μη μαδας τη μαργαριτα

    του Λεωνίδα Καστανά και της Astrid Ζ oe Okland   από τη Μεταρρύθμιση                                                                                                                 Όταν τα μακρινά και πρωτόγνωρα και πολύπλοκα πράγματα επικοινωνούνται στις μάζες, η αλήθεια υφίσταται μια σημαντική και συχνά ριζική στρέβλωση. Το σύνθετο μετατρέπεται σε απλό, το υποθετικό σε δογματικό και το σχετικό σε απόλυτο. ...

Λεωνίδας Καστανάς και Άστριντ Ζωή Όκλαντ Είναι δυνατόν να ευδοκιμήσει μια κυβέρνηση συνεργασίας Πασοκ - ΝΔ - Δημ.Αρ ώστε να έχει την πολιτική νομιμοποίηση της πλειοψηφίας των πολιτών και έτσι ανεμπόδιστα: Να προχωρήσει σε εφαρμογές των διατάξεων που επιβάλλει το μνημόνιο (ή έστω εκείνο το διαφορετικό μνημόνιο –εντούτοις, μνημόνιο, ας μην γελιόμαστε–  που θα προκύψει ως αποτέλεσμα της όποιας επαναδιαπραγμάτευσης με σημαντικές ή λιγότερο σημαντικές βελτιώσεις των όρων); Να κάνει τις αναγκαίες αντιδημοφιλείς μεταρρυθμίσεις στον κρατικό μηχανισμό; Να κλείσει τις άχρηστες δημόσιες υπηρεσίες; Να κάνει ιδιωτικοποιήσεις; Να ανακεφαλαιοποιήσει τις τράπεζες; Να κάνει επενδύσεις; Να περικόψει περαιτέρω μισθούς και συντάξεις (ακόμη κι αν δεχτούμε ότι ο τρόπος επιλογής αυτή τη φορά δεν θα είναι οριζόντιος, αλλά πιο δίκαιος); Η απάντηση είναι ξεκάθαρα ΑΡΝΗΤΙΚΗ. Θα ήταν μια κυβέρνηση που θα αντιπροσώπευε το 40% του εκλογικού σώματος, έχοντας απέναντι –με τάσεις ...

 Astrid Ζωή Okland  από την Αthens V oice Ανήκω στη γενιά της Άπνοιας. Εμείς διαδεχτήκαμε τη γενιά του «Όπου Φυσάει ο Άνεμος». Ξεκινήσαμε ως η γενιά των € 800 επί Σημίτη· πέσαμε στα € 600 επί Κωστάκη· επί Mind the GAP, είμαστε στα € 400 (με κάτω –σύνηθες φαινόμενο στις μέρες μας– όριο τα € 0). Μα δεν είναι μόνο αυτό το θέμα. Η Άπνοια δεν έχει να κάνει (μόνο) με την τσέπη μας: ‘όλα βαίνουν καλώς εναντίον μας’ (κλέβω τίτλους, γιατί δεν υπάρχει μία να τους αγοράσω!). Δεν θέλουμε να μείνουμε στην ιστορία ως η γαλήνη πριν τη καταιγίδα αλλά ούτε και ως οι καταλύτες της μηδενιστικής καταστροφής. Οι παλαιάς κοπής πολιτικοί μάς θυμούνται όποτε έχουμε εκλογές: βουλευτικές, ευρωβουλευτικές, δημοτικές, περιφερειακές. Δεν έχει σημασία το πότε, αρκεί να οδηγούν σε καρέκλες. Όσο το πελατειακό κράτος λειτουργούσε, όλοι έκαναν (κάναμε) τα στραβά μάτια. Τώρα που το μάτι των ψηφοφόρων γυαλίζει, οι επαγγελματίες πολιτικοί –ταρακουνημένοι από τους κραδασμούς που απειλούν μ...

  Στο συνέδριο της Δημοκρατικής Αριστεράς, ακούγονται πολλά και ενδιαφέροντα πράγματα. Φυσικό είναι. Η παρέμβαση της Άστριντ Ζωής Οκλαντ με εντυπωσίασε για τη λιτότητα και ακρίβεια πάνω σε ένα θέμα που δεν μας αρέσει να μιλάμε ποτέ συγκεκριμένα. Γιατί μας αφορά, όλους, όχι μόνο τις οικονομικές ελίτ. Υπάρχει βέβαια στη χώρα αυτή η εύκολη απάντηση, του στυλ, να φορολογηθεί το μεγάλο κεφάλαιο και να αφεθούν να φοροδιαφεύγουν όλοι οι άλλοι, οι μεσαίοι, και οι μικροί. Γιατί, είμαστε και μεις ένα μέρος τους. Τι νέα από την ατομική ευθύνη;  Λίγα πράγματα. Έχουμε όμως νέα από τη Νορβηγία, καπιταλισμός και εκεί, αλλά κάπως αλλιώς. ( Leo ) γράφει η  Άστριντ Ζωή Οκλαντ  Η πολύπλευρη κρίση αξιών, παιδείας, νοοτροπίας, θεσμών μάς οδήγησε νομοτελειακά στη χρεοκοπία της οικονομίας και του πολιτικού συστήματος, και οδηγεί την κοινωνία σε απόγνωση. Αποτέλεσμα αυτής της πορείας είναι το μνημόνιο. Μερίδιο της ευθύνης αναλογεί σε όλους μας, τόσο στους πολιτικούς όσο και ...