μη μαδας τη μαργαριτα

από το arguments Καθώς τον τελευταίο καιρό νιώθουμε την πνιγηρή αύρα του ευρωσκεπτικισμού να μας κυκλώνει από τα αριστερά μας και από τα δεξιά μας, αισθανόμαστε την ανάγκη να τοποθετηθούμε απέναντι στην καχυποψία που διακατέχει τις πιο αντιδραστικές φωνές του πολιτικού φάσματος έναντι της Ευρώπης. Ο ευρωσκεπτικισμός που αρχικά χαρακτήριζε τα ακροδεξιά κόμματα που ονειρεύονταν πως η καταστροφή της ιδέας της ευρωπαϊκής ενοποίησης θα σηματοδοτούσε την επιστροφή στο έθνος-κράτος και στην εθνικιστική ιδεολογία, μολύνει σιγά σιγά, όχι μόνο το μονολιθικό ΚΚΕ που αναγνωρίζει στην ιδέα της Ευρώπης μονάχα ό,τι του επιτρέπουν τα μυωπικά γυαλιά του (δηλαδή πολυεθνικές και μονοπώλια), αλλά και την πάλαι ποτέ ανανεωτική αριστερά που παραδομένη στον πλειοδοτικό ανταγωνισμό με το ακροαριστερό κομμάτι του ΣΥΡΙΖΑ αναπολεί το πρόσφατο σταλινικό παρελθόν των νέων της ηγετών καθώς λησμονεί την πολιτική της κληρονομιά. Ταυτόχρονα, ένα μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας υποκύπτει στη σιτεμένη γο...

Διασκεδάζω αλλά και οργίζομαι όταν διατυπώνονται απορίες από έξυπνους ανθρώπους για την υποστήριξη της εγχώριας «επαναστατικής αριστεράς» προς τον Καντάφι. Γράφει ο Νικόλας Σεβαστάκης στο Red Notebook Θα ήθελα να τονιστεί καθαρότερα η ηθική-πολιτική συμπαράταξη με μια λαϊκή δημοκρατική δυναμική που ακόμα και αν δεν ανταποκρίνεται στις προσφιλείς στον χώρο ταξικές και ιδεολογικές αφηγήσεις για την επιθυμητή εξέγερση, αποδεικνύει ότι η Ιστορία διαθέτει ακόμα πολλές δυσάρεστες εκπλήξεις για τους ολιγαρχικούς της. Γιατί δεν συνέβη κάτι τέτοιο; Παραμένω ακόμα με την απορία. Και θα παραμένω με την ίδια απορία και μετά τους πρώτους βομβαρδισμούς.   E , λοιπόν αν έχεις απορία γι’ αυτά τα πράγματα, δεν ξέρεις τι είναι και τι θέλει αυτή η δήθεν Αριστερά, φίλε μου. Όσο καταγγέλλουμε όλοι μαζί το μνημόνιο είναι καλά. Όσο μιλάμε όλοι μαζί για τον καπιταλισμό που πεθαίνει πάλι είναι καλά. Όταν όμως μιλάμε για το σοσιαλιστικό μετασχηματισμό της κοινωνίας και του πλανήτη που λέε...

Από το φίλο μας τον Πολυβώτη Στους εξεγερμένους της Βεγγάζης που πανηγύρισαν για την απόφαση του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, οι σοφοί της ελληνικής αριστεράς λένε «μη χαίρεστε, καλύτερα να σας σφάξουν παρά αυτό που έρχεται». Ανίκανοι να ιεραρχήσουν τις διαφορετικές εκφάνσεις του καλού και του κακού, επιλέγουν με μοναδικό κριτήριο το τι κάνουν οι ΗΠΑ και οι υπόλοιπες δυνάμεις του κακού. Η κατάντια της ελληνικής αριστεράς δεν έχει όρια. Διαβάζω στο κύριο άρθρο της «Αυγής», με τίτλο «Μακριά από τον πόλεμο!», ότι «χώρες όπως η Ελλάδα, [..] δεν έχουν λόγο να αναμιχθούν στρατιωτικά στην κρίση», ότι «όσοι τώρα σπεύδουν να ενεργήσουν στρατιωτικά για... ανθρωπιστικούς λόγους, είναι οι ίδιοι οι οποίοι επί σειρά ετών στήριζαν το δικτατορικό καθεστώς Καντάφι και έκαναν μπίζνες μαζί του» και ότι, άκουσον άκουσον, «θα αρκούσε μια απόφασή τους για κατάσχεση των περιουσιακών στοιχείων του Καντάφι και της οικογένειάς του, ώστε το καθεστώς να αντιληφθεί ότι η απομόνωση μετράει»! Ο Λαφαζάνης λέε...

Ένα συναρπαστικό κείμενο για την Αιγυπτιακή εξέγερση Αντώνης Λιάκος Φύγαμε την Τρίτη το μεσημέρι για το Κάιρο, αν και όλοι, με όσους είχαμε συζητήσει προηγουμένως, είχαν προσπαθήσει να μας αποθαρρύνουν, επισημαίνοντας τους κινδύνους. Καταλαβαίναμε όμως ότι εκείνο που συνέβαινε τις τελευταίες δυο βδομάδες ήταν κάτι πολύ σημαντικό και θέλαμε να έχουμε την εμπειρία του. Στο δρόμο από το αεροδρόμιο στο κέντρο, υπήρχαν τανκς, αλλά πουθενά αστυνομία· μόνο στρατός. Η αστυνομία είχε εξαφανιστεί μετά την πρώτη μέρα. Η χώρα είχε παραλύσει. Σχολεία και υπηρεσίες, ακόμη και οι ακίνητες στο χρόνο πυραμίδες, όλα κλειστά. Τα μαγαζιά, όσα  ήταν ανοιχτά, άνοιγαν έως το μεσημέρι. Πάντως υπήρχε κόσμος και αυτοκίνητα στους δρόμους. Δύσκολα καταλάβαινες, καθώς έτρεχε το λεωφορείο, ότι η χώρα ήταν έξω από την κανονική της καθημερινή ζωή. Περνώντας από τους υπερυψωμένους πάνω από την πόλη αυτοκινητοδρόμους, αυτά τα σύμβολα των δικτύων της παγκοσμιοποίησης πάνω από τις τοπικές κοινωνίες, έβ...

από το blog Navarino-s Όταν βλέπετε εξεγερμένους διαδηλωτές να υποδέχονται με λουλούδια τις στρατιωτικές δυνάμεις, την πιο ανελεύθερη έκφραση δηλαδή κάθε κρατικής εξουσίας, πέρα από την τηλεοπτικά πιασάρικη συγκινησιακή φόρτιση της εικόνας, για ένα να είστε βέβαιοι: τον ταχύτατο εκφυλισμό της πορείας των γεγονότων και τη διάψευση των ελπίδων! Και τούτο γιατί τέτοιες εκδηλώσεις δείχνουν ανάγλυφα το στοιχείο της αυθόρμητης έκρηξης και ότι μέσα στην απελπισία τους ψάχνουν οι άνθρωποι από κάπου να πιαστούν. Άλλωστε αυτό είναι ένα έργο που το είδαμε να παίζεται και εδώ κοντά μας- Σερβία Ουκρανία Γεωργία. κλπ.- πολλές φορές τα τελευταία χρόνια και πάντα με την ίδια κατάληξη. Γιατί δεν υπάρχει πια το όραμα της κοινωνικής ανατροπής και της Επανάστασης. Όλα παίζονται μέσα στο πλαίσιο της Φιλελεύθερης Οικονομίας και της Οικονομίας της Αγοράς. Βγαίνουν οι άνθρωποι στο δρόμο κάτω από τα έντονα οικονομικά προβλήματα της οικονομικής κρίσης και πρώτα-πρώτα στα μονολιθικά και απαρχαιωμέν...

Θυμάμαι τη χαρά του δημοκρατικού κόσμου και δη της Αριστεράς, όταν έπεσε ο Σάχης στην Περσία. Αργήσαμε να καταλάβουμε πως η δικτατορία των μουλάδων, το θεοκρατικό καθεστώς του Χομεϊνί είναι χειρότερο από τη Σαβάκ του Σάχη. Ακόμα και σήμερα η Αριστερά δε μιλάει καθαρά για το τι συμβαίνει στο Ιράν. Αντιαμερικανισμός γαρ. Η λαϊκή εξέγερση στην Τυνησία είναι αυθεντική, αλλά κανείς δεν ξέρει που μπορεί να οδηγήσει. Αν το δικτατορικό καθεστώς του Μπεν Αλί κρατούσε τον Ισλαμισμό σε απόσταση, θα συνεχίσει η σημερινή επαναστατική κατάσταση να τον κρατάει μακρυά; Ακολουθούν δυο άρθρα σχετικά με το θέμα. Το ένα αισιόδοξο του Νικόλα Βουλέλη και το άλλο σκεπτικιστικό από τον J.M. Colombani.   Ο αδύναμος αραβικός κρίκος του ΝΙΚΟΛΑ ΒΟΥΛΕΛΗ από την Ελευθεροτυπία 23/01/2011 ΤΥΝΗΣΙΑ. Ποια χαρακτηριστικά της χώρας οδήγησαν στην επιτυχία της λαϊκής εξέγερσης, που απέδειξε ότι οι δικτατορίες δεν είναι αιώνιες και για την ανατροπή τους δεν απαιτείται ξένη επέμβαση Η λαϊκή εξέ...

Από το blog Επίκαιρο Γράφει η  sofia   Υπάρχουν κάποια πράγματα που ακόμα και τόσα χρόνια μετά δεν τα καταλαβαίνω όσον αφορά τη Βρετανική κουλτούρα. Καταλαβαίνω αρκετά όμως και για τη Βρετανία και ειδικότερα για το Λονδίνο, οπότε ίσως μπορώ να βοηθήσω λίγο διότι νομίζω ότι στην Ελλάδα κάποιοι δημοσιογράφοι, αναλυτές και bloggers κρίνουν κάπως εξ ιδίων, πράγμα που δε βοηθάει να καταλάβουμε τί γίνεται στη Βρετανία. Σαφώς οι πληροφορίες που δίνω έχουν και το προσωπικό μου bias, διορθώσεις και different points of view στα σχόλια θα εκτιμηθούν. ΤΑ ΒΑΣΙΚΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ Η ιστορία ξεκινάει από το  Browne Review of Higher Education Funding and Student Finance .  Μια από τις συστάσεις της αρχής της αναθεώρησης ήταν η κατάργηση του ανωτάτου ορίου για τα δίδακτρα. Στις μετέπειτα προτάσεις της κυβέρνησης υπήρξαν σημαντικές αλλαγές από τις συστάσεις Browne. Το ανώτατο όριο τα δίδακτρα θα παραμείνει και τα πανεπιστήμια θα επιτρέπετεαι μόνον να χρεώνουν μεταξύ...