ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

Ηiggs Boson

Ηiggs Boson

Παρατηρητήριο

Σχετικά με την αποστροφή Κυριάκου Μητσοτάκη περί ανισότητας:

Η μοναδική μορφή ισότητας που έχει νόημα για εμάς τους φιλελεύθερους,είναι η ισότητα ενώπιον του Νόμου (ισονομία)!
Κάθε άλλη μορφή,ειναι είτε ανέφικτη,είτε επιτυγχάνεται μέσω καταναγκασμού,άρα συντρίβει τον ανθρωπο,τα δικαιώματα και τη μοναδικοτητά του. Ο εξισωτισμος,υπήρξε ιστορικά πάντοτε βίαιος και αυθαίρετος,συνέτριψε τα άτομα και τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά τους στο όνομα ενός συλλογικού οράματος,το οποίο κάποιοι άλλοι σχεδίασαν και τους επέβαλλαν. Οδήγησε σε κοινωνίες στάσιμες,ομοιόμορφα βαρετές,πληκτικά ομοειδείς,οικονομικα αδιέξοδες,αισθητικά βάρβαρες,ηθικά αποτρόπαιες.
Ειναι τελείως διαφορετικό το να ζητάς ενα ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα για τον καθένα απο το να ζητάς ίδιο εισόδημα για ολους.
Αυτή ειναι η ειδοποιός διαφορά φιλελευθερισμού-σοσιαλισμού και το τεκμήριο ηθικής υπεροχής της ελευθερίας.

Βαγγέλης Πάλμος

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Ουδέν κακον αμιγές καλού. Η καταστροφή του Σαρωνικού έχει και ένα θετικό. Άρχισε το ξήλωμα της " πολιτικής αριστερής οικολογιας" απο τη λίστα των κοινωνικών μας στερεοτύπων. Μεγαλη πρόοδος παίκτες. Ένας απίθανος φερετζές ιδιοτέλειας, αριστερισμού και άεργου επαγγέλματος. Καιρός ήταν.

Παρασκευή, 9 Ιανουαρίου 2015

H επίθεση στο «charlie hebdo» και η αλά καρτ χρήση του Βολταίρου


Τα σκίτσα του Charlie Hebdo ήταν πάντοτε προκλητικά και ενίοτε κακόγουστα. Το περιοδικό ήταν γνήσιο παιδί του Μάη του ’68 και της πεποίθησης πως δεν υπάρχει ιερό και όσιο στη σάτιρα. Άλλωστε, γεννήθηκε αμέσως μετά τον θάνατο του στρατηγού Ντε Γκωλ με ένα προβοκατόρικο πρώτο τεύχος που σατίριζε την κηδεία του εθνάρχη, με αποτέλεσμα να απαγορευτεί αμέσως. Είναι γνωστό πως στα σαράντα χρόνια που μεσολάβησαν το περιοδικό τα ’βαλε κατά καιρούς με όλους και με όλα, σατιρίζοντας αμείλικτα, μεταξύ άλλων, ζητήματα θρησκευτικής πίστης ανεξαρτήτως δόγματος. Αδιαφορούσε για τις όποιες νομικές συνήθως, αλλά πρόσφατα και υλικές, επιπτώσεις, δεδομένου ότι το παλιό κτίριο όπου στεγαζόταν δέχτηκε επανειλημμένα επίθεση.
Χθες τέσσερις από τους πλέον εμβληματικούς και τολμηρούς σκιτσογράφους του περιοδικού –ο Cabu, ο Charb, ο Tignous και ο Wolinski– δολοφονήθηκαν εν ψυχρώ από ισλαμιστές φονταμενταλιστές στα γραφεία του Charlie Hebdo στο Παρίσι, μαζί με άλλα οκτώ άτομα που βρίσκονταν στο κτίριο. Πριν καλά καλά κρυώσουν τα πτώματα των σκιτσογράφων, άναψε μια διαδικτυακή κουβέντα για το κατά πόσο αυτή η τρομερή πράξη μπορεί να ιδωθεί αποκομμένη από τα συμφραζόμενά της. Σύμφωνα με αυτή την οπτική, οφείλουμε να δούμε την επίθεση στο σατιρικό περιοδικό ως απάντηση στη διαχρονική δυτική βία και τα απόνερα της γαλλικής αποικιοκρατίας, τις ξένες επεμβάσεις στο Ιράκ και το Αφγανιστάν, και τη δυτική εμπλοκή στη Συρία. Ένα βήμα παραπέρα, διάφορα αριστερά φόρα υποστηρίζουν πως τα σκίτσα του περιοδικού υπήρξαν προσβλητικά και ακραία ρατσιστικά, πως ανέδιδαν συστηματικά άρωμα ισλαμοφοβίας, οριενταλισμού και ομοφοβίας. Δεν είναι λίγοι αυτοί που υποστηρίζουν, σε αυτό το πλαίσιο, πως οι δολοφονημένοι γελοιογράφοι κατά κάποιον τρόπο «πήγαιναν γυρεύοντας». Στη χώρα μας, τα ίδια άτομα που επικαλούνταν τον Βολταίρο πριν από μερικές μόνο εβδομάδες σε σχέση με την υπόθεση Ρωμανού, τώρα τον ξεχνάνε επιδεικτικά, αναφορικά με το αναφαίρετο δικαίωμα αυτών των –σκοτωμένων πλέον– δημοσιογράφων να εκφράζονται άφοβα, ακόμα και αν κάποιοι διαφωνούν κάθετα μαζί τους. Και αυτό, στο όνομα της πολιτισμικής ή θρησκευτικής ορθότητας.
Εδώ παρατηρούμε δύο τάσεις εξίσου προβληματικές. Από τη μια έναν πολύ οικείο συμψηφισμό τής εν ψυχρώ δολοφονίας των σκιτσογράφων με την εγκληματική δράση της επίσημης Γαλλίας –ή της Δύσης γενικότερα– απέναντι στον μουσουλμανικό κόσμο ιστορικά. Και από την άλλη, μια εξίσου αμφιλεγόμενη συζήτηση για τα υποτιθέμενα όρια της τέχνης που αναδεικνύονται δραματικά όταν η τελευταία θίγει τις ευαισθησίες του Άλλου. Αμφότερες οι τάσεις είναι δείγματα μιας προσπάθειας μετάθεσης της συζήτησης από το φριχτό γεγονός στο ψυχρό μετα-επίπεδο. Και οι δύο προδίδουν κυνισμό, πάντα στο όνομα του αναστοχασμού και της αναλυτικής εμβάθυνσης πέραν του «προφανούς», ξορκίζοντας το σοκ, την αγανάκτηση ή τη θλίψη και υιοθετώντας, αντ’ αυτών, μια υποτιθέμενη νηφάλια αλλά κατ’ ουσίαν παγωμένη λογική αναλογιών και σχετικοποίησης, εξαιρετικά προσβλητική προς τα θύματα και άκρως υποτιμητική προς αυτούς που υποτίθεται πως υπερασπίζεται. 
Όσο γοητευτικές και να είναι οι αναλύσεις αυτού του τύπου, θα πρέπει επιτέλους να δούμε το γεγονός αυτό ως μια ξεκάθαρη δολοφονία της ελευθερίας της έκφρασης, απενοχοποιημένα και χωρίς τα κλασικά «όμως», «ναι, αλλά» και τους αγαπημένους μας αστερίσκους. Γιατί ο προμελετημένος και επαγγελματικά εκτελεσμένος φόνος σκιτσογράφων που γενναία και ενυπόγραφα κατέθεταν την άποψή τους από οπλισμένους κομάντο δεν μπορεί να αναλυθεί με όρους ορθού λόγου, πολιτικής ορθότητας ή εννοιολογικής πλαισίωσης μετα-αποικιακού τύπου. Αυτό που συνέβη δεν έχει να κάνει με το κατά πόσο το περιοδικό προσπάθησε να επιβάλει το δικό του χιούμορ και τις δικές του αξίες, αδιαφορώντας για τις αξίες των άλλων. Δεν μπορεί να μπει σε ζυγαριά σε σχέση με το ποιος μπορεί να προσβλήθηκε από τη στάση του και πόσο. 
Γιατί πολύ απλά η ελευθερία της τέχνης και της έκφρασης δεν έχει όρια. Γιατί η ωμή βία που υπέστησαν τα δώδεκα άτομα που σκοτώθηκαν χθες είναι τόσο απάνθρωπα ασύμμετρη σε σχέση με την υποτιθέμενη προσβολή, που δεν μπορεί να δικαιολογηθεί πολιτικά με κανέναν τρόπο και με κανένα αναλυτικό πρόσχημα (εκτός ίσως από το αρχαϊκό πνεύμα της βλασφημίας). Και γιατί, ας μη γελιόμαστε, η προσπάθεια να μετα-θέσουμε τους όρους και την ατζέντα της συζήτησης σχετικά με το τραγικό αυτό συμβάν κάπου αλλού είναι εξίσου επικίνδυνη με την προσπάθεια κάποιων να το εντάξουν στο πλαίσιο μιας ξενοφοβικής συζήτησης σχετικά με τους μουσουλμάνους της Ευρώπης.

8 σχόλια:

  1. Εξαιρετικό αρθρο!

    Πίσω απο αυτες τις δηθεν νηφάλιες αναλύσεις και τις σχετικοποιησεις, τις οποίες πολυ σωστα επισημαίνει ο αρθρογράφος, βρισκεται ο βαθύς αντιδυτικισμος της ελληνικής Αριστερας!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Το προηγούμενο σχολιο ηταν δικο μου. Ξέχασα να υπογράψω σωστα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Ο Μπρέϊβικ σκότωσε 80 έφηβους στο κάμπινγκ των Σοσιαλιστών της Νορβηγίας γιατί τους θεωρούσε «ένοχους για την εισβολή του Ισλάμ» στην Ευρώπη, ενώ άλλοι στρατευμένοι τρομοκράτες, αυτή τη φορά με την επιγραφή ισλαμιστές, σκοτώνουν σκιτσογράφους επειδή εισβάλλουν στον κόσμο των θείων τους και τα προσβάλλουν.
    Δεν είναι διαφορετικά πράγματα, ούτε επανεμφάνιση της «καθυστέρησης», του «Μεσαίωνα», του προ-νεωτερικού παρελθόντος: Είναι διεστραμμένη νεοτερικότητα που έγινε παρακμή, είναι η «Διαλεκτική του Διαφωτισμού» (Αντόρνο-Χορκχάϊμερ), δηλαδή ο Διαφωτισμός που έχασε νωρίς το δρόμο του και έγινε καθαρός «νεοτερικός» σκοταδισμός. Είναι το «ακραίο μοντέρνο», ο μηδενισμός.
    Αυτό το Κακό, όπως ο ναζισμός του Μεσοπολέμου δεν είναι οπισθοδρομικότητα αλλά lifestyle τραβηγμένο στα άκρα.
    Το δράμα δεν είναι ότι ο κόσμος επιστρέφει στο παρελθόν, αλλά ότι ολόκληρος, Δυτικός, Ανατολικός ή Μεσανατολικός, έγινε υπερβολικά «μοντέρνος».

    O Μπρέϊβικ και οι τρομοκράτες με την ετικέττα ισλαμιστές
    http://aftercrisisblog.blogspot.gr/p/blog-page_15.html

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. @aftercrisis: δηλαδη, κατα την αποψη σας για τον ισλαμοφασισμο ειναι υπεύθυνος ο Διαφωτισμος και η διαστροφή της νεωτερικοτητας;

      Οι ισλαμιστες τρομοκράτες διεκδικούν πιο ουσιαστική δημοκρατια?
      Δεν τους ικανοποιεί το επιπεδο του Λ όγου και των ευρωπαϊκών θεσμών?

      Ατιμη Δύση, πόσες καταστροφές επι φέρεις!

      ΥΓ: Μήπως θα ηταν σκόπιμο να επανεξετασθούν ορισμένα αναλυτικά εργαλεία, που εχουν καταλήξει να θεωρούνται πανάκεια;

      Διαγραφή
    2. Όχι βέβαια ο Διαφωτισμός και η νεοτερικότητα, αλλά ο Διαφωτισμός που διαστράφηκε στο αντίθετό του, σε σκοταδισμό - και η "νεοτερικότητα" που παραδόθηκε στη λατρεία της κοσμικής εξουσίας και του χρήματος. Είναι αυτό που ο Χάμπερμας αποκαλεί "αποικιοποίηση του βιόκοσμου απο το σύστημα", δηλ. το χρήμα και την εξουσία.
      Μη ξεχνάμε ότι ο Ροβεσπιέρος και οι φίλοι του έκοβαν κεφάλια εν ονόματι του "Διαφωτισμού" και εν ονόματί του κόπηκαν και τα δικά τους.
      Τη φθορά του Διαφωτισμού την επισήμαναν κάποιοι έγκαιρα αλλά δεν έγιναν ακουστοί. Και δεν χρειαζόταν να περιμένουμε τον 20ό αιώνα, π.χ. τον Αντόρνο και τον Χορκχάιμερ. Άς θυμηθούμε μόνον τον Φρίντριχ Σίλλερ και τον Χαίλντερλιν (στην αρχή ένθερμοι υποστηρικτές της Γαλλικής Επανάστασης), ήδη πριν το 1800, τον Ουγκώ, τον Τολστόι...

      Διαγραφή
  4. Neo-Liberals or New Conservatives?
    Να μαδήσω τη μαργαρίτα?

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Είναι η θρησκεία και τίποτ άλλο. Ο ΜπρέΪβικ είναι ψυχασθενής και τέτοιοι υπάρχουν πολλοί. Δεν έχει καμιά σχέση με τον ισλαμοφασισμό. Εδώ τα πράγματα είναι απλούστατα αλλά η ΔΥΣΗ επηρεασμένη από την αριστερή παπαρολογία ψάχνει κοινωνικά ελατήρια κ. α. τέτοια που έχει στην εργαλειοθήκη της για να ερμηνεύει πολιτικά φαινόμενα. Εδώ έχουμε θρησκευτικό φανατισμό που δικαιολογεί τα πάντα. Το charlie σατίριζε τον Μωάμεθ και τους σκότωσαν. Τι πιο απλό. Ο προφήτης είναι ιερός και το ΚΟΡΑΝΙ ή κάποια ερμηνεία του λέει ότι σκοτώνουμε τους ιερόσυλους. Και επειδή υπάρχουν εκατομμύρια μουσουλμάνοι στην Ευρώπη, και χιλιάδες Ιμάμηδες που ενισχύονται από τη Σαουδική Αραβία και το ΚΑΤΑΡ και επειδή είναι πανεύκολο να φτιάξεις ή να ψαρέψεις θρησκευτικά φανατικούς ειδικά σε μια θρησκεία που είναι φανατική όπως το ΙΣΛΑΜ , έχεις και αυτό το αποτέλεσμα. Τώρα η Αριστερά; Ε καλά αυτή κλαίει που χάθηκε το Σοβιετικό μοντέλο για να αντικαταστήσει την Ευρωπαϊκή δημοκρατία. ΑΠό τότε όπου βρει εχθρό της Ευρώπης ακόμα και ισλαμιστή του συμπαρίσταται. Μιλάμε για άρρώστια,

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Λεωνίδα είναι τρομοκράτες. Ο στόχος τους είναι ένας πολιτικός ολοκληρωτισμός (στην προκειμένη περίπτωση η σαρία), η θρησκεία είναι το προπαγανδιστικό μέσο. Όπως άλλοι, που χρησιμοποιούν άλλα προπαγανδιστικά μέσα - εθνική ή φυλετική καθαρότητα, κατάργηση των κοινωνικών τάξεων ή εξισωτική κοινωνία, κάθαρση απο το "μίασμα", εβραικό ή άλλο.
    Η μήτρα που γεννά αυτό το Κακό με τις πολλές μορφές και διαβαθμίσεις είναι παλιά και γνωστή. Απο τον Ροβεσπιέρο και τους φίλους τους που έκοβαν κεφάλια για το "γενικό καλό", στον Χίτλερ, στον Στάλιν και τώρα στους μεταμοντέρνους, "ασύμμετρους" και αλληλοτροφοδοτούμενους ολοκληρωτισμούς.
    Διψούν για απόλυτη εξουσία. Και από τότε που η Χάννα Άρεντ έγραψε για την "Κοινοτοπία του Κακού", ξέρουμε γιατί βρίσκουν τόσο εύκολα και τόσο πολλούς οπαδούς.

    ΑπάντησηΔιαγραφή