μη μαδας τη μαργαριτα

Του  Μάκη Καραγιάννη από την Πολιτική Επιθεώρηση Η   Πολιτική Επιθεώρηση  μετά από πέντε χρόνια και τρεις μήνες καθημερινής παρουσίας, 61o1 κείμενα και 1.206.169 προβολές σελίδων, έφτασε στο τέλος της. Όταν ξεκινούσε, μαζί με την κρίση, το καλοκαίρι του 2010 φιλοδοξούσε «να αναδείξει την κριτική σκέψη και τις ιδέες της ανανεωτικής δημοκρατικής αριστεράς, μέσα σε έναν κοινωνικό τοπίο στο οποίο κυριαρχoύσε ο θόρυβος των πληροφοριών και ο λαϊκισμός». Στα πέντε αυτά χρόνια όπου επικράτησε η πολεμική ρητορική περί χούντας και η συνωμοσιολογία, όπου οι λέξεις ιπτάμενα στιλέτα - «εθελόδουλοι», «δοσίλογοι», προδότες», γερμανοτσολιάδες- στόχευαν κάθε διαφορετική άποψη η  Πολιτική Επιθεώρηση  προσπάθησε να είναι μια νησίδα νηφάλιας σκέψης. Από την θέση αυτή θέλω να ευχαριστήσω θερμά τους συνεργάτες της  Πολιτικής Επιθεώρησης , όλους όσους της εμπιστεύθηκαν τα κείμενά τους, πολλές φορές ακόμη και επιστημονικά, όπως ο κ. Α. Μανιτάκης, αλλά και όσους -χωρίς...

Μάκης Καραγιάννης από τη thesstoday Η λιτότητα, η φτώχεια, οι περικοπές είναι αποτέλεσμα της παγκόσμιας κρίσης που προέκυψε το 2007. Δεν είναι μόνον ελληνικό φαινόμενο. Η μία  μετά την άλλη, οι χώρες της Ευρώπης, Ιρλανδία, Πορτογαλία, Ελλάδα, Ισπανία, Ιταλία, σε λίγο η Κύπρος αντιμετωπίζουν τα ίδια προβλήματα. Η μέχρι τώρα αντιμετώπιση της από την τρόικα με την πολιτική των μισθολογικών  περικοπών επιδεινώνει το πρόβλημα, πολλαπλασιάζει τους ανέργους,  εντείνει την ύφεση. Είναι φανερό ότι χωρίς την αλλαγή αυτής της πολιτικής, χωρίς ανάπτυξη και χωρίς κούρεμα του δημόσιου χρέους δεν είναι δυνατόν να βγούμε από την κρίση. Ω στόσο, υπάρχει ένα βασικό ερώτημα: Γιατί η Ελλάδα είναι η πρώτη χώρα που έπληξε η κρίση και σε τέτοια ένταση;  Επέλεξε πανηγυρικά για να χτυπήσει πρώτη την Ελλάδα, γιατί προϋπήρχαν υποκείμενα νοσήματα και χρόνιες διαρθρωτικές αγκυλώσεις. Κάτω από την επιφάνεια προβάλλει μεγαλοπρεπώς η ελληνική ιδιαιτερότητα για την οποία έχου...

Tvxs, 12.1.12 Τους τελευταίους μήνες έχει αναπτυχθεί ένας άτυπος δημόσιος διάλογος γύρω από τις ευθύνες της «γενιάς του Πολυτεχνείου». Ενδεικτικά αναφέρω μόνον τους Στέλιο Ράμφο (1), Νίκο Μπίστη (2), Ριχάρδο Σωμερίτη (3), Μίμη Σουλιώτη (4), Δημήτρη Σεβαστάκη (5), Κώστα Ιορδανίδη (6), Λαοκράτη Βάσση (7), κ. ά." ο συγγραφέας  Μάκης Καραγιάννης  μιλά στην Κρυσταλία Πατούλη  για τη γενιά του Πολυτεχνείου. Οι τοποθετήσεις τ ους περιλαμβάνουν μια μεγάλη ποικιλία απόψεων από την λοιδορία  και την κατηγορηματική άρνησή της  μέχρι τη φανατική υπεράσπιση. Οι υπερασπιστές -Νίκος Μπίστης, Ριχάρδος Σωμερίτης, Μίμης Σουλιώτης- υποδεικνύουν ότι οι εκπρόσωποί της δεν είναι όλοι ίδιοι και ότι στη Μεταπολίτευση είχαμε την καλύτερη δημοκρατία, την ένταξη στην ΕΟΚ και την Ευρωζώνη, ενώ ποτέ πριν δεν είχε ακμάσει και εξευρωπαϊσθεί η πολιτιστική μας ζωή τόσο πολύ. Απεναντίας  οι κατήγοροι -Στέλιος Ράμφος, Δημήτρης Σεβαστάκης, Κώστας Ιορδανίδης, Λαοκράτης Βάσσης της χρ...

Του  Ορέστη Καλογήρου ,  Books' Journal, τχ. 14, Δεκέμβριος 2011 ΜΑΚΗ ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΗ,  Το όνειρο του Οδυσσέα,  εκδ. Μεταίχμιο, σελ. 336 Τι γυρεύει ένας φυσικός όπως εγώ στα χωράφια της λογοτεχνίας; Η απάντηση δεν είναι ότι νομιμοποιούμαι να έχω γνώμη για το μυθιστόρημα ως ομόλογος του κεντρικού ήρωα (αφού το μυθιστόρημα πραγματεύεται την άνοδο και την πτώση ενός πανεπιστημιακού), ούτε ως συγγενής επιστημονικά με τον συγγραφέα του, που είναι μαθηματικός. Η απάντηση βρίσκεται στις αδιόρατες κλωστές με τις οποίες συνδεθήκαμε με τον Μάκη Καραγιάννη πριν από σχεδόν σαράντα χρόνια. Περίπου συνομήλικοι, είμαστε και οι δυο παιδιά της μεταπολίτευσης. Με την κυριολεκτική έννοια «παιδιά». Ήμασταν μικροί για να «μπούμε» το 1973 στο Πολυτεχνείο, αλλά ζήσαμε «από μέσα» τα χρόνια της πρώιμης μεταπολίτευσης. Τα πρώτα μας είδωλα ήταν οι «ήρωες» του Πολυτεχνείου (ένας από αυτούς ήταν και ο Στέφανος Δενδρινός, ο ήρωας του βιβλίου). Τους μιμηθήκαμε σε όλα, στα βιβλία που διαβάζαμε, στ...

από την πολιτική επιθεώρηση και το Μάκη Καραγιάννη Φοβάμαι τους ανθρώπους που 30 χρόνια  έκαναν πως δεν είχαν πάρει χαμπάρι και ένα ωραίο βράδυ μεσούντος του Μάη  βγήκαν στις πλατείες κραυγάζοντας «Κλέφτες Κλέφτες». Φοβάμαι εκείνους που δεν πληρώνουν φόρους, -δηλαδή 6 στους 10 έλληνες- και ταυτόχρονα οδύρονται για τα χρέη και τα ελλείμματα του κράτους. Φοβάμαι εκείνους που βγάζουν μεγάλους λόγους για την  εθνική ανεξαρτησία και την εθνική αξιοπρέπεια επαιτώντας τα δανεικά των ευρωπαίων. Φοβάμαι εκείνους που διορίστηκαν  εις βάρος των άλλων, γλείφοντας τους πολιτικούς, και τώρα μουτζώνουν τη βουλή. Φοβάμαι εκείνους που γέμιζαν προεκλογικά τις πλατείες της μεταπολίτευσης, κραδαίνοντας τις πλαστικές σημαίες του πελατειακού κράτους έτοιμοι για το μεγάλο πλιάτσικο, και τώρα τις γεμίζουν πάλι αγανακτισμένοι. Υποκλίνομαι μόνον στα πραγματικά θύματα: τους άνεργους και τους νέους χωρίς ελπίδα. Φοβάμαι όταν βλέπω τον λαϊκισμό της νέας εποχ...