μη μαδας τη μαργαριτα

του Παναγιώτη Πασπαλιάρη «Κάτω τα χέρια από τους δημοσίους, όχι στην αξιολόγησή τους, όχι στον ξενόφερτο έλεγχο των οικονομικών, όχι στο ξεπούλημα της χώρας, όχι στους πλουτοκράτες, τουλάχιστον όσους είναι κόντρα με εμάς, κάτω ο ΕΝΦΙΑ, κάτω οι φόροι, και εν τέλει κάτω η κυβέρνηση». Μα είναι αυτή η αριστερά; Πότε ξέχασε η αριστερά τον κανόνα της ισότητας; Πότε υπερασπίστηκε τα προνόμια μιας κάστας ανθρώπων ενάντια στο σύνολο; Που ακούστηκε να υπάρχουν 1,5 εκατομμύριο άνεργοι του ιδιωτικού τομέα και η αριστερά να ξεσηκώνεται για 500 δημοσίους της ΕΡΤ; Δεν είναι η αριστερά που κατήργησε τους τίτλους Ευγενίας; Πώς διανοείται σήμερα να έχει στους κόλπους της πανεπιστημιακούς, γιατρούς, εφοριακούς, πολεοδόμους, δικαστικούς, διπλωματικούς και εσχάτως στρατιωτικούς που πήραν τη θέση από τον παππού και τον προπάππου τους και θα τη δώσουν στο γιο, τον γαμπρό ή την κόρη τους; Ποτέ ήταν η αριστερά εναντίον των φόρων και μάλιστα των άμεσων, πότε ήταν ξενοφοβική, ποτέ ήταν ...

του Παναγιώτη Πασπαλιάρη Όπως ενημερωθήκαμε από την τηλεόραση, τα κόμματα, και τα χιλιάδες blog οι πολιτικοί δρόμοι για την αξιοποίηση της έκτασης του Ελληνικού είναι δύο: από τη μία να το αγοράσει (όπως και έγινε) ο μεγάλος ιδιώτης, σε συνεργασία με funds του εξωτερικού και να την κάνει κάτι ανάμεσα σε Μονακό και Ριβιέρα. Ο δεύτερος δρόμος είναι να παραμείνει κρατική η έκταση και αφού πέσει η κυβέρνηση (ο αιώνιος πόθος των Ελλήνων) να την αναλάβουν τα κομματικά στελέχη της νέας κυβέρνησης και να την κάνουν κάτι ανάμεσα σε Central Park και Κόκκινη Πλατεία. Αναρωτιέμαι όμως, τα θαύματα του ελληνικού τουρισμού ή πιο απλά τα μέρη της Ελλάδας που όλοι αγαπάμε να επισκεπτόμαστε, ποιος μέγας ιδιώτης ή ποια κυβέρνηση ακριβώς τα έφτιαξε; Τον Μόλυβο, το Πάπιγκο, το Δίλοφο, το Μονοδένδρι, την Κέρκυρα, το Ναύπλιο, την Ύδρα, τη Ρόδο, τα Χανιά, την Καστοριά; Στο χωριό που μεγάλωσε ο πατέρας μου, στο πιο ψηλό βουνό της Αργολίδας ο άνεμος είναι πάντα δυνατός. Εκεί επέλεξε...