων (και των παλιών) ρούχων των βασιλιάδων" (και των βασιλικών οικογενειών).

    Αναδημοσίευση :
    Τι φοβερό, τι τρομερό ! Πολιτική χωρίς πολιτικούς - τα καταστροφικά “Ποτάμια”
    http://aftercrisisblog.blogspot.gr/p/21-2013.html

    ΑπάντησηΔιαγραφή