μη μαδας τη μαργαριτα

Θα έχετε προσέξει πως στις αλλεπάλληλες απόπειρες μεταρρύθμισης του εκπαιδευτικού μας συστήματος, εμφανίζονται νέοι όροι και ιδέες, τις οποίες αρχικά ασπαζόμαστε ενθουσιωδώς, εν συνεχεία τις υλοποιούμε μερικώς και στο τέλος τις αποστρατεύουμε αδόξως και άνευ αξιολογήσεως, για τα όποια αποτελέσματα της όποιας εφαρμογής τους. Ο τρέχων λοιπόν συρμός νέων ιδεών, δρομολογημένος στις εξαγγελίες υπουργών και στα εκπαιδευτικά προγράμματα κομμάτων και φορέων επισημαίνει: * Πρώτον, τη μεγάλη ποσότητα ύλης με την οποία επιβαρύνονται οι Έλληνες μαθητές  και δεύτερον * την ανάγκη για την εισαγωγή μεγαλύτερου αριθμού μαθημάτων επιλογής, σε σχέση με το παρελθόν, ώστε ο μαθητής να μπορεί να επιλέγει αντικείμενα που άπτονται των κλίσεων και των ενδιαφερόντων του. Για το πρώτο λοιπόν, επιθυμώ να διαβεβαιώσω πως, στην έκταση και στον τομέα που μπορώ να γνωρίζω - η σχολική ύλη δεν είναι μεγαλύτερη στο δικό μας εκπαιδευτικό σύστημα από αυτήν των ξένων. Μια ματιά μόνο στα προγράμμα...

Το νέο θέμα συζήτησης στο f/b είναι η πρόνοια για την εισαγωγή Ρομά στο Πανεπιστήμιο. Από κοντά και οι συζητήσεις για το αν και πώς το Ελληνικό σχολείο, ιστορικά, αναπαρήγαγε και συντήρησε την κοινωνική διαστρωμάτωση, αντί να την αίρει. Επ΄αυτών αξίζει να σημειωθούν μερικά ιστορικά στοιχεία και ένα ... βιωματικό. Ας ξεκινήσουμε με τα ιστορικά. *Η Ελλάδα λοιπόν περιλαμβανόταν μεταξύ των πρώτων ευρωπαϊκών κρατών που καθιέρωσαν την υποχρεωτική δημοτική εκπαίδευση (1834) *Στα μέσα του 19ου αιώνα η Ελλάδα είχε 5.000 μαθητές που φοιτούσαν στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση, σε σχέση με τους 20.000 μαθητές, της εικοσαπλάσιας σε πληθυσμό Γαλλίας. * Στα χρόνια της μαζικής μετανάστευσης στις ΗΠΑ (1900-1914), μόνο ένας στους τέσσερις Έλληνες μετανάστες ήταν αναλφάβητος, ενώ αντίθετα ένας στους δύο Ιταλούς. *Στα τέλη του 19ου αιώνα, η Ελλάδα ήδη είχε ένα από τα υψηλότερα ευρωπαϊκά ποσοστά φοιτητών σε σχέση με τον συνολικό πληθυσμό. Και το βιωματικό: Μιλώντας τις προάλλες για τις αλλαγές...

απο το fb Σε μια τις αναρτήσεις του ο φίλος   Leo Kastanas  επισημαίνει πολύ σωστά ότι η ύστατη αιτία για την κατάσταση στην οποία βρίσκεται η χώρα είναι η εκπαίδευση που παρέχει στους πολίτες της.  Αποφάσισα λοιπόν, όπως κάποια στιγμή έχει κάνει καθένας από τα 10 εκατομμύρια συνελλήνων, να αναρωτηθώ, ποιες θα ήταν οι 4 πρώτες αλλαγές στην εκπαίδευση που θα εισήγαγα, αν τύχη κακή, με έφερνε για μιαν ημέρα πολιτικό προϊστάμενο στο μέγαρο του Μαξίμου ή έστω στον … περιστερώνα του Αμαρουσίου. Πρώτον: Θα επανέφερα το παλαιό μάθημα της Λογικής. Ναι, ναι της τυπικής (όπως απαξιωτικά λέγαμε οι έχοντες αποκτήσει μαρξιστική παιδεία) που μάθαινε τους μαθητές ποια είναι τα λογικά σφάλματα, όπως οι αντιφάσεις, οι γενικεύσεις, οι φαύλοι κύκλοι, τα ψευδοδιλήμματα, οι ακυριολεξίες κ.ά. και πώς να τα αποφεύγουν. Με τις γνώσεις που παρέχει το μάθημα οι ομιλίες αρκετών πολιτικών να είστε βέβαιοι πως μπορεί να γοήτευαν, μόνον όμως ως διασκεδαστικά αναγνώσματα ή αφηγήσεις. ...

Ο φίλος μας Θάνος Καψάλης βάζει σε δέκα αράδες όλα τα ερωτήματα της εκπαίδευσης. Για τα οποία οι απαντήσεις είναι αφόρητα δύσκολες Πρέπει να ήταν Οκτώβριος του 1989 στη Ρόδο, όταν οι μεγάλες πόρτες του κινηματογράφου άνοιγαν για να ξεχυθούν από την ημιφωτισμένη αίθουσα, οι δεκάδες των θεατών, που είχαν παρακολουθήσει μαγεμένοι τον Κύκλο των Χαμένων Ποιητών. Στην πλειονότητά μας εκπαιδευτικοί, ταχύναμε το βήμα μας, λες και θα συντόμευε τον χρόνο, που θα μας έφερνε μπροστά στους μαθητές μας την επόμενη ημέρα. Όχι δεν θα ανεβαίναμε πάνω στα θρανία, όπως ο συμπαθής Ρομπινς Γούιλιαμς, ούτε θα οργανώναμε μετα μεσονύκτιες συναντήσεις απαγγελίας ποιημάτων με τους μαθητές μας κάπου στο λόφο του Μόντε Σμιθ. Σίγουρα όμως από αύριο κιόλας θα “άδραχναμε την ημέρα”, διότι ο Κήτιν, ήταν πλέον το σύγχρονο πρότυπό μας. Ένα πρότυπο που αν και δεν “έλιωνε σαν το κερί για να φωτίσει τους άλλους” - όπως μας είχε διδάξει στα εισαγωγικά σεμινάρια εκπαιδευτικών η πεπειραμένη σύμβουλος- καταύγ...