μη μαδας τη μαργαριτα

Από πολλών ετών στην πολιτική, όπως πολλοί φίλοι που διαβάζουν αυτό το άρθρο και συνεχίζω μέχρι σήμερα να ασχολούμαι με τα πολιτικά δρώμενα έστω και εκ του μακρόθεν. Αρχικά (νεαρός γαρ) Κομμουνιστής , μετά Δημοκράτης Σοσιαλιστής και σήμερα Φιλελεύθερος.  Πρωτευόντως όμως είμαι Οικονομικά Φιλελεύθερος, δηλαδή υπέρ του Καπιταλισμού και μάλιστα υπέρ του Παγκοσμιοποιημένου Καπιταλισμού Ο κύριος λόγος για την ασχολία μου με την πολιτική ήταν πάντοτε και παραμένει μέχρι σήμερα ο ίδιος, ν α καταπολεμηθεί η μεγαλύτερη μάστιγα που ταλαιπωρεί την ανθρωπότητα, Αυτή η μάστιγα λέγεται φτώχεια. Ανέκαθεν πίστευα ότι η γενικευμένη ευημερία μπορεί να εξαφανίσει όλα τα άλλα προβλήματα,τ ις αρρώστιες, τον πόλεμο, τα οικολογικά προβλήματα και την βία από τις διακρίσεις (φυλετικές, σεξουαλικές, θρησκευτικές κτλ) Πειραματικά αποδείχτηκε πια ότι η εφαρμογή του Σοβιετικού Κομμουνιστικού μοντέλου (αλλά και όλων των υπόλοιπων Κρατικίστικων συστημάτων ) δημιούργησε σταδιακά αλλά σταθερ...

Η φωτο είναι του μετρ Κωνσταντίνου Πϊττα Οι κλασσικοί ορισμοί για τους διάφορους φιλελευθερισμούς, οι διαφορές μεταξύ φιλελεύθερων Αμερικάνων και Φιλελεύθερων Ευρωπαίων και ο Παγκοσμιοποιημένος Καπιταλισμός με τις καταστροφικές αλλαγές που φέρνει κυρίως για την μεσαία τάξη των κεντρικών χωρών της Δύσης (ΗΠΑ ,Ε.Ε. κτλ) έχουν δημιουργήσει μια τεράστια ιδεολογική και πολιτική σύγχυση τόσο μεγάλη ώστε π.χ. ο Μπέπε Γκρίλο ζήτησε να ενταχθεί το κόμμα του στο Μπλοκ των φιλελευθέρων στην Ε.Ε. Η πρώτη και κύρια διαίρεση μεταξύ των διάφορων τύπων φιλελευθερισμού για μένα είναι η διαίρεση μεταξύ του «Οικονομικού Φιλελευθερισμού» και «Κοινωνικού ή Πολιτικού Φιλελευθερισμού» . Ο Οικονομικός Φιλελευθερισμός υποστηρίζει ότι το κράτος (όπου συμπεριλαμβάνεται και η τοπική αυτοδιοίκηση) όχι μόνον δεν πρέπει να ασχολείται με επιχειρηματικές δραστηριότητες αλλά επιπλέον πρέπει να εκχωρεί την εκμετάλλευση των δραστηριοτήτων κοινής ωφέλειας, σε ιδιωτικούς φορείς για περιορισμένο χρόνο,...

από το Amagi Η Ελλάδα ζει στιγμές ενός ιδιότυπου «εξαιρετισμού». Αποκλεισμένη για χρόνια από τις διεθνείς αγορές, σε ασταθές πολιτικό περιβάλλον και με το κοινωνικό της σώμα να πορεύεται αμήχανο και κουρασμένο, η χώρα παλεύει να επιστρέψει σε κάποιας μορφής κανονικότητα. Η ανερμάτιστη διακυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑ/ΑΝΕΛ επέτεινε δραματικά την οικονομική ασφυξία, ενίσχυσε την πολιτική αβεβαιότητα και έσπρωξε τη χώρα στο χείλος μιας ιστορικής καταστροφής. Σήμερα επείγει η ανάταξη των δημόσιων οικονομικών, η ομαλοποίηση της πολιτικής ζωής και η επανεκκίνηση της παραγωγικής μηχανής. Το Grexit πρέπει να ενταφιαστεί οριστικά. Ωστόσο, η ζητούμενη επιστροφή στην κανονικότητα δεν πρέπει να ταυτίζεται με την ανασύσταση της προ-Μνημονίου εποχής. Αν και άβολη παραδοχή, η οικονομική μας κατάρρευση είχε πρωτίστως ενδογενή χαρακτηριστικά: με απλά λόγια, μόνοι εμείς υποθηκεύσαμε το μέλλον μας. Ο δημοσιονομικός λαϊκισμός, η διαρκής υποβάθμιση των θεσμών, ο ευτελισμός του πολιτικού λόγου, μπόλιασαν...

από το Liberal του Αλέξανδρου Σκούρα* Ζούμε στη χώρα όπου ένας στους δεκατέσσερις ψηφίζει ναζιστές, πέντε στους εκατό ψηφίζουν σταλινιστές και περίπου δύο στους πέντε ψηφίζουν νεο-κομμουνιστές και ριζοσπάστες αριστερούς. Σε αυτό το κλίμα θα πίστευε κανείς πως δύσκολα τα παραπάνω άκρα μαζί με μεγάλη μερίδα της κεντροαριστεράς και της κεντροδεξιάς θα μπορούσαν να συμφωνήσουν σε έναν κοινό εχθρό. Όμως, εδώ είναι Βαλκάνια και ο κοινός εχθρός όλων των πολιτικών φασμάτων της χώρας ακούει στον «νεοφιλελευθερισμό» που σύμφωνα με τους επικριτές του εκφράζεται από τον Μίλτον Φρίντμαν και τη Σχολή του Σικάγο. Aπό τον  Γιώργο Τράγκα , την  Χρυσή Αυγή , την  Αυγή , μέχρι τον  Ευριπίδη Στυλιανίδη  και την επίσημη  ιδεολογική  τοποθέτηση της Νέας Δημοκρατίας, η σχολή του Σικάγο και ο νεοφιλελευθερισμός αποτελούν έναν κοινό εχθρό. Αν τους ρωτήσουμε γιατί έχουν τόσο μένος κατά της ιδεολογίας αυτής θα ακούσουμε το γνωστό παραμύθι περί αναλγησίας, εξάλ...

από το amagi Πριν από λίγες ημέρες, ο βουλευτής Ευριπίδης Στυλιανίδης επιχείρησε να διατυπώσει το ερώτημα που καλούνται να απαντήσουν οι ψηφοφόροι στον δεύτερο γύρο της εσωκομματικής αναμέτρησης για την προεδρία της ΝΔ:   «Θέλουν μια νεοφιλελεύθερη Νέα Δημοκρατία η οποία θα πάει στο καθαρό, δημοκρατικό και ορθολογικό ιδεολόγημα του νεοφιλελευθερισμού, το οποίο ουσιαστικά, κοινωνικά και εκλογικά πατάει σε μία οικονομική αριστοκρατία, σε μία οικονομική ελίτ; Ή θέλουν μία Νέα Δημοκρατία η οποία θα βασίζεται στο θεμέλιο του ευρωπαϊκού λαϊκού κόμματος που είναι η κοινωνική οικονομία της αγοράς;» Είναι προφανές ότι, στο περιορισμένο και με ιδιαιτερότητες διάστημα μίας προεκλογικής περιόδου δεν περιμένει κάποιος αναλυτική εμβάθυνση και επιστημονική ακρίβεια. Περιμένει ωστόσο μία στοιχειώδη διανοητική εντιμότητα. Κάτι που στη συγκεκριμένη περίπτωση φαίνεται να απουσιάζει. Τούτο διότι ο «νεοφιλελευθερισμός», τόσο ως θεωρητική διατύπωση όσο και ως εφαρμοσμένη πολιτική, επιδιώκει ακ...

του Ανδρέα Ζαμπούκα από το Protagon Τ ην επόμενη Δευτέρα, αν δεν έχουμε, πιο νωρίς, αιφνιδιασμό από τον Ευάγγελο... θα ξέρουμε την ημερομηνία των εκλογών. Τα πρώτα δείγματα φανερώνουν τη μάχη για επικράτηση, που θα δώσουν οι δύο μεγάλοι πόλοι συντηρητισμού του πολιτικού συστήματος. Οι κυρίαρχες τάσεις του «επικαιροποιημένου» λαϊκισμού είναι, αναλογικά, δύο. Η μία έχει να κάνει με την υπόσχεση του «γενναιόδωρου» κρατισμού και την υπεράσπιση παλαιών κεκτημένων, που προέκυψαν ως «λάφυρα» από την εποχή της «κλεπτοκρατίας» (κεφάλαια, θέσεις, μισθοί και συντάξεις). Η άλλη βασίζεται στα δεξιά φοβικά σύνδρομα εναντίον της Αριστεράς (ποιας Αριστεράς; Μόνο το ΚΚΕ υπάρχει). Μέσα σ΄ αυτό το σκηνικό της τρομοκρατίας, εμφανίζονται μικρότερες δυνάμεις κοινής λογικής που θα έπρεπε να παίξουν κάποτε, σημαντικό ρόλο για τον «διαφωτισμό» του πολιτικού συστήματος και γενικότερα, της ελληνικής κοινωνίας. Εκτός όμως, από ΤΟ ΠΟΤΑΜΙ, που φαίνεται να αποτελεί τη μόνη υποσχετική διέξοδο αντίστασης...

του Cas Mudde, από τη Μεταρρύθμιση πρόλογος  Πέτρος Παπασαραντόπουλος Το κείμενο του  Cas   Mudde , ενός από τους σημαντικότερους παγκοσμίως μελετητές του φαινομένου του πολιτικού εξτρεμισμού, είναι ιδιαίτερα χρήσιμο γιατί επιχειρεί να δώσει απαντήσεις σ’ ένα εξαιρετικά κρίσιμο για την Ελλάδα, και όχι μόνο, ερώτημα:  Πώς μπορεί μια φιλελεύθερη δημοκρατία να υπερασπιστεί τον εαυτό της έναντι των εξτρεμιστών που την αμφισβητούν, χωρίς να υπονομεύσει τις δικές της βασικές αξίες; Ο συγγραφέας, μέσα από την παράθεση παραδειγμάτων από πολλές ευρωπαϊκές χώρες υποστηρίζει ότι οι φιλελεύθερες δημοκρατίες έχουν την υποχρέωση να ανέχονται τον εξτρεμιστικό λόγο, στο όνομα των αρχών τους. Αντίθετα, θα πρέπει να είναι αυστηρές και να απαγορεύουν τις εξτρεμιστικές οργανώσεις όταν προσφεύγουν στη χρήση βίας. Ο συγγραφέας χρησιμοποιεί ως χαρακτηριστικό παράδειγμα την περίπτωση της Χρυσής Αυγής και θεωρεί ότι η ύπαρξη μιας παράλληλης δομής που υλοποιούσε πράξεις βίας είναι...

του Δημήτρη Σκάλκου από την Αthens Voice Δεν χρειάζεται να είναι κάποιος  προσεκτικός παρατηρητής της νεοελληνικής πολιτικής ιστορίας για να αντιληφθεί την διαχρονική υπο-εκπροσώπηση των φιλελεύθερων ιδεών στην πολιτική ζωή του τόπου. Χωρίς να υπεισέρθουμε σε ζητήματα πολιτικής κουλτούρας και ιστορικών συνθηκών, αυτός ο «ελληνικός εξαιρετισμός» διαμόρφωσε ένα εξαιρετικά αφιλόξενο τοπίο για τα φιλελεύθερα προτάγματα. Ωστόσο δεν μπορεί κάποιος παρά να προβληματιστεί  με την τραγική απουσία φιλελεύθερης εκπροσώπησης στη σημερινή συγκυρία, όπου με τη συντριπτική πλειονότητα των πολιτών να ομνύουν στην αναγκαιότητα των μεταρρυθμίσεων και τα αδιέξοδα του κρατισμού να γίνονται πλέον ολοφάνερα, θα περίμενε ενδεχομένως καλύτερη τύχη για τους φορείς φιλελεύθερων αντιλήψεων. Στις σημερινές συνθήκες όμως, ο φιλελευθερισμός μοιάζει να μην αφορά ούτε στο ελάχιστο την ελληνική κοινωνία. Ερμηνείες που επικεντρώνονται  στις ομολογούμενα πολυάριθμες λανθασμένες πολιτικές εκτιμ...

του Δημήτρη Κουρέτα από το Protagon Είναι σχεδόν παράδοση κάθε συζήτηση για το μέλλον της κεντροαριστεράς να γίνεται κάτω από το έδαφος μιας μικρής η μεγάλης κρίσης. Στην Ελλάδα του 2014 η συζήτηση αυτή τείνει να πάρει τη μορφή μνημόσυνου προς το ΠΑΣΟΚ, εφόσον υποθέσουμε ότι το ΠΑΣΟΚ εδώ και αρκετό καιρό, είναι ένα πτώμα, το οποίο δυστυχώς είναι άταφο. Και η μη ταφή ενός πτώματος δυσχεραίνει κάθε περαιτέρω διαδικασία. Υπό το πρίσμα λοιπόν αυτού καλείται η κοινωνία και ειδικότερα ο κόσμος εκείνος που συγκινείται από τα ιδεώδη της κεντροαριστεράς, να προβληματιστεί. Η έννοα της κρίσης, αυτή καθαυτή στον χώρο της κεντροαριστεράς, δεν νομίζω ότι συνιστά απειλή, όπως την αντιλαμβάνονται αρκετοί που βρίσκονται αυτή τη στιγμή μέσα στον χώρο του ΠΑΣΟΚ (ή ό,τι απέμεινε από το ΠΑΣΟΚ). Για τους πολλούς που νιώθουν άστεγοι κεντροαριστεροί δεν είναι κατ' ανάγκην αρνητική πραγματικότητα. Αυτό το οποίο αποκαλείται κρίση στον χώρο σήμερα, αποτελεί συνήθως την ένδειξη ότι βρισκόμαστε σε...

Μπορεί τον Αύγουστο να μην έχει ειδήσεις, έχει όμως αυτομόρφωση. Αυτά που λέμε σήμερα περί Αριστεράς και Φιλελευθερισμού, κάποιοι πρωτοπόροι όπως ο Μάνος Ματσαγγάνης τα έλεγαν από το 1999. Ευκαιρία γα μια βουτιά και στην Ιστορία. του Μάνου Ματσαγγάνη Δημοσιεύτηκε στην «Αυγή» (05/12/1999) Η αντιπαράθεση των ιστορικών σχετικά με το “κλειδί ανάγνωσης” του 20ου αιώνα – ζήτημα συναρπαστικό, στο οποίο τα Ενθέματα αφιέρωσαν πρόσφατα αρκετές σελίδες τους – ανήκει στην κατηγορία των ερωτημάτων που σχεδόν υποχρεώνουν τον καθένα να πάρει θέση. Δεν θα εξέπληττε, ασφαλώς, κανένα αναγνώστη της εφημερίδας αυτής το να δηλώσω εξ αρχής ότι σε αυτή την αντιπαράθεση συντάσσομαι με τον Hobsbawm έναντι του Furet και του Nolte. Με άλλα λόγια, θεωρώ κορυφαία στιγμή της τραγικής ιστορίας του “αιώνα των άκρων” τον αντιφασισμό, τη συμμαχία κομμουνισμού και φιλελεύθερης δημοκρατίας που συνέτριψε το ναζισμό και το φασισμό, κινήματα που ιδρύθηκαν ως αντίδραση στη Ρωσική Επανάσταση μα ουσιαστικά στό...

Το    left   liberal  πεδίο είναι εκείνο τής λεπτής προσπάθειας αμοιβαίου σεβασμού της ιδιωτικής και δημόσιας αυτονομίας, των θεμελιωδών δημοκρατικών ελευθεριών και της λαϊκής κυριαρχίας. της Αλίκης Νικολού Ο όρος liberal   πηγαινοέρχεται στην εγχώρια πολιτική συζήτηση των ημερών. Μέσα στο διάχυτο άγχος πολιτικού αυτοπροσδιορισμού που προκαλεί η ρευστοποίηση των πολιτικών σχημάτων, γίνεται επίκληση του χαρακτηρισμού ¨φιλελεύθερος¨, άλλοτε για τη στήριξη πολιτικού επιχειρήματος και άλλοτε -συνήθως με την προσθήκη ¨νέο¨- για την απαξίωση του αντιπάλου ως στυγνού καπιταλιστή. Πιστεύω ότι ο πολιτικός φιλελευθερισμός -μια ιδέα που παραπέμπει στις αρχές του κράτους δικαίου, των ανθρώπινων δικαιωμάτων και της λαϊκής κυριαρχίας- ταλαιπωρείται λίγο, στην τρέχουσα ιδεολογική αντιπαράθεση. Συγκεκριμένα, βάλλεται -άμεσα ή έμμεσα- και από τους δύο πόλους του ιδεολογικού φάσματος: τόσο από την λαϊκιστική/κρατικιστική και ¨ψευδομαρξίζουσα¨ Αριστερά που απεχ...