μη μαδας τη μαργαριτα

Από το Liberal Με τη φράση αυτή προειδοποίησε η Christine Lagarde στη συνέντευξη Τύπου που έγινε μετά τη συνεδρίαση του Eurogroup στις 22 Απριλίου, ότι –ακόμη κι αν έχουν συμφωνηθεί ή συμφωνηθούν κάποια πράγματα– τίποτε δεν κλείνει αν δεν υπάρξει συμφωνία για όλα τα πράγματα. Πρόκειται για μια πολύ γνωστή τεχνική στις διεθνείς διαπραγματεύσεις, η οποία παραπέμπει σε συμφωνίες package deal. Η πιο ακραία εφαρμογή της γίνεται στον Παγκόσμιο Οργανισμό Εμπορίου, όπου αν δεν υπάρξει συμφωνία για όλα, δεν κλείνει ο γύρος διαπραγματεύσεων. Λόγος για τον οποίο δεν έχει κλείσει ακόμη ο Γύρος της Doha, που τρέχει από το 2001! Η Christine Lagarde έκανε πράξη την «απειλή» της και δεν προσέρχεται στο Eurogroup της 9ης Μαΐου, διότι θεωρεί ότι μπορεί να στριμωχτεί χωρίς να το θέλει, τη στιγμή που δεν έχουν κλείσει όλα τα θέματα, κυρίως δε η βιωσιμότητα του χρέους, η οποία εξαρτάται από το σενάριο πάνω στο οποίο όλοι θα συμφωνήσουν ότι είναι το επικρατέστερο για την ελληνική οικονομία. Να,...

του Παναγιώτη Γκλαβίνη από το Liberal Το Χρηματιστήριο έπεφτε χθες. Οι επενδυτές δεν είχαν εντυπωσιαστεί από τα νέα της Eurostat. (Γιατί άραγε;) Ώσπου ξάφνου, το απόγευμα απογειώθηκε! Τα νέα κυκλοφόρησαν σαν αστραπή, ότι κλείνει η αξιολόγηση, ότι βγήκε «σχεδόν λευκός καπνός» από το Χίλτον και ότι αναμένεται έκτακτο Eurogroup την Μεγάλη Εβδομάδα για να επικυρώσει τη συμφωνία. Εκεί κατά το βραδάκι, τα μέσα άρχισαν να διερωτώνται γιατί σιωπούν οι δανειστές... Γιατί, άραγε, οι δανειστές δεν δίνουν συνεντεύξεις στη χώρα μας; Αναρωτήθηκε κανείς; Η απάντηση βρίσκεται πέντε χρόνια πίσω, τον Φεβρουάριο του 2011. Μέχρι τότε, η Τρόικα έδινε συνεντεύξεις στα μέσα κάθε φορά που ερχόταν στην Ελλάδα για αξιολόγηση. Τον Φλεβάρη του 2011, λοιπόν, έκανε το «λάθος» να ανακοινώσει πρώτη αυτή την ένταξη ενός εκτεταμένου προγράμματος αποκρατικοποιήσεων, ύψους 50 δις, στο σχέδιο διάσωσης της χώρας. Κάτι τέτοιο προσέβαλε τις πατριωτικές ευαισθησίες της βαθιά πασοκικής ακόμη Κυβέρνησης του Γιώρ...

Από το Liberal Το εντυπωσιακό νέο πακέτο της ΕΚΤ που ανακοινώθηκε χθες περιλαμβάνει, εκτός από την ιστορική μείωση του βασικού επιτοκίου στο 0%, και μια πρωτοφανή επιθετική παροχή ρευστότητας στην ευρωπαϊκή οικονομία προς τρεις κατευθύνσεις: · προς τη χρηματοδότηση των κρατών (επεκτείνεται), · προς τη χρηματοδότηση των εταιριών (εισάγεται) και · προς τη χρηματοδότηση των τραπεζών (ανανεώνεται). Πρόκειται για μια συνεκτική και ολική δέσμη μέτρων, που έχει ένα ξεκάθαρο οικονομικό στόχο: να τονώσει την ασθενική ανάκαμψη της ευρωπαϊκής οικονομίας σε περιβάλλον προϊούσας παγκόσμιας ύφεσης λόγω των επιπτώσεων που επέφεραν στο μεταξύ στην πραγματική οικονομία η πτώση της τιμής του πετρελαίου, αφενός, και η αναπτυξιακή κόπωση των αναδυομένων οικονομιών, κυρίως δε της Κίνας, αφετέρου. Ο κύριος Ντράγκι ήταν άτυχος. Το πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης ήταν γι’ αυτόν ένα διπλό στοίχημα: αφενός οικονομικό, αφετέρου θεσμικό. Σε αντίθεση με την άλλη πλευρά του Ατλαντικού, η μονεταρισ...

Από το books' Journal Ακόμα ηχούν στ’ αυτιά μου οι κεραυνοί που εξαπέλυαν οι τενόροι του Σύριζα όταν ήταν στην αντιπολίτευση για την εκχώρηση της κυριαρχίας που φέρανε τα Μνημόνια. Πολιτικές καριέρες χτίστηκαν πάνω στα ουρανομήκη ψεύδη για παραχωρήσεις κυριαρχικών μας δικαιωμάτων στους δανειστές μας. Μέχρι και με ειδικά δικαστήρια απειλούσαν όσους είχαν υπογράψει τις δανειακές συμβάσεις…   Εθνικολαϊκιστικά αντιπολιτευτικά πυροτεχνήματα Κι όμως. Το επικοινωνιακό παραμύθι ήταν εκπληκτικά αποτελεσματικό. Καθ’ ότι απλό και εύληπτο: οι ξένοι τοκογλύφοι που πίνουν το αίμα των λαών, οι τραπεζίτες της ΕΚΤ, οι Γερμανοί (που ξανάρχονται) και τα νεοφιλελεύθερα γεράκια του ΔΝΤ καθυπόταξαν τις διεφθαρμένες κυβερνήσεις μας, με αποτέλεσμα να γράφουνε τώρα αυτοί τους νόμους μας, να υποθηκεύουν τον Παρθενώνα μας, να εξαγοράζουν τα φιλέτα μας και να φτωχοποιούν το λαό μας, με αποτυχημένες συνταγές λιτότητας. Αρκούσε, λοιπόν, για τους φωστήρες του Σύριζα, να σκίσουμε τα Μνημόνια και να δι...

40 χρόνια μετά, η καραμανλική ΝΔ επιστρέφει στις ρίζες της και συναντά ιδεολογικά τον Σύριζα, που μεταλλάσσεται ιλιγγιωδώς σε ΠΑΣΟΚ της δεκαετίας του ’80. Κάπου ανάμεσα τα βρίσκουν οι δυο τους, γιατί τους ενώνει ένα πράγμα: η συνδιοίκηση του δημόσιου τομέα˙ την οποία ήδη ασκούν χωρίς να τ’ ομολογούν. Ο κόσμος τόχει τούμπανο... του Παναγιώτη Γκλαβίνη Από το Books' Journal H ώρα της Δεξιάς. Εμείς χάσαμε Η Κεντροαριστερά απέτυχε να εμποδίσει την ιδεολογική νίκη των αριστεριστών. Έτσι, ο ΣΥΡΙΖΑ επικράτησε και, με δεκανίκια το βαθύ ΠΑΣΟΚ και την άκρα Δεξιά, κατέστρεψε τη χώρα. Οι ευθύνες μας είναι μεγάλες, διότι εμείς τους ξέραμε, ο λαός δεν τους ήξερε. Τους ξέραμε και  ποιοι ήταν  και  τι ακριβώς θα κάνανε αν γίνονταν κυβέρνηση. Κι όμως, αποτύχαμε να προειδοποιήσουμε τον κόσμο γι’ αυτό που ερχόταν· γι’ αυτό που ψήφιζε. Προηγουμένως, δεν καταφέραμε να δημιουργήσουμε μια αξιόπιστη εναλλακτική πρόταση διακυβέρνησης της χώρας. Και πολλοί από μας ψηφίσ...

του Παναγιώτη Γκλαβίνη από το Capital Είναι γνωστή η αγάπη της Γερμανίδας Καγκελαρίου για το ποδόσφαιρο. Νομίζω πως, αν της το ζητούσαν, ούτε η ίδια θα τολμούσε να κάνει τόσο βολική γι’ αυτήν την ενδεκάδα που θα ήθελε να έχει απέναντί της το επόμενο διάστημα, όπως την έκανε προχθές ο ελληνικός λαός και την σχημάτισε κατ’ εντολήν του ο κ. Τσίπρας. Σε περίπτωση που δεν τηρήσουμε τα συμπεφωνημένα, η δουλειά της θα είναι τώρα πιο εύκολη. Όχι ότι θα χαριζότανε σε μια κυβέρνηση της ΝΔ εάν ούτε αυτή τηρούσε το νέο Μνημόνιο. Το απέδειξε, άλλωστε, στο παρελθόν. Πλην όμως, με Κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, υπάρχει συνέχεια. Η συμφωνία της τελευταίας ευκαιρίας δόθηκε σε συγκεκριμένα πρόσωπα και κόμματα, τα οποία ήδη καλούνται να υλοποιήσουν ό,τι συμφώνησαν, διαφορετικά όλοι εμείς θα υποστούμε τις συνέπειες χωρίς πολλές εξηγήσεις, ούτε και αναστολές. Ας μην ξεχνάμε, ότι εμείς θα τα έχουμε αποφασίσει όλα, με την ψήφο μας και εν γνώσει μας αυτή τη φορά. Λόγος για τον οποίο ίσως και να ερωτηθήκαμε ...

Η ελληνική κοινωνία δε θέλει μεταρρυθμίσεις. Τις σιχαίνεται. Όχι μόνο τώρα, τον καιρό της κρίσης. Αλλά και παλιότερα. Τη δεκαετία του ’80, για παράδειγμα, όταν ανέτρεψε το πρόγραμμα δημοσιονομικής εξυγίανσης με το «Τσοβόλα δώστα όλα»˙ ένα σύνθημα που ερωτεύτηκε με το ίδιο πάθος που το κατήγγειλε. Τη δεκαετία του ’90, όταν μετέτρεψε τον εκσυγχρονισμό σε ύβρη˙ και τη δεκαετία του 2000, όταν έκανε την επανίδρυση του κράτους, χλεύη.  Για τριάντα ολόκληρα χρόνια, η ελληνική κοινωνία μπολιάστηκε με τόσο ισχυρά αντισώματα, που καμιά μεταρρυθμιστική ασθένεια δεν μπορούσε να διεισδύσει στο σώμα της. Την απέβαλλε με εντυπωσιακή ευκολία. Αναζητούσε κατ’ αρχήν εκείνες τις πολιτικές δυνάμεις στο εσωτερικό του εκάστοτε κυβερνώντος κόμματος που θα έκαναν από μέσα τη δουλειά. Όταν αυτό αποδεικνυόταν αναποτελεσματικό, προσέτρεχε στις αντίπαλες δυνάμεις που καραδοκούσαν, πρόθυμες ν’ ανατρέψουν τους φορείς της μεταρρυθμιστικής ασθένειας και ν’ ανασχέσουν την εξάπλωση του επικίνδυνου ιού τ...

Του Παναγιώτη Γκλαβίνη από το Capital Μου προξενεί εντύπωση που πολλοί διαπιστώνουν αντιφάσεις και διαφορετικές ερμηνείες στην απόφαση του Λαού να πει ΟΧΙ στο δημοψήφισμα. Νομίζω πως περισσότερο συνεκτική και λογική απάντηση δεν θα μπορούσε να λάβει κανείς, τόσο εντός όσο και εκτός συνόρων. Διότι, ο Λαός απάντησε κρυστάλλινα και με τρόπο απολύτως συνεκτικό τόσο στο ερώτημα της Κυβέρνησης, όσο και στο ερώτημα των εταίρων μας: Είπε ΟΧΙ στη συμφωνία των εταίρων και ΝΑΙ Ευρώ. Είναι αντιφατικό αυτό; Καθόλου! Γιατί; Διότι απλούστατα, ο Ελληνικός Λαός θέλει να μείνει στο Ευρώ χωρίς τους όρους παραμονής του στο Ευρώ. Θέλει να μείνει στο Ευρώ χωρίς τις υποχρεώσεις του Ευρώ.  Θέλει να μείνει στο Ευρώ με νέα ελλείμματα, με νέες προσλήψεις στο Δημόσιο, με επαναλειτουργία της ΕΡΤ, με πληρωμένες συντάξεις και καταβεβλημένους μισθούς, με επιστροφή των περικοπών, με νέα ύφεση και ανοικτά ΑΤΜ, με χρηματοδότηση από τους έξω χωρίς καμιά μεταρρύθμιση μέσα, με δημόσιες επενδύσεις και όχι...

Ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, Νίκος Φίλης, δήλωσε ότι η Αριστερά έχει πείρα από διαπραγματεύσεις και για του λόγοθυ το αληθές παρέπεμψε στη συνθήκη του Μπρεστ Λιτόφσκ. Aς δούμε τι έγινε με εκείνη τη συνθήκη και αν τα πραγματικά γεγονότα τον δικαιώνουν. Αναδημοσίευση από το Books' Journal, 52, Φεβρουάριος 2015 [ΤΒJ] του Παναγιώτη Γκλαβίνη Ένα από τα πρώτα διατάγματα της επαναστατικής κυβέρνησης των Μπολσεβίκων, τον Οκτώβριο του 1917, ήταν το διάταγμα για την ειρήνη, με το οποίο καλούσαν όλες τις εμπόλεμες δυνάμεις σε ανακωχή. Η Ρωσία θρηνούσε ήδη πολλά εκατομμύρια νεκρούς στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο. Ο Λένιν ήθελε μια γρήγορη έκβαση των διαπραγματεύσεων για την ειρήνευση στο μέτωπο, ώστε οι Μπολσεβίκοι να επιδοθούν απερίσκεπτοι στο έργο τους πίσω στη Ρωσία. Ο Τρότσκι πίστευε ότι η Γερμανία θα προσέφερε απαράδεκτους όρους, που θα προκαλούσαν την εξέγερση των γερμανών εργατών σε ένδειξη αλληλεγγύης προς τους ρώσους αδελφούς τους. Η εξέγερση αυτή θα προκαλούσε με τη σειρά...

του Παναγιώτη Γκλαβίνη από το Capital Αν υπήρχε τρόπος να μεταφερθούμε δέκα χρόνια μπροστά και να κοιτάξουμε πίσω στις μέρες που ζούμε σήμερα, το πιο σίγουρο είναι πως θα βλέπαμε τελικά ότι δεν τη γλυτώσαμε αυτή τη φορά.. Και θα μας φαινόταν τόσο φυσιολογικό κάτι τέτοιο, που θ’ αναρωτιόμασταν πόσο αφελείς μπορούσαμε να ήμαστε τις μέρες αυτές, ώστε να πιστεύουμε ακόμη σ’ ένα θαύμα, αντί να παραδοθούμε στο μοιραίο ή και να προετοιμαστούμε γι’ αυτό. Κι όμως! Ακόμη και σήμερα, το βασικό σενάριο όσων αποφασίζουν για μας δεν είναι το Grexit, αλλά η διάσωσή μας εντός του Ευρώ. Πέντε χρόνια μετά το Καστελόριζο, η κυρίαρχη σχολή σκέψης στην Ευρώπη, που πάντα πίστευε πως, χάριν του Ευρώ, η Ελλάδα έπρεπε να σωθεί με όποιο κόστος, δεν έχει ακόμη ηττηθεί από την αντίπαλη σχολή, που πρεσβεύει πως, χάριν του Ευρώ και πάλι, η χώρα θα πρέπει να αφεθεί να εγκαταλείψει την Ευρωζώνη.  Η πρώτη φοβάται τις απρόβλεπτες συνέπειες που θα είχε ένα Grexit για τη Ζώνη του Ευρώ, ενώ η δεύτερη,...