μη μαδας τη μαργαριτα

από τον τοίχο του στο fb Πριν δέκα χρόνια σαν σήμερα, ο Ζινεντίν Ζιντάν τελείωνε την καριέρα του με μια κουτουλιά στον Μάρκο Ματεράτσι κι ένα χαμένο τελικό Παγκοσμίου Κυπέλλου. Ο Ματεράτσι μίλησε στην L'Equipe για αυτήν την "επέτειο" και επιβεβαίωσε τι του είπε και έγινε αυτό που έγινε. Θέλει να πουλήσει και το βιβλίο του. Ο Ζιντάν το μεγαλο αστέρι, ο άρχοντας της ντρίμπλας, κάνει θαύματα όλο το καλοκαίρι του 2006 με τα μαγικά του πόδια. Ο Ματεράτσι λίγο πιο πάνω από την αφάνεια, γνωστός μόνο για τι ς κλωτσιές από τα δολοφονικά δικά του πόδια, ο άρχοντας της κόκκινης κάρτας. Αλλά στον τελικό του Μουντιάλ, έχουν βάλει ο καθένας από ένα γκολ, αν είναι δυνατόν, κι έχουν φτάσει στην παράταση. Στο 110ο λεπτό. Του τραβάει τη φανέλα, ο Ζιντάν γυρίζει και του πετάει ένα "αν τη θες θα στη δώσω στο τέλος" κι ο Ματεράτσι θεωρεί, μάλλον σωστά, πως τον μειώνει, τον κοροϊδεύει. Λέει κανείς πως είναι καλό παληκάρι, με τακτ και λεπτούς τρόπους ο Ζιζού; Στο Λέτσε,...

του Λεωνίδα Καστανά Μέτρα κατά της βίας στο ελληνικό ποδόσφαιρο λένε ότι πήραν οι πρόεδροι των ΠΑΕ. Τα γνωστά, απαγόρευση μετακίνησης φιλάθλων, έλεγχος στις πόρτες, διακοπή του αγώνα για τη ρήψη αντικειμένων, κάμερες κλπ. Όλα δοκιμασμένα και αποτυχημένα. Γιατί κανείς από τους εμπλεκόμενους επαγγελματικά με το ποδόσφαιρο δεν θέλει να εξαλειφθεί η βία. Γιατί αν λείψει και το αλάτι της βίας το προϊόν είναι τόσο άνοστο που δεν θα καταπίνεται ούτε από τους άρρωστους φανατικούς. Γιατί ποιος παρακολουθεί, δηλαδή αγοράζει ελληνικό ποδόσφαιρο; Μόνο οι "άρρωστοι"  που προσπαθούν να διασκεδάσουν την ανία τους ασχολούμενοι με κάτι που παίζεται με τα πόδια αλλά δεν έχει άλλη  ουσιώδη σχέση με το σύγχρονο ποδόσφαιρο. Αυτό δηλαδή που παίζεται στην υπόλοιπη Ευρώπη και στη Νότια Αμερική. Αλλά και οι φανατικοί όσο κολλημένοι και αν είναι κάποια στιγμή βαριούνται να βλέπουν ξυλοκόπους και παλτά, στημένους διαιτητές και διαπλεκόμενους προέδρους. Αν δεν πέσει και ένα κάποιο ξ...

του Tonchev Plamen Δεν φιλοδοξώ να προσθέσω κάτι καινούριο στην οργιώδη συζήτηση που αναπτύσσεται μετά το απίστευτο 7:1 της Γερμανίας επί της Βραζιλιάς. Γράφω αυτές τις αράδες περισσότερο για δική μου εκτόνωση και επειδή διαισθάνομαι ότι πρόκειται για ένα ιστορικής σημασίας γεγονός. Στον χθεσινό αγώνα υποστήριζα τη Γερμανία και πανηγύριζα – μέχρι το 3:0. Μετά έτριβα τα μάτια μου και το δεύτερο ημίχρονο κράταγα το κεφάλι μου... Χάρηκα με τη νίκη των Γερμανών και στεναχωρέθηκα με τον διασυρμό των Βραζιλιάνων. Και προσπαθούσα να καταλάβω πώς συνέβη αυτό το μέχρι χθες αδιανόητο πράγμα. Στο καθαρά αγωνιστικό μέρος, η απομυθοποίηση της εθνικής Βραζιλίας ξεκίνησε πολύ πριν τη συντριβή από τη Γερμανία. Ήδη από τη φάση των ομίλων φάνηκε ότι αυτή η Βραζιλία είναι η χειρότερη όλων των εποχών. Ενδεικτικά και μόνο, είχε έναν περιορισμένων ικανοτήτων σέντερ φορ, τον Φρεντ, που κανείς δεν κατάλαβε γιατί επελέγη. Ο Όσκαρ είχε κάποιες εκλάμψεις, αλλά δεν φτάνει με τίποτα το Ζίκο, το Σώκρα...

του Θόδωρου Τσιάλα από το toportal     Αθήνα, 2013 μ.Χ. Παρουσιάζονται τα σχέδια ενός   νέου γηπέδου   με το όνομα   «Αγιά Σοφιά»,   της εκκλησίας που εγκαινιάστηκε το 360 μ.Χ. στην Κωνσταντινούπολη. Δεν είναι όμως μόνο το όνομα –ευθεία αναφορά στο   σύμβολο   της   Βυζαντινής   Αυτοκρατορίας – που φανερώνει την πρόθεση να αποκατασταθεί η   ιστορική συνέχεια   από το Βυζάντιο έως σήμερα, μέσω της ομάδας   της ΑΕΚ,   που ιδρύθηκε από μια παρέα προσφύγων στην Αθήνα, το 1924. Ο μεγαλοϊδιοκτήτης   Δημήτρης Μελισσανίδης   ήταν ξεκάθαρος: «Όσο κι αν δυσκολεύονται οι αντίπαλοί μας να το καταλάβουν, η ΑΕΚ είναι πολύ περισσότερο από μία ομάδα, και το γήπεδό της δεν θα μπορούσε να ήταν διαφορετικό. Το νέο μας γήπεδο εκπροσωπεί την τεράστια ιστορία της ομάδας μας και τη   βυζαντινή   της   προέλευση . Μετά την καταστροφή έρχεται πάντα η αναγέννηση. Κι αυτή τη φορά, τα τείχη που θα προστατεύ...

Φίλος του blog μας έστειλε αυτό το άρθρο από το Contra gr , σχετικά με τη συνεισφορά της Θάτσερ στην εξάλειψη του χουλιγκανισμού στην Αγγλία. Αν συγκρίνουμε τα όσα έκανε η Θάτσερ, ίσως λίγα και ελλιπή, με τη στάση των δικών μας υπευθύνων απέναντι στο θέμα της βίας στα γήπεδα, θα καταλάβουμε τη διαφορά. Το ποδόσφαιρο στην Αγγλία είναι προϊόν με μεγάλη εμπορική αξία και ως εκ τούτου το Αγγλικό πολιτικό σύστημα ήταν υποχρεωμένο να το προστατέψει. Εδώ, αυτό το κάτι σαν ποδόσφαιρο που παίζεται μπορούμε να το πετάμε στα σκυλιά. ( leo ) Του Θωμά Καίσαρη από το contra . gr "Η Θάτσερ νίκησε τους χούλιγκανς, τους εξαφάνισε με συνοπτικές διαδικασίες. Απέκλεισε τις αγγλικές ομάδες απ’την Ευρώπη, έφτιαξε τις συνθήκες του πρωταθλήματος, μείωσε τη βία στα γήπεδα, άλλαξε το ποδόσφαιρο και το έκανε αυτό που βλέπουμε σήμερα". Δεν θα το παίξω έξυπνος. Κι εγώ έχω αναμασήσει αυτά τα λόγια άπειρες φορές στο παρελθόν. Τα έχω πει σε ραδιοφωνικές εκπομπές ή σε συζητήσεις με φίλο...

του Λεωνίδα Καστανά H φούσκα του ελληνικού ποδοσφαίρου έσκασε, διαλύθηκε και τώρα περιφέρει τα ράκη της στις μισόαδειες εξέδρες των ελληνικών γηπέδων. Μια ωφέλιμη συνέπεια της κρίσης. Χρεωμένες μέχρι το λαιμό, χωρίς ρευστό, χωρίς ηχηρές μεταγραφές, χωρίς πρωτοκλασάτους  προπονητές, οι περισσότερες ομάδες μας θα παίξουν και πάλι αυτό το κάτι σαν  ποδόσφαιρο που μας έχουν συνηθίσει. Θα προσπαθήσουν να πουλήσουν το κακής ποιότητας προϊόν τους και θα επιβιώσουν χάρη στην αβάντα της πολιτείας, η οποία παρόλη την κρίση συνεχίζει να τις χρηματοδοτεί αδρά. Ποιος αγοράζει ελληνικό ποδόσφαιρο;  Δυστυχώς πολλοί αλλά μόνο εντός Ελλάδος.  Πρώτοι και καλύτεροι οι φανατικοί. Εκείνοι που πάνε στα γήπεδα όχι για γα δούνε μπάλα, όχι για να απολαύσουν θέαμα, αλλά για γιουχάρουν τους αντιπάλους και ενίοτε και τους δικούς, να βρίσουν τους διαιτητές, να σπάσουν, να δείρουν και να βρωμίσουν αλλά και να δουν την ομάδα τους να νικάει.  Γιατί αν χάσει, μαύρο είναι το φ...

του Θανάση Ράλλη από το sport fm Φαντάζομαι ότι οι πιο πολλοί που διαβάζετε όχι μόνο το site του sport-fm, αλλά και όλες τις υπόλοιπες πηγές ενημερώσεις που διατίθενται σε αφθονία στην Ελλάδα, έχετε μία εικόνα στο μυαλό σας για τους εργαζόμενους στα αθλητικά μέσα. Μια συγκεκριμένη εικόνα. Ότι ξέρουμε τι γίνεται, αλλά δεν το λέμε. Ότι είμαστε λαμόγια και μέρος ενός συστήματος που λειτουργεί για να παραπληροφορεί και να κρύβει την αλήθεια. Δεν θα το αρνηθώ. Κάποιοι από εμάς ίσως και να είμαστε. Το μυαλό μου γυρνάει ασυναίσθητα στις μέρες, εκεί πριν από 12-13 χρόνια, που μετά το σχολείο ψαχνόμουν για τα επαγγελματικά μου. Η πρώτη μου απόπειρα έγινε σε μία σχολή ηχοληψίας στην οποία με οδήγησε η μεγάλη μου αγάπη για τη μουσική. Εκεί ένα καθηγητής μας είχε πει, ότι σε αυτό επάγγελμα θα ακούσουμε τόση μουσική που στο τέλος θα τη σιχαθούμε. Αυτό ήταν. Οι μέρες μου στην ηχοληψία από εκείνη την ατάκα και μετά ήταν μετρημένες. Δεν ήθελα με τίποτα να σιχαθώ τη μουσική. Και έτσι μία ατάκα ...