μη μαδας τη μαργαριτα

Από το e SOS Με πρόσφατη ΥΑ το Υπουργείο Παιδείας προχώρησε στην εξαγγελία  εφαρμογής από το νέο σχολικό έτος 2016-17 ενός ΕΝΙΑΙΟΥ ΤΥΠΟΥ ΟΛΟΗΜΕΡΟΥ ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ ΣΧΟΛΕΙΟΥ (ΕΤΟΔΣ). Πρόκειται για μία παρέμβαση που από την εκπαιδευτική κοινότητα έγινε δεκτή με τεράστια επιφύλαξη ως προς τους σκοπούς που στοχεύει να υπηρετήσει. Η κριτική από την πρώτη μέρα εστίασε και ανέδειξε τα προβλήματα ανεργίας που θα αντιμετωπίσουν τουλάχιστον 4.000 αναπληρωτές εκπαιδευτικοί, τις δυσκολίες διαμόρφωσης ενός λειτουργικού Εβδομαδιαίου Ωρολογίου Προγράμματος, την αναστάτωση στο ωράριο και τις εργασιακές συνθήκες των εκπαιδευτικών, την κατάργηση της πολύτιμης για τους εργαζόμενους γονείς Πρωινής Ζώνης. Αλλά και ως προς την επίτευξη των επιμέρους στόχων που έθεσε το Υπουργείο, η εξέταση των ρυθμίσεων και των παραμέτρων της παρέμβασης δεν οδηγεί σε αισιόδοξα συμπεράσματα. Ως προς τον στόχο εξασφάλισης ίσων ευκαιριών στην εκπαίδευση για όλους τους μαθητές της ίδιας βαθμίδας, το ΕΤΟΔΣ εμφανίζει σημ...

Το σχολείο ως χώρος κοινωνικότητας (συνεύρεσης φίλων, παρέας, παιχνιδιού) παραμένει αναντικατάστατο. Τα παιδιά που για διάφορους λόγους (π.χ. ιώσεις, αρρώστιες, τραυματισμοί κλπ) αναγκάζονται να μείνουν σπίτι τους, υποφέρουν. Θέλουν να γυρίσουν το συντομότερο στο σχολείο. Ακόμη και αν δεν έχουν αναρρώσει πλήρως. Η πλήξη παράγεται κατά κύριο λόγο στο σπίτι, μακριά από φίλους και συνομηλίκους. Τι συμβαίνει όμως κατά τη διάρκεια του μαθήματος στο σχολείο ; Δύσκολα κάποιος θα αρνηθεί ότι πολύ συχνά τα παιδιά του δημοτικού σχολείου αντιδρούν στη συνθήκη του μαθήματος με αδιαφορία και εκνευρισμό, γιατί το περιεχόμενο του μαθήματος είναι πληκτικό και οι μέθοδοι του ελληνικού σχολείου πεπαλαιωμένες. Πράγματι υπάρχει μεγάλο πρόβλημα περιεχομένων διδασκαλίας και διδακτικών μεθόδων. Η μετωπική διδασκαλία εξακολουθεί να κυριαρχεί όπως και οι απαιτήσεις απομνημόνευσης. Αντιθέτως η βιωματική διδασκαλία, η ομαδοσυνεργατική, το πείραμα, το «project» βρίσκονται σε εμβρυώδη κατάσταση στο ελλη...

Μια δασκάλα, η Κυριακή, μια μαθήτρια, η Ιωάννα ένας κόσμος επικοινωνίας και αγάπης, ζεστής, βαθιάς ψυχής. Μια απάντηση στην αθλιότητα που κάποιοι θέλουν να επιβάλλουν στην εκπαίδευση. Δεν θα τους αφήσουμε. Είμαστε όλοι και όλες Κυριακές και Ιωάννες. Η εισήγηση της Κυριακής Τριανταφυλλίδου Εδώ το σχετικό βίντεο: Ένα θρανίο   και μια αναφορά στα Χανιώτικα Νέα Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένα νησί μικρό, μακρινό και απομονωμένο. Η Γαύδος. Για όλους και όλες που θα πείτε «α, τι ωραία!! Ησυχία, μπάνια και καλοπέραση!!». Να ενημερώσουμε πως όλοι κι όλοι οι κάτοικοι ήταν 60, με όλα τα χαρακτηριστικά που διακρίνουν τους ανθρώπους των απομακρυσμένων περιοχών. Μόνο ένα παράδειγμα για την ευθυμία του αφηγήματος. Ο αστυνομικός της Γαύδου, έγραφε πάνω από 20 μηνύσεις το μήνα, λόγω του ότι αν δεν έχεις τι να κάνεις τσακώνεσαι και με τα ρούχα σου. Κάποτε το νησί έτρεφε πεντακόσια άτομα και μάλιστα μία περίοδο τον κόσμο του και διακόσιους ακόμη, εξόριστους. Αλλά απομον...

 του Ευθύμη Δημόπουλου  Αν συγκρίνουμε την πορεία των τριών βαθμίδων της ελληνικής εκπαίδευσης την εικοσαετία 1990 – 2010, δύσκολα θα αρνηθούμε ότι αυτή που έχει διανύσει τη μεγαλύτερη απόσταση, αυτή που προχώρησε περισσότερο είναι η πρωτοβάθμια. Πράγματι, στο διάστημα αυτό στο χώρο της πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης και του Δημοτικού Σχολείου σημειώθηκαν σημαντικές αλλαγές με ανανεωτικό χαρακτήρα. Το διδακτικό δυναμικό εμπλουτίστηκε με μια γενιά αποφοίτων Πανεπιστημιακών Παιδαγωγικών Σχολών αλλά και με εκπαιδευτικούς διαφόρων ειδικοτήτων (μουσικοί, θεατρολόγοι, εικαστικοί, εκπαιδευτικοί ξένων γλωσσών). Η παλαιότερη γενιά των πτυχιούχων διετών Παιδαγωγικών Σχολών επιμορφώθηκε ενώ άλμα πραγματοποίησε η παραγωγή παιδαγωγικής βιβλιογραφίας που αριθμεί πλέον εκατοντάδες νέους τίτλους.  Οι δάσκαλοι αναγνωρίζονται πια ως επιστήμονες και όχι ως οι πληβείοι της εκπαίδευσης. Καθιερώθηκε και εδραιώθηκε ο θεσμός του ολοήμερου σχολείου, νέα και καλύτερα βιβλία εισήχθησαν στα...

Το δεύτερο και τελευταίο μέρος της εργασίας των Δημόπουλου - Μιχαλαρία σχετικά με την πρωτοβάθμια εκπαίδευση. Το 1ο μέρος βρίσκεται  εδώ                          Ειδικότερες προτάσεις α) Η εξειδίκευση του δασκάλου ανά τάξη. Οι γνωστικές, παιδαγωγικές και διδακτικές απαιτήσεις του διδασκαλικού επαγγέλματος δεν μπορούν να συγκριθούν με αυτές της δεκαετίας του ’80 ούτε καν αυτής του ’90. Αυξάνονται και αλλάζουν διαρκώς. Παράλληλα, πολλαπλασιάζονται οι απαιτήσεις των ομάδων αναφοράς (μαθητές, γονείς, κράτος) προς το δάσκαλο. Το σημερινό μαθητικό κοινό στο οποίο απευθύνεται ο εκπαιδευτικός του δημοτικού διαθέτει ένα πλήθος γνωστικών και πολιτιστικών παραστάσεων τις οποίες αντλεί από μια μεγάλη ποικιλία πηγών. Για να μπορέσει ο δάσκαλος να ανταποκριθεί πρέπει να επιμορφώνεται και να αυτομορφώνεται αδιάλειπτα, ειδικά στις μεγαλύτερες τάξεις όπου τα παιδιά δίνουν περισσότερη σημασία στο γνωστικό επίπεδο τ...

Δημοσιεύουμε σήμερα, σε αποκλειστική ανάρτηση, την εμπεριστατωμένη εργασία των φίλων δασκάλων Ευθύμη Δημόπουλου και Γιώργου Μιχαλαρία για την πρωτοβάθμια εκπαίδευση. Αποτελείται από τρία μέρη. Σήμερα δημοσιεύουμε το 1ο και 2ο μέρος και τις επόμενες ημέρες το 3ο. Ελπίζουμε να τύχει της προσοχής των καθ΄ύλην αρμόδιων , αλλά και να αποτελέσει την ευκαιρία για την έναρξη ενός διαλόγου γύρω από το δημόσιο δημοτικό σχολείο. των Ευθύμη Δημόπουλου και Γιώργου Μιχαλαρία ΓΙΑ ΤΟ ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΣΧΟΛΕΙΟ (Κριτική και Προτάσεις) Αν συγκρίνουμε την πορεία των τριών βαθμίδων της ελληνικής εκπαίδευσης την εικοσαετία 1990 – 2010, δύσκολα θα αρνηθούμε ότι αυτή που έχει διανύσει τη μεγαλύτερη απόσταση, αυτή που προχώρησε περισσότερο είναι η πρωτοβάθμια. Πράγματι, στο διάστημα αυτό στο χώρο της πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης και του Δημοτικού Σχολείου σημειώθηκαν σημαντικές αλλαγές με ανανεωτικό χαρακτήρα. Το διδακτικό δυναμικό εμπλουτίστηκε με μια γενιά αποφοίτων Πανεπιστημιακών Παιδαγωγικών Σχολών α...