μη μαδας τη μαργαριτα

  του Νικου Βατοπουλου από την Καθημερινή Η Αθήνα χρειάζεται επανεκκίνηση. Πείτε το επανίδρυση, γύρισμα σελίδας, μέθοδο «σοκ». Ζητούμενο και κοινός παρονομαστής είναι η αποκόλληση από το τέλμα. Απαίτηση της μεγάλης πλειοψηφίας είναι η απαγκίστρωση από την παρακμή. Η Αθήνα εμφανίζει όψη πόλης σε υποχώρηση. Ακόμη και αν μας παραπλανεί ή αν μας ενθαρρύνει, περιστασιακά, η τουριστική κίνηση αυτό το καλοκαίρι, τα μεγάλα προβλήματα της εμπορικής παρακμής, της παραβατικότητας και της ρύπανσης παραμένουν. Υπάρχουν δύο όψεις. Η μία έχει να κάνει με την καθημερινή λειτουργία της πόλης, όπως την βιώνουν οι κάτοικοι στην ακτίνα γύρω από το σπίτι ή την εργασία. Η άλλη έχει να κάνει με την Αθήνα ως υπεραξία, ως μητρόπολη του ελληνισμού και βιτρίνα της χώρας. Και οι δύο όψεις είναι αλληλένδετες και αλληλοτροφοδοτούμενες. Το ένα δεν αποκλείει το άλλο. Το αντίθετο. Το ένα οφείλει να παρασύρει το άλλο σε μία παράλληλη και κοινή επιχείρηση ανέλκυσης. Επεμβάσεις στο κέντρο της ...

του Λεωνίδα Kαστανά από την AV Εντυπωσιακή η πρόταση του γραφείου ΟΚRA , «One Step Beyond», για τη νέα όψη της Αθήνας. Μακάρι να βρεθούν τα λεφτά και να πραγματοποιηθεί. Φαντάζομαι ότι οι ιθύνοντες έχουν μετρήσει σωστά τα κυκλοφοριακά δεδομένα του κέντρου και δεν θα τινάξουν στον αέρα τους παρακείμενους δρόμους. Αλλά όπως και να ’ναι αξίζει να δώσουμε περισσότερο χώρο στους ανθρώπους, στα δέντρα, στο χώμα και το νερό. Αλλά θα γίνει έτσι; Έγιναν και άλλες απόπειρες να αλλάξει η Αθήνα,  με σημαντικότερη αυτή των Ολυμπιακών αγώνων. Η πλατεία Ομονοίας, για παράδειγμα, είναι σήμερα το πιο σιχαμερό σημείο της πόλης. Η πλατεία Μοναστηρακίου κάτι ανάλογο. Η πλατεία Κλαυθμώνος, η κρεβατοκάμαρα των αστέγων. Ο Στρέφης, η Τοσίτσα, το Μουσείο στέκια του θανάτου που σφύζουν από πρέζα. Το Πολυτεχνείο μια αιμάσσουσα πληγή. Το Σινέ Αττικό μια μαύρη τρύπα. Πόση αδιαφορία χρειάζεται για να ξεραθεί το πράσινο τρίγωνο;  Πόσες διαδηλώσεις απαιτούνται για να οργωθεί το γρασίδι; Πόση δύσ...

όπως λέμε «Ο θάνατος και η κόρη» του  Γιώργου Στόγια  από το feleki Περπατώ στη Διονυσίου Αρεοπαγίτου κάτω από τον  πρωινό ήλιο και βλέπω τους τουρίστες να ανεβαίνουν στην Ακρόπολη (ένα ζευγάρι ηλικιωμένων Ισπανών αποσπάται από το γκρουπ και μπαίνει εσπευσμένα λόγω ζέστης  σε ένα ταξί).  Ότι επέλεξαν την Αθήνα για προορισμό τους παρά την όλη αρνητική σχετική ειδησιογραφία με κάνει να τους κοιτώ με ιδιαίτερη απορία αλλά και συμπάθεια. Βλέπω το Μουσείο στα αριστερά μου, μια μικρή ουρά που έχει σχηματιστεί στην είσοδο και νιώθω – κόντρα στις αλλεργίες μου- εθνικά υπερήφανος για την ύπαρξή του. Το ίδιο βράδυ, σε μια ταράτσα στο Θησείο με μαγική θέα στην πόλη, με αφορμή την περιγραφή που σας μετέφερα κι εδώ, κουβεντιάζουμε με φίλους σχετικά με το αν η Αθήνα είναι μια όμορφη ή μια άσχημη πόλη για να ζεις σε αυτή ή να την επισκέπτεσαι, σε σύγκριση μάλιστα με άλλες ευρωπαϊκές πρωτεύουσες. Επιγραμματικά, οι υποστηρικτές της πρώτης άποψης,  έλεγαν πως εί...

της Λέλας Παπαγιανακοπούλου από τη Μεταρρύθμιση Χθες ήταν η παγκόσμια ημέρα κατά των ναρκωτικών και οι ευαίσθητες κεραίες της τηλεόρασης προσπάθησαν να αναδείξουν το θέμα. Η προσέγγιση, πάντα η ίδια. Ο αναχρονιστικός νόμος για τα ναρκωτικά, η αδυναμία την Πολιτείας για εναλλακτικές θεραπείες, κ.λπ. Ωραία, κάναμε το καθήκον μας με τη δέουσα ευαισθησία, είμαστε πολιτικά ορθοί, τελειώσαμε. Του χρόνου πάλι τέτοια μέρα τα ξανάλεμε. Δεν έχει κανείς καταλάβει ότι αυτές είναι συζητήσεις της περασμένης 10ετιας; Ότι πια το πρόβλημα έχει ξεφύγει τόσο πολύ, που είναι πολυτέλεια να αναλωνόμαστε σε τέτοιου είδους συζητήσεις; Μα πού κυκλοφορούν, τέλος πάντων; Μόνο στην Τοσίτσα και στην Τριλογία είναι το πρόβλημα; Δεν υπάρχει εσοχή στο κέντρο της πόλης, που να μην έχει στηθεί ένα πρόχειρο τσαρδάκι όπου «διαμένουν» ναρκομανείς. Δεν υπάρχει σημείο που να μη σε πνίγει η μπόχα και η βρωμιά. Δεν υπάρχει πια γωνιά που να μη συναντάς μπροστά σου τη συναλλαγή. Πριν από 15 μέρες, Κυριακή πρωί, 11 η ώρα...

Το τραγικό φονικό στη σκοτεινή πλευρά της πόλης άναψε τις συζητήσεις, τις ρατσιστικές αλλά και αντιρατσιστικές συνδηλώσεις και πρακτικές. Χρυσαυγίτες κυνήγησαν μετανάστες, πρόεδροι μίλησαν οργισμένα, άλλοι πιο νηφάλιοι προσπάθησαν να ερμηνεύσουν. Ένας βλάκας στο σχολείο που εργάζομαι, προσπάθησε να συγκρίνει το συγκεκριμένο φόνο με ένα εργατικό ατύχημα κάποιου μετανάστη. Συζητήσεις και σκηνές γνωστές από το παρελθόν. Οι ξένοι και όσα αυτοί φέρνουν. Κουβέντες καφενείου. Στην Αθήνα αλλά και σε ολόκληρη τη χώρα ζουν μετανάστες νόμιμοι και παράνομοι. Υπάρχουν χιλιάδες καλόβολοι, ταπεινοί, εργατικοί που δέχονται να γίνουν αντικείμενο της πιο σκληρής εκμετάλλευσης προκειμένου να επιβιώσουν. Οι περισσότεροι δεν έφτασαν εδώ χτυπημένοι από κάποια κακή μοίρα. Επέλεξαν να ζήσουν «καλύτερα» στην Ευρώπη και διάλεξαν τη χώρα μας. Στις λαϊκές αγορές νέοι Πακιστανοί ξεφορτώνουν τα φορτηγά των μανάβηδων από τις 5 το πρωί και στήνουν τους πάγκους και το μεσημέρι τους ξεστήνουν και τους φορτ...

H κρίση που άνοιξε με τις διαφωνίες και τις παραιτήσεις στο Δήμο της Αθήνας, μόνο αθώα δεν είναι. Αντίθετα συμπυκνώνει ένα ενδιαφέρον μέρος της αριστερής ιδεολογίας και πρακτικής και αξίζει να την προσέξουμε. Το ψήφισμα. Αφορμή αλλά ίσως και αιτία της κρίσης είναι το ψήφισμα. Δεν έχει σημασία το τι έλεγε ή δεν έλεγε. Το ψήφισμα είναι το τοτέμ της αριστερής ιδεολογίας, κάθε εποχής και κάθε απόχρωσης. Εκατομμύρια εργατοώρες έχουν χαθεί σε συνελεύσεις, σωματεία, συλλόγους και κόμματα για το ψήφισμα. Τόνοι μελάνης έχουν ξοδευτεί για μια χούφτα λόγια του αέρα, αρθρωμένα έτσι ή αλλιώς, με διφορούμενα κόμματα και αναπάντεχες τελείες, με ρητά και υπόρρητα που όταν αποφασίζονται και γράφονται  σημαίνουν τόσα «πολλά» και την επόμενη μέρα εξαερώνονται μπροστά  στην έλευση ενός νέου ψηφίσματος. Η αριστερά μας όχι απλά λατρεύει το ψήφισμα, αλλά ζει γι’ αυτό, πολιτεύεται γι’ αυτό, υπάρχει γι’ αυτό. Γιατί το ψήφισμα είναι λέξεις και όχι πράξεις. Η πράξη Η Δημοκρατικ...