μη μαδας τη μαργαριτα

του Ιωάννη Ληξουριώτη από την Καθημερινή Απελευθέρωση των «ομαδικών απολύσεων». Οι λέξεις τρομάζουν. Oχι μία, όχι δύο, αλλά πολλές, σωρός, στοιβάδες απολύσεων. Ακούγεται κάπως σαν «ομαδικές εκτελέσεις». Η εργατική τάξη στο απόσπασμα, ωρύονται καθημερινά με μελοδραματικά κρεσέντα στα δωρεάν τηλεοπτικά επιμορφωτικά σεμινάρια οι εκπρόσωποι του ΣΥΡΙΖΑ και όμορων δυνάμεων, οι συντεχνίες της κοινής ωφέλειας (βλ. ΓΣΕΕ) και πλήθος ποικιλώνυμοι εργατοπροστάτες. Πώς έχουν όμως τα πράγματα; Ας ξεκαθαρίσουμε ότι η όλη συζήτηση περί ομαδικών απολύσεων αφορά στην ενδεχόμενη αλλαγή ενός παλαιού νόμου, ενός δύσμορφου μεταμοντέρνου κατάλοιπου μιας χουντικής νομοθεσίας, η οποία, έπειτα από έναν πασοκικού τύπου δήθεν «εξευρωπαϊσμό» της το 1983, υποτίθεται ότι ενσωμάτωσε σύγχρονες συμμετοχικές αντιλήψεις της ευρωπαϊκής οδηγίας για τη διαχείριση του προβλήματος των ομαδικών απολύσεων. Τι λέει συνοπτικά αυτή η ευρωπαϊκή οδηγία; Οτι, όταν ένας εργοδότης, που η επιχείρησή του αντιμετωπίζει οικονομοτε...

Η συνδικαλιστική παρασιτική νομενκλατούρα αναμένεται να πρωταγωνιστήσει στα πολιτικά μας πράγματα, τις δύσκολες μέρες που έρχονται. Είναι «υποχρεωμένη» να δώσει τον υπέρ πάντων αγώνα της. Προνόμια, επιδόματα, εξουσίες κινδυνεύουν να χαθούν για πάντα. Αν η πραγματική διοικητική μεταρρύθμιση προχωρήσει, αναγκαστικά θα στραφεί εναντίον της και η σύγκρουση θα είναι ιδιαίτερα βίαιη. Ήδη έχουμε ένα γεγονός, που το θεωρώ ιδιαίτερης ιδεολογικής σημασίας. Τη δίωξη του Πάσχου Μανδραβέλη από την ΕΣΗΕΑ. Είναι η πρώτη φορά, μετά τη μεταπολίτευση, που  συνδικαλιστικό όργανο διώκει μέλος του για ιδεολογικούς λόγους, επειδή σύμφωνα με τον πρόεδρο του Τρίμη είναι φορέας της νεοφιλελεύθερης ιδεολογίας. Αλλά και επειδή διαφώνησε με την απεργία που κήρυξε το σωματείο του. Δηλαδή ο ίδιος ο πρόεδρος των δημοσιογράφων εισηγείται τη λογοκρισία εις βάρος των συναδέλφων του. Φαντάζομαι ότι είναι παγκόσμια πρωτοτυπία, όπως γράφει και ο Κανέλης. Σε αυτό το περιβάλλον, η συνδικαλιστική παρασιτική ν...