μη μαδας τη μαργαριτα

του Γιώργου Αντωνίου Α. Αναζητώντας ψύχραιμα τις αιτίες της πρόσφατης, μεγάλης εκλογικής ήττας της ΝΔ, δεν μπορούμε να αποφύγουμε να ανατρέξουμε στην προβληματική πολιτική που ακολούθησε από το 2012 έως το 2012 (όταν αποφάσισε να συμμετάσχει στην συμμαχική κυβέρνηση Παπαδήμου, απαρτιζόμενη από ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΛΑΟΣ). Την περίοδο 2010-2012, όταν ο Γ.Παπανδρέου και το ΠΑΣΟΚ αναγκάσθηκαν να αποδεχτούν την είσοδο της χώρας σε μνημόνιο, λόγω της μεγάλης οικονομικής επιδείνωσης επί διακυβέρνησης Καραμανλή και λόγω της καθυστέρησης μιας ενεργητικής αντίδρασης της νεοσυσταθείσης κυβέρνησης Γ.Παπανδρέου και της σχετικά παθητικής διαπραγμάτευσης με την ευρωζώνη και το ΔΝΤ, η ηγεσία Σαμαρά της ΝΔ αποφάσισε να υιοθετήσει μια αρκετά δημαγωγική και λαϊκιστική στάση έναντι του κατακλυσμού των ραγδαία επερχόμενων, δραματικών οικονομικών συμβάντων. Επιδόθηκε σε έναν στείρο αντιμνημονιακό αγώνα στο πλευρό της αριστεράς (ο οποίος ενίσχυσε πολύ τον ούριο άνεμο στα πανιά του ΣΥΡΙΖΑ, κάτι που απέβηκε μο...

του Λεωνίδα Καστανά Όσο η ΧΑ αλώνιζε ανενόχλητη σε συνεργασία με ακροδεξιούς θύλακες μέσα  στα Σώματα Ασφαλείας, οι δημοκρατικοί πολίτες ήταν και δικαίως στα κάγκελα. Η ΧΑ έδερνε, μαχαίρωνε, διοργάνωνε στρατιωτικά καμπ, πουλούσε προστασία, έπαιρνε το νόμο στα χέρια της, σκότωνε μετανάστες, ενώ η δικαιοσύνη και πολιτική εξουσία σφύριζαν αδιάφορα. Τι ζητούσαν τότε οι δημοκράτες; Να πάρει η κυβέρνηση την πρωτοβουλία, να της επιτεθεί. Και μάλιστα να φτιάξει ένα νέο και πιο δραστικό αντιρατσιστικό νόμο ώστε να μπορεί η δικαιοσύνη να δράσει κατά αυτών που απειλούσαν τη δημοκρατία. Ζητούσαν πολιτική παρέμβαση και εγκαλούσαν την κυβέρνηση επειδή δεν το έκανε. Σύμφωνα με τη ρητορική τους ο λόγος ήταν η συμπάθεια προς τη ΧΑ. Διότι, η ακροδεξιά ομάδα που συμβουλεύει το Σαμαρά δεν ήθελε να συγκρουστεί ούτε με το φασισταριό ούτε και με τους ψηφοφόρους που είναι και δικοί της φίλοι. Η κατασκευή ήταν μια χαρά, ορθολογική. K αι έτσι πηγαίναμε.  Η ΧΑ ανέβαινε συνεχώς, αποκτούσε πολιτ...

του Ευτύχη Παλλήκαρη από την Ημερησία «Ούτε στην Αλβανία του Χότζα δεν χρειάζονταν 24 ώρες για να βγουν τα αποτελέσματα για την Πολιτική Επιτροπή». Η σκληρή αναφορά του Νικήτα Κακλαμάνη αποτυπώνει την κρίση εμπιστοσύνης πολλών στελεχών της ΝΔ προς την ηγεσία, την επομένη κιόλας του Συνεδρίου του κόμματος. Και αυτή δεν αφορά μόνο στον τρόπο εκλογής του νέου οργάνου αλλά και στη φυσιογνωμία, τη στρατηγική και τη στόχευση της ΝΔ. Το πρόβλημα παρέμεινε άλυτο, με φυγόκεντρες τάσεις να παραμένουν ισχυρές και να προχωρούν σε αμφισβητήσεις και σχεδιασμούς που αναιρούν τα όποια ίχνη αισιοδοξίας της ηγετικής ομάδας. Αν κάνει κάποιος έναν μικρό απολογισμό, αυτό που έμεινε τελικά ήταν οι «αιρετικές» θέσεις του Μ. Βορίδη, οι σφήνες του Βυρ. Πολύδωρα και οι διευκρινίσεις του Χρ. Λαζαρίδη, που συνοδεύτηκαν από νέες διευκρινίσεις προς αποφυγή παρεξηγήσεων με το μοναδικό, πλέον, κυβερνητικό εταίρο, το ΠΑΣΟΚ. Ομως η κρίση ταυτότητας για τη ΝΔ παραμένει. Η σύλληψη του πρωθυπουργού για «Νέα Ε...

Tου  Παντελή Μπουκάλα,  Καθημερινή, 28.9.11 Υπάρχουν ακόμα ευτυχισμένοι άνθρωποι στην Ελλάδα. Ανθρωποι που γνωματεύουν ότι πάσχουμε από εθνική κατάθλιψη, αυτοί όμως διατηρούν το χαμόγελό τους άθικτο, ενώ το βλέμμα τους, με το «σωστό μείγμα» αυταρέσκειας και αλαζονείας, εξακολουθεί να τρυπάει σίγουρο το μέλλον της παλλαϊκής ευδαιμονίας. Είναι όσοι μετέχουν στα ηγετικά κλιμάκια της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Είναι πρώτα πρώτα ο κ. Σαμαράς, ένας ακόμα από την πολυπληθή ομάδα των πολιτικών που πίστεψαν κάποια στιγμή πως είναι «ανεπανάληπτοι και μόνοι και μεγάλοι», με αποτέλεσμα να χρησιμοποιεί πια το «εγώ» όχι μόνο σαν αντωνυμία, αλλά και σαν ρήμα και σαν επίρρημα και σαν επίθετο. Είναι οι εξ απορρήτων σοφοί συμβουλάτορες του αρχηγού. Είναι όσοι ονειρεύονται ήδη την επίπλωση του νέου υπουργικού γραφείου που υποχρεούται να τους εκχωρήσει η Μοίρα του Εθνους. Είναι όλοι αυτοί οι αγαθοί άνθρωποι που πέρασαν ένα μικρό, μικρότατο διάστημα ανελέητης αυτοκριτικής («ε, η ...