μη μαδας τη μαργαριτα

Ο πίνακας είναι του Γιάννη Ψυχοπαίδη ( άλλως «η πιο γλυκιά πατρίδα είναι η καρδιά…» 1  ) «Ελεύθερο κυλάει το νερό στο ποτάμι. Προχωράει σταθερά, συγκρατημένο. Ακοίμητοι φρουροί οι όχθες αποτρέπουν κάθε παρέκκλιση. Απλό δείγμα δημοκρατίας. Ωραία δοσμένο απ’ τη φύση Σάββας Θ. Γαβριηλίδης- Δείγμα δημοκρατίας του Νικήτα Κακκαβά * από το blog Σχολιαστής Ήταν ρατσιστικό ή όχι το «τιτίβισμα» της Ελληνίδας αθλήτριας που της κόστισε τον αποκλεισμό από τους Ολυμπιακούς αγώνες; Φταίνε μόνο οι ξένοι για την αυξημένη εγκληματικότητα στην Ελλάδα; Εν τέλει ο Έλληνας πάσχει από τον «φόβο του ξένου» ή ο ρατσισμός είναι «αλλοδαπή» έννοια στην «παλαιόθεν φιλόξενη» Ελλάδα; Είμαστε ή όχι ο «περιούσιος λαός» και μας απειλούν προαιώνιοι εχθροί; Και αφού εμείς μιλάμε με τέτοια ευκολία για «γυφτοσκοπιανούς»,  «Ρωσσίδες που έχουν μέσα τους την πουτανιά», «Αλβανούς που έχουν το κακό μέσα τους», «μαφιόζους Βούλγαρους» κοκ, πόθεν το δικαίωμα να διαμαρτυρόμαστε που οι...

   Ένα διήγημα του Νικήτα Κακκαβά από το Σχολιαστή  «…κι άλλοι, οι πιο τολμηροί, βουτάνε μέχρι το βυθό και ψάχνουν ανάμεσα σ’ αμμόλοφους και πεδιάδες ν΄ ανακαλύψουν βυθισμένα πλοία, χαμένες πολιτείες» ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΚΑΚΑΡΟΓΛΟΥ - «Λευκό του βυθού» Η θάλασσα τελείωνε σε εκείνα τα βράχια.  Περπάτησε πάνω στο ανάγλυφο σώμα τους  με προσοχή, μη τυχόν και σχίσει τις γυμνές  του πατούσες. Βράχια ανθοκραμβοειδή, θα λασσόβρεχτα, άσπρα-ξέξασπρα από το κύμα.  «Κι από τον ήλιο ξεξασπρότερα» ρουθούνισε  στο μυαλό του κάποιος παλιός, ξεχασμένος  παιδικός γλωσσοδέτης. Μια θαρραλέα συστάδα μυρμηγκιών είχε  σκαρφαλώσει στο μεγαλύτερο βράχο και πλη σίαζε ένα πεταμένο, μισοάδειο κονσερβοκούτι  καπνιστού σκουμπριού. Με ένα προσεχτικό  σάλτο τα απέφυγε, μα παραλίγο να πατήσει  έναν κατάμαυρο αχινό. Έβγαλε το πουκάμισο του, το έστρωσε κάτω  και ξάπλωσε επάνω. Ντάλα μεσημέρι,  ασήκω το το φως του ήλιου. Άχνιζε ο τόπος απ...

Δεν είναι που είναι Μεγάλο Σάββατο, δεν είναι που σε λίγο "θανάτω, θάνατον πατήσας". Είναι που όταν περάσεις τα 50  νιώθεις το τέλος πιο κοντά και αναρωτιέσαι πως θάναι, που θάναι, με ποιους θάναι. Τώρα πια η Ιατρική δεν σε αφήνει να μάθεις πως κλείνει η αυλαία. Σε βάζει σε καταστολή, όταν καταλάβει ότι πας για το τετέλεσται και χάνεις την εμπειρία. Σάμπως και τι να την κάνεις;  Βέβαια, δεν θα πεθάνουμε ποτέ κουφάλα νεκροθάφτη, αλλά που ξέρεις, καμιά φορά όλα γίνονται (leo)    Μια μικρή περίληψη από το blog Σχολιαστής του φίλου μας Σταμάτη Κυρζόπουλου. Ο κύριος Μηνάς περνάει το τελευταίο βράδυ της ζωής του στην Πανεπιστημιακή Κλινική του Ιπποκρατείου, όπου νοσηλεύεται τον τελευταίο μήνα. Το πρωί η νοσηλεύτρια βάρδιας βρίσκει στο κομοδίνο δίπλα στο κρεβάτι του ένα γράμμα που είχε γράψει για τον γιο του, ο οποίος ζει μόνιμα  στη Σουηδία. Νικήτας Κακκαβάς « Κανείς δεν καταλαβαίνει τον άλλο. Είμαστε νησιά στη θάλασσα της ζωής. Ανάμεσα μας...

του  Νικήτα Κακκαβά   via του blog Σχολιαστής Το βράδυ της παραμονής των Χριστουγέννων ο αστυνόμος Αρσενίου έχει βάρδια στον Αστυνομικό Τμήμα Κρυσταλλοπηγής. Στην περιπολία συλλαμβάνει έναν νεαρό Αλβανό λαθρομετανάστη, τον  Agim. Λίγο πριν επιστρέψουν στο κρατητήριο ο Αρσενίου παίρνει μια απρόσμενη απόφαση… Κανείς δεν τον ρώτησε αν ήθελε να γεννηθεί καταδότης. Όμως, σκέφτονταν, πως αν δεν πρόδιδε δεν θα υπήρχε Σταύρωση δεν θα υπήρχε Ανάσταση Χωρίς Ισκαριώτες νόμους δε θα ‘χαν οι σταυρωτές. Δ. Νικορέτζος «Το παράπονο του Ιούδα» - Μονό τα κρατικά πιάνει ρε γαμώτο; Πέταξε αγανακτισμένος το τηλεκοντρόλ της τηλεόρασης στο τραπέζι και σηκώθηκε. Σίγουρα θα είχε πάθει βλάβη ο αναμεταδότης στο Βίτσι με τέτοια κακοκαιρία. Πήγε στην κουζίνα. Έβαλε λίγο ξαναζεσταμένο μεσημεριανό φαγητό και άνοιξε μια μπύρα. Γεύμα παραμονής Χριστουγέννων… Έκανε να βάλει την πρώτη μπουκιά στο στόμα και ακούστηκε το τηλέφωνο στο σαλόνι. Είδε τον αριθμό· ήταν από την Υπ...