μη μαδας τη μαργαριτα

Χθες Κυριακή, οι Ελβετοί είχαν πάλι δημοψήφισμα, συμβαίνει εκεί αρκεί να συγκεντρωθούν 100,000 υπογραφές πολιτών. Το ερώτημα προς ψήφιση, για την Ελληνική πραγματικότητα των δίπολων και των μανιχαιστικών διλλημάτων, ήταν εξωφρενικά εξοργιστικό: “ Απόλυτο ( Unconditional ) εισόδημα 2,600 ελβετικών φράγκων μηνιαίως για κάθε Ελβετό πολίτη, συν 625 (ελβετικά φράγκα) για κάθε παιδί, εισόδημα, είτε δουλεύεις είτε όχι. Πλήρης δηλαδή αποσύνδεση μεταξύ εργασίας και εισοδήματος. Ο Μαρξ (από εκεί που βρίσκεται ο άνθρωπος) υποκλίθηκε! Η βασική επιχειρηματολογία της πρότασης, από κάποιο κόμμα στην Λωζάννη, ήταν πως η τεχνολογική ανάπτυξη, θα μειώνει ολοένα τις προφερόμενες θέσεις εργασίας, επιτείνοντας το πρόβλημα της ανεργίας. Οι Ελβετοί, όμως είναι ένας περίεργος λαός. Για αυτό είπαν όχι! Κανένα κόμμα και πολιτικός δεν υποστήριξε τον «ελεύθερο μισθό». Πέρυσι είχαν απορρίψει επίσης, την άδεια των έξι εβδομάδων, πιστεύοντας πως αυτό θα έφερνε επιπλέον φόρους. Τα βραδινά γκάλοπ έ...

  του Θάνου Τσουμαλάκου Η εικόνα Ο Τσίπρας καρπώνεται, τα τελευταία τρία χρόνια,  όλη την οργή για το πολιτικό σύστημα της μεταπολίτευσης και την πολιτική τάξη που την υπηρέτησε. Έχοντας τραβήξει μία νοητή γραμμή, κυρίως λόγω ηλικίας και κομματικής καταγωγής του,  κατάφερε να κατασπαράξει  ΠΑΣΟΚ & ΝΔ και να απαξιώσει άμεσα, οποιοδήποτε στέλεχος του  αντίπαλου πολιτικού συστήματος του αντιπαρατέθηκε. Είναι, δε τέτοια η απογοήτευση για τη μεταπολιτευτική πολιτική τάξη του δικομματισμού, ώστε αυτή η λαϊκή κατακραυγή να λειτουργεί  (ακόμη) σαν πυροπροστασία στις τεράστιες αστοχίες της πρωθυπουργικής θητείας του και στην πολιτική του αυτοδιάψευση, η οποία συντελέστηκε με την συμφωνία μετά το δημοψήφισμα και την διαχείριση του Όχι, το οποίο, όπως απεδείχθη, καθόλου δεν τον βόλευε (το επιθυμούσε;). Για αυτό δεν έχει καμία τύχη η Αριστερή Πλατφόρμα, αφού όλο το πολιτικό της προσωπικό στην απογείωση του σύριζα, έως τώρα, «κρύφτηκε» στην αντανάκλασ...

  του Θάνου Τσουμαλάκου Ανακατεύοντας προχτές παλιές μου σημειώσεις, βρήκα στο γραφείο μου μία ολοσέλιδη καταχώρηση της Deutse Bank στις ελληνικές εφημερίδες, εν έτι 2000!, με κείμενο στα ελληνικά και αγγλικά: “ Η Deutse Bank συγχαίρει την Ελλάδα για την είσοδο της στην ΟΝΕ και εύχεται στους πελάτες της Χρόνια Πολλά».  Εκ των υστέρων, πρέπει να αξιολογήσουμε πως μία ιδιωτική τράπεζα ένοιωσε την ανάγκη να συγχαρεί μία χώρα.  Όχι μία τράπεζα, έστω μία Κεντρική τράπεζα, άντε το τραπεζικό σύστημα συνολικά, όχι τίποτα από αυτά. Μία ανεξάρτητη και αυτεξούσια χώρα. Δύο συμπεράσματα από το κλείσιμο της διαπραγμάτευσης: Τα δια-κυβερνητικά δάνεια δεν είναι σαν τα δάνεια του ιδιωτικού τομέα. Εκεί το πλαίσιο είναι σαφώς προδιαγραμμένο, οι νομικές διαδικασίες πτώχευσης συγκεκριμένες, ο κόσμος των επιχειρήσεων έχει  εμπειρία ετών στην αντιμετώπιση και χειρισμό  αυτών των διαδικασιών. Στον αντίποδα, δεν υπάρχει καθαρό νομικό πλαίσιο χειρισμού και  ...

του Θάνου Τσουμαλάκου Με ποιους Οι αναλύσεις έδωσαν ένα μίγμα ψηφοφόρων περίπου 20% Σύριζα, 20% Πασόκ, 15% ΝΔ, 30% άλλοι, 14% δεν έιχαν ψηφίσει. Πλειοψηφία οι νέοι, και αυτό είναι σημαντικό. Αν και η συζήτηση μοιάζει τελειωμένη, η σύνθεση αυτή δεν παραπέμπει σε κεντροαριστερό ακροατήριο. Ο συγκεκριμένος πολιτικός χώρος δεν έχει μεγάλα εκλογικά ποσοστά, δεν έχει στην σύνθεση από νέα πρόσωπα, και κουβαλά πολλά βαρίδια που υποδύονται τα στελέχη, έχοντας θητεύσει ήδη σε κομματικούς σχηματισμούς ή και κυβερνητικούς θώκους. Οπουδήποτε αλλού, στους υφιστάμενους πολιτικούς σχηματισμούς δεν θα καθόριζαν ή θα συνείσφεραν καθοριστικά στο αποτέλεσμα. Η επόμενη μέρα στην όποια κενροαρστερά με φωτογραφία Βενιζέλου, Κουβέλη και λοιπών στελεχών δεν αφορά το Ποτάμι. Αλλωστε εδω υπάρχει μία παγίδα, η οποία εξέθρεψε την αποθέωση της ελληνικής μεταπολίτευσης, το δίπολο. Ο όρος πρέπει να αμφισβητηθεί για να απεγκλωβίσει τον κόσμο από τις διαχωριστικές γραμμές του δεξιά-α...

Λίγο πριν ψηφίσουμε για το μέλλον μας ( sic ) η «Μαργαρίτα» ανεβάζει ένα πραγματικά ωραίο άρθρο ενός δυνατού στελέχους της αγοράς, του φίλου μας Θάνου Τσουμαλάκου ( FRANKE HELLAS ) ενός κανονικού ανθρώπου που η δουλειά του είναι να κερδίζει. Δηλαδή ενός "παράνομου" για τα ελληνικά δεδομένα. του Θάνου Τσουμαλάκου Οι  χειρισμοί  του δικομματισμού (ΠΑΣΟΚ-ΝΔ) πριν την κρίση, είχαν καταστήσει τις εκλογικές αναμετρήσεις  εκπληκτικό παράδειγμα σταθερότητας, το οποίο τις προήγαγε σε τμήμα των θετικών επιστημών. Τα πειράματα μπορούσαν, σχεδόν πάντοτε να αναπαραχθούν και τα αποτελέσματα να επιβεβαιωθούν. Το σύστημα δούλεψε με εκπληκτική επαναληπτικότητα και σε τριάντα χρόνια άλλαζε σχεδόν τυπικά τον νικητή. O ΣΥΡΙΖΑ, τώρα, εύχεται το πείραμα να αναπαραχθεί, το αποτέλεσμα να παραμείνει σταθερό, μεταξύ του σημερινού κυβερνητικού πολιτικού μορφώματος και του ιδίου, όπως κάθε αποτέλεσμα των δυνάμεων στην Φυσική. Με την δήλωση, όμως,  Θεοδωράκη πώς το ΠΟΤΑΜΙ ...

του Θάνου Τσουμαλάκου Οπως ιδιαίτερα εύστοχα το έθεσε ο Δ. Σκάλκος (Athens Voice και αναδημοσίευση στην Μαργαρίτα), «η κυριαρχία των ειδικών ομάδων συμφερόντων διεύρυνε τις οικονομικές και κοινωνικές ανισότητες και συνέβαλε στον κατακερματισμό της κοινωνίας». Αυτή η επισήμανση έχει στρατηγική σημασία για την σύσταση του νέου πολιτικού φορέα. Είναι ο ίδιος λόγος, που στην πρόσφατη έρευνα-δημοσκόπηση της Καθημερινής, οδηγεί τους μισούς ψηφοφόρους της Χρυσής Αυγής να δηλώνουν κενρώοι (5 στην κλίμακα εως 10)! Περιγράφει, δηλαδή,  την ύπαρξη του πολιτικού κενού. Οι κοινωνικές ομάδες, οι οποίες  υπο-εκπροσωπούνται στην ελληνική πολιτική σκηνή, και είναι οι αυτές που πρώτες διέλυσε η κρίση: μισθωτοί βιομηχανικοί εργάτες και εμποροϋπάλληλοι, στελέχη του ιδιωτικού τομέα, μικροεπιχειρηματίες χωρίς σχέση με το δημόσιο, νέοι από τις παραπάνω ομάδες, συνταξιούχοι, κλπ. Ομως, η ανεργία, η διάλυση του ιδιωτικού τομέα, η χαμένη επιχειρηματικότητα, η υπερφορολόγηση και η μείωσ...

του Θάνου Τσουμαλάκου Μήπως βολεύει  η Χρυσή Αυγή  το πολιτικό σύστημα   ή  γιατί τα μέσα ενημέρωσης είναι τόσο «αντιφασιστικά»; Στην περίπτωση της Χρυσής Αυγής, αποδεικνύεται για μία ακόμη φορά, πως τα μέσα ενημέρωσης υπακούουν  στον νόμο των Weber-Fechner, που δηλώνει περίπου πως το μέγεθος του αισθήματος είναι ανάλογο προς τον λογάριθμο του ερεθίσματος, δηλαδή η πραγματική επιρροή με την φαινόμενη επιρροή απέχουν σημαντικά.  Ετσι, στο πολιτικά ακαλλιέργητο περιβάλλον μας, η κατανόηση δεν είναι γραμμική αλλά λογαριθμική (να μην το παρακάνω με τα μαθηματικά), για αυτό βομβαρδίζουν ανηλεώς το Mega, Αλφα, Αντένα, Star, κλπ., με γιγάντιες δόσεις ενημέρωσης.  Βέβαια, το παραπάνω δεν συνδέεται με την αξιολόγηση της δολοφονίας του άτυχου Παύλου Φύσσα, αλλά μονον με το πώς την διαχειρίζονται τα μέσα ενημέρωσης. Τα μέσα, όμως, δίνουν τον παλμό, υπάρχουν και αναλύσεις πιο τεκμηριωμένες,  “Ο ελληνικός καπιταλισμός αντεπιτίθεται μέσ...

του Θάνου Τσουμαλάκου Θα ήθελα να σας γράψω τρεις μικρές ασύνδετες ιστορίες και να ζητήσω και από τον τόσα χρόνια φίλο Λεωνίδα να τις σχολιάσει, όντας εγώ όχι μέλος της ΔΗΜΑΡ, αλλά σίγουρα ευνοϊκά κείμενος, άρα καλόπιστος. Γράφει ο Πρετεντέρης στο χθεσινό B ήμα της K υριακής” πως η τρόικα ανεβάζει το θέμα των εργασιακών μόλις πριν τρείς εβδομάδες, χωρίς αυτό να περιλαμβάνεται στο δεύτερο μνημόνιο (Μάρτιος 2012), μήτε στις 89 προαπαιτούμενες ενέργειες για την δόση του Ιουλίου. Άρα, «όταν ο πρωθυπουργός διαβεβαίωνε, ότι η Ελλάδα θα τηρήσει τις δεσμεύσεις της αποκλείεται να εννοούσε απαιτήσεις που δεν είχαν ακόμη διατυπωθεί». Και συνεχίζει με το ερώτημα «τι είδους διαπραγμάτευση είναι αυτή που η μία εκ των δύο πλευρών έχει την δυνατότητα να θέτει όταν θέλει, όποι o θέμα θέλει…» και καταλήγει πως «δεν υπάρχει διαπραγμάτευση αλλά διευθέτηση απαιτήσεων». Συμπεραίνει τέλος, πως η τρόικα δεν έφτιαξε την οικονομία, αλλά καταστρέφει το πολιτικό σύστημα! Αυτή είναι η πρώτ...

του Θάνου Τσουμαλάκου Γεμάτη πυκνούς συμβολισμούς η εβδομάδα που κλείνει. Ο εισελθών στην βουλή με αναπηρικό καροτσάκι εξαιτίας της ρίψεως χημικών, Μίκης Θεοδωράκης, ωθούμενος από τον βουλευτή Καμμένο,  είχε σκοπό «να κοιτάξει τους βουλευτές στα μάτια», ενόψει της ψηφοφορίας για το μνημόνιο 2.  Κινούμενος δε ανάμεσα στα έδρανα,  προκάλεσε τις  δέουσες στάσεις,  τις οποίες απαιτούσε η σημαντικότητα της στιγμής. Το ίδιο «κοίταγμα στα μάτια» υποθέτω, αλλά με αντίθετα συναισθήματα, επιθυμούσε και ο κ. Σόιμπλε, όντας και αυτός στο αναπηρικό καροτσάκι εξαιτίας της γνωστής αναπηρίας του, εισερχόμενος  στο Eurogroup . Στο μεταξύ, ο κ. Παπούλιας ενοχλήθηκε από τα λεγόμενα του κ. Σόιμπλε και διερωτήθηκε γιατί εκδίδει άσκοπους φετφάδες για την ηρωική μας χώρα, η οποία απλά χρωστά κάποια χρήματα. Έσπευσε , δε να αποποιηθεί και της βασιλικής (συγγνώμη προεδρικής) του αμοιβής των περίπου €350,000 ετησίως. Σε κάποιο όριο σκέψεως (δεν την υποστηρίζω ...

Η πλάνη των προθέσεων... ή  (εσύ το διάβασες το μνημόνιο;)  του Θανάση Τσουμαλάκου Το 1946, οι W . Wimsatt & M . Beardslay , ( The Intentional Fallacy ), δημοσιεύουν στις ΗΠΑ, την θεωρία της αυτόνομης υπόστασης του λογοτεχνικού έργου απέναντι στην κριτική. Μεθοδολογικά η σχέση του δημιουργού με το έργο δεν αφορά την λογοτεχνική κριτική: με απλά λόγια, οι προθέσεις του συγγραφέα, ότι είχε στο μυαλό του όταν έγραφε το ποίημα, ας πούμε, όχι μόνον δεν πρέπει να επηρεάσουν αλλά είναι και ανεπιθύμητοι παράγοντες στην κριτική αξιολόγηση του έργου. Αν έχουν επιτευχθεί τότε το ποίημα δείχνει από μόνο του τι προσπαθεί να πει, αν όχι τότε οι προθέσεις αφορούσαν κάτι άλλο, το οποίο δεν ευτύχησε να γραφτεί. Αντίστοιχα στην πολιτική σκηνή, η αναφορά στις προθέσεις του ΓΑΠ δεν μπορούν να  αξιολογηθούν πέρα από το σημερινό αποτέλεσμα της διαπραγμάτευσης του μνημονίου, την  Ελλάδα το Γενάρη του 2012. Ο φανφαρονισμός και τα παραδείγματα ατελεύτητα: λε...