μη μαδας τη μαργαριτα

Άγγελος Στάγκος από την Καθημερινή Θα ήταν υπερβολή να ισχυριστεί κάποιος ότι η χώρα διολισθαίνει σταδιακά, αλλά και σταθερά προς τον φασισμό. Από την άλλη πλευρά, είναι πολλά τα σχετικά φαινόμενα που δικαιολογούν μια έντονη ανησυχία. Σε όσους τουλάχιστον αντιλαμβάνονται, διαθέτουν στοιχειώδη δημοκρατική συνείδηση και δεν είναι πρόθυμοι να «αποδεχθούν» με τον έναν ή τον άλλο τρόπο ως «ελληνική πραγματικότητα», φασιστικές πρακτικές. Είτε αδιαφορώντας, είτε επεξηγώντας και ερμηνεύοντας με περισσή επιείκεια, είτε προβάλλοντας διάφορες δικαιολογίες. Οι τελευταίες δημοσκοπήσεις δείχνουν σαφή τάση ανόδου της Χρυσής Αυγής και όσοι πιστεύουν ότι αυτό εξηγείται από την κρίση και την τυφλή οργή που διακατέχει πολλούς που έχουν πληγεί, σε συνδυασμό με την παρουσία τόσων λαθρομεταναστών στις μεγάλες πόλεις, είναι γελασμένοι. Ο φασισμός είναι βαθιά ριζωμένος σε ποικίλες πτυχές της συμπεριφοράς της ελληνικής κοινωνίας και τον καταστήσαμε αόρατο, γιατί αποδεχθήκαμε το βολικό αξίωμα ότ...

Άγγελος Στάγκος Πηγή:www.reporter.gr Διανοείται ποτέ κανείς στον ιδιωτικό τομέα να έχει υπογράψει σύμβαση ορισμένου χρόνου, ή σύμβαση έργου και όταν αυτή φτάσει στο τέλος της, να προσφύγει στα δικαστήρια για να συνεχιστεί σώνει και καλά η απασχόλησή του και επομένως και η πληρωμή του;  Η απάντηση είναι φυσικά όχι, αν υπογράφονται τέτοιες συμβάσεις στον ιδιωτικό τομέα, αλλά στον απίθανο κόσμο του ελληνικού δημοσίου τα πράγματα ήταν και είναι διαφορετικά. Εκεί λοιπόν, στο ελληνικό δημόσιο, οι συμβάσεις ορισμένου χρόνου και οι συμβάσεις έργου, έδιναν και έπαιρναν. Εθεωρούντο προθάλαμος για τη μονιμοποίηση ενός υπαλλήλου, ή έστω, για την αέναη απασχόλησή του σε αυτό μέχρι να συνταξιοδοτηθεί. Επρόκειτο για μία φάμπρικα εξυπηρέτησης πελατειακών σχέσεων που βόλευε την πολιτική τάξη, τη διοίκηση, τους συνδικαλιστές και βεβαίως εκείνους που με αυτό τον τρόπο εκπλήρωναν το όνειρο της ζωής τους, δηλαδή να γίνουν δημόσιοι υπάλληλοι. Με λίγα λόγια, οι περισσότερες συμβάσεις έ...