μη μαδας τη μαργαριτα

από το blog menokio …Κλαυθμοί και οδυρμοί αχούν από άκρη σε άκρη του «αριστερού» χώρου για την  αστική συγκυβέρνηση. Κι αυτό δεν έχει να κάνει τόσο με τον πόνο τους για τα νέα βάσανα που περιμένουν το προλεταριάτο και τον φτωχό λαό, όσο με το ότι η ίδια η πορεία του πολιτικού παιχνιδιού και της ταξικής πάλης, διαψεύδει και καταρρίπτει με τον πιο κραυγαλέο και κατηγορηματικό τρόπο την «αριστερή» ρητορεία ενάμισυ χρόνου: Ο «λαός», τον οποίο αποθέωναν, το κίνημα των πλατειών, οι αγανακτισμένοι, οι «εξεγερμένοι», η «νέα λαϊκή πολιτικοποίηση με τα πανδημοκρατικά και πατριωτικά χαρακτηριστικά», το «λαϊκό ΟΧΙ της 28/10/2011» λούφαξε στην μικροαστική πολιτική θαλπωρή, της ησυχίας-τάξης-ασφάλειας, την οποία απλόχερα προσφέρει το καινούριο κόμμα της τάξης (συγκυβέρνηση ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΛΑΟΣ-για την χρήση του όρου κόμμα της τάξης βλ. Μαρξ Κ, 18ηΜπρυμαίρ). Η κλάψα επίσης θα ενταθεί στο μέτρο που η ακροδεξιά του ΛΑΟΣ θα αρχίσει να διαμορφώνει επίσημους ...

από το blog Μenokio Θεωρούμε ότι τα σημερινά (πρωτόγνωρα για την ιστορικά διαμορφωμένη ελλαδική πολιτική κουλτούρα) γεγονότα στις παρελάσεις είναι πολύ επικίνδυνα και ανησυχητικά όχι τόσο για την αστική δημοκρατία, αλλά κυρίως για την αποτύπωση του πολιτικού συσχετισμού κεφαλαίου-εργασίας μέσα σε αυτήν. Το Ιούνιο σε αυτό το ιστολόγιο είχαμε γράψει ένα κείμενο με τίτλο «Δεν θα περάσουν», με το οποίο κρούαμε τον κώδωνα του κινδύνου αναφορικά με την ανάπτυξη τάσεων, πρακτικών και σημειολογιών, οι οποίες οδηγούν σε εκφασισμό, διαβλέποντας ως κομβικά σημεία σε αυτήν την διεργασία αφενός τα αντι-μεταναστευτικά πογκρόμ του Μαΐου και αφετέρου το «κίνημα των αγανακτισμένων». Αν τον Ιούνιο, ότε και γράψαμε το κείμενο, διατηρούσαμε μια επιφύλαξη γι’ αυτά που γράφαμε, σήμερα είμαστε αναγκασμένοι να πούμε ότι η ζωή επαληθεύει αυτές τις ανησυχίες με πολύ ανησυχητικό τρόπο. Για εμάς οι σημερινές ματαιώσεις των παρελάσεων συνιστούν δυναμική και κεντρική εκδήλωση του εθνικιστικού υπόγειο...