μη μαδας τη μαργαριτα

Ναι, ναι μερικές δεκάδες ή και εκατοντάδες χιλιάδες πρόσφυγες, μετανάστες, λαθρομετανάστες, όπως και να τους πείτε θα μείνουν εδώ. Προς το παρόν θα κοιμούνται στο πάρκο Τρίτση, στην Ειδομένη, στα Γιανιτσά , στη Λέσβο και όπου αλλού μέχρι αυτή η κυβέρνηση να βρει ή να φτιάξει κάποιους χώρους στοιχειωδώς ανθρώπινους να τους βολέψει. Το θέλουμε δεν το θέλουμε έτσι θα γίνει. Δεν το αποφάσισε κανείς υποχθόνιος καπιταλιστής, κανείς εχθρός της πατρίδας μας, κανένας μουσουλμάνος φονταμενταλιστής, κανένας φασίστας γείτονας. Το αποφάσισε η Ιστορία. Το δημογραφικό, η παγκόσμια φτώχεια, η ελκυστική και πλούσια δυτική ζωή, ο πόλεμος, η βία, η ανθρώπινη αστοχία, οι λάθος προβλέψεις και ότι άλλο θέλετε. Αλλιώς τι; Να μείνουν ανοιχτά τα σύνορα για να περνάνε από εδώ και να πηγαίνουν στον πλούσιο Βορρά; Θα το θέλαμε, αλλά οι άλλοι δεν το θέλουν. Πήραν ότι πήραν και το μαγαζί τους έκλεισε. Να συνεργαστεί η Τουρκία και να τους κρατάει στο έδαφός της και παρά τη θέλησή τους; Θα το θέλαμε. Αλλ...

Παλιότερο κείμενο του Plamen Tonchev στην Athens Voice, και αξίζει να διαβαστούν τα σχόλια. Ο δημοκρατικός κόσμος λέει περίπου αυτό. Ελάτε να σας καταγράψουμε αλλά μετά να φύγετε στα γρήγορα για την Ευρώπη. ¨Οσοι δεν είστε πρόσφυγες η Frontex και οι ευρωπαϊκοί θεσμοί (όχι εμείς) θα σας πηγαίνουν πίσω στο σπίτι σας. Για όλα αυτά χρειαζόμαστε χρήματα. Α και μακάρι τα hot spots να γίνονταν κάπου στο σύμπαν ώστε να μην ενοχλούν κανένα.  Plamen Tonchev από την AV Κυκλοφορεί αυτές τις μέρες στην πλατφόρμα  Avaaz μια έκκληση να απονεμηθεί το Νόμπελ Ειρήνης στους «ήρωες του Αιγαίου» για τη βοήθεια που προσέφεραν στους μετανάστες τo 2015. Πρόκειται για πρωτοβουλία εκ πρώτης όψεως συμπαθητική, αλλά εντέλει λάθος. Κι εντελώς λάθος. Είναι αλήθεια ότι τα νησιά του Αιγαίου σήκωσαν  –και εξακολουθούν να σηκώνουν– τεράστιο βάρος με τις αφίξεις των μεταναστών και οι κάτοικοί τους δίνουν άνισο αγώνα με το ανθρώπινο «τσουνάμι» προς την Ευρώπη που σάρωσε και την Ελλά...

Η αλήθεια είναι ότι πασχίζουμε με κάθε τρόπο να κατηγορήσουμε του βόρειους συμμάχους μας για αναλγησία και ρατσισμό για να τονίσουμε τον εγχώριο πλην όμως δυσεύρετο αλτρουισμό. Επειδή αγνοώ το θέμα, αναζητώ πληροφορίες. Leo  από το Millennials Μετά λύπης μου παρατηρώ, πως ως επί το πλείστον το προσωπικό μου κίνητρο για τη συγγραφή ενός άρθρου στη σελίδα, αποτελεί η αποκατάσταση μιας παρεξήγησης ή μη κατανόησης της πραγματικής διάστασης ενός θέματος.  Βρίσκω τον εαυτό μου λοιπόν αντιμέτωπο με δεκάδες ειδήσεις, δημοσιεύσεις και κυρίως αναδημοσιεύσεις μιας απόλυτης παρεξήγησης της πολιτικής της Δανίας απέναντι στους πρόσφυγες τις τελευταίες ημέρες. Και φυσικά της αντίστοιχης υπόνοιας που κρύβουν αυτές οι κριτικές – ότι ποτέ δεν κοιτάμε την καμπούρα μας, που είμαστε και οι άμεσα ενδιαφερόμενοι, αλλά στεκόμαστε ως οι αυστηρότεροι κριτές των άλλων. Ίσως να είναι αυτή, η προσπάθειά μας να κρύψουμε την τραγική μας ανεπάρκεια πίσω από τα όσα κάνουν ή δεν κάνουν οι Άλλοι...

από την Athens Voice «Tυφλότητα» είναι ο τίτλος του καινούργιου βιβλίου του ιστορικού Μαρκ Φερρό: τυφλότητα των ηγεσιών, τυφλότητα των μαζών. Ο Φερρό περιγράφει πώς δεν μπορούμε – και δεν θέλουμε – να αναγνωρίσουμε τα συνταρακτικά, συχνά τραγικά, φαινόμενα που οδηγούν σε ομοίως συνταρακτικά και τραγικά γεγονότα.  Ο ισλαμοφασισμός δεν είναι καινούργιο φαινόμενο: τον έχουμε εκθρέψει στη Δύση και παρά τις επαναλαμβανόμενες προειδοποιήσεις, ηγεσίες και μάζες κοιμούνται τον ύπνο των δικαίων. Ψυχική ευρυχωρία; Ενοχές για ένα φαντασματικό παρελθόν; Έξαλλη αισιοδοξία; Χριστιανο-αριστερή πίστη στην ανθρώπινη καλοσύνη; Απύθμενη βλακεία της πολιτικής ορθότητας; Φόβος μπροστά στις ισχυρές ισλαμικές χώρες; Όλα αυτά μαζί με την ιστορική τυφλότητα που αναλύει ο Μαρκ Φερρό. Δεν θα επεκταθώ εδώ στο χονδροειδές σφάλμα της πολυπολιτισμικότητας: όποιος ενδιαφέρεται για το ζήτημα ας αναζητήσει παλιότερα άρθρα και βιβλία. Άλλωστε, μολονότι η αντίθεσή μου στη πολυπολιτισμικότητα – στη μη αφομοίωση ...

από το Βook's journal Η Ελλάδα μοιάζει να εγκλωβίζεται όλο και πιο βαθιά και συστηματικά στην κρίση των μεικτών ροών που κατακλύζουν τις ακτές της το τελευταίο διάστημα.  Το σημαντικότερο πρόβλημα, της προσέγγισης της καταστάσεως, είναι ότι γίνεται για μία ακόμη φορά με όρους «έκτακτων» συνθηκών, ως κάτι έντονο, αλλά προσωρινό, γεγονός που μας οδηγεί και στην αναζήτηση απαντήσεων με βραχυπρόθεσμο ορίζοντα, οι οποίες δίνουν έμφαση στην ανακούφιση ή στην ανακοπή των πιέσεων. Ωστόσο, η κατάσταση δεν είναι έκτακτη και προσωρινή, η συστηματική μελέτη των μεταναστευτικών πιέσεων στον ευρωπαϊκό Νότο αναδεικνύει ακριβώς το αντίθετο. Από το 2002 αρχίζει να καταγράφεται συστηματικά το μέτωπο της Μεσογείου ως η κύρια πηγή εισόδου μεταναστών στην Ε.Ε. Τα κύρια χαρακτηριστικά του φαινομένου είναι η διατήρηση του μετώπου με εντεινόμενες μάλιστα τάσεις για πάνω από 10 χρόνια και η μετατόπιση του σημείου έντασης των πιέσεων μεταξύ της Δυτικής, της Κεντρικής και της Ανατολικής Μεσογ...