μη μαδας τη μαργαριτα

Θαυμάσιο άρθρο του Γ. Μοσχονά. Στην Ελλλάδα της μεταπολίτευσης οι περισσότεροι ήθελαν ή να μπουν στο δημόσιο ή να γίνουν ελεύθεροι επαγγελματίες. Αυτό εξάλλου φαίνεται και από τις προτιμήσεις των αποφοίτων λυκείου σε σχέση με τις πανεπιστημιακές σχολές. Φυσικά ακόμα καλύτερα ήταν και είναι να μπει κανείς στο δημόσιο και να είναι ταυτόχρονα και ελεύθερος επαγγελματίας. Το γεγονός ότι αυτά τα δύο θεωρούνται συνήθως ασυμβίβαστα του επιτρέπει να φοροδιαφεύγει σχεδόν νομίμως. (leo)   του Γεράσιμου Μοσχονά από το ΒΗΜΑ Το περιστατικό της Υδρας δεν έχει ενδιαφέρον ως πράξη φοροκλοπής. Eχει ενδιαφέρον ως πράξη ύβρεως. Η δομή της ελληνικής οικονομίας έχει παραγάγει υψηλά και ανθεκτικά επίπεδα φοροδιαφυγής αλλά και μικροαστικού θράσους. Ποιο είναι το μέγεθος της φοροδιαφυγής και ποιοι οι δράστες; Η υστέρηση των φορολογικών εσόδων σε σύγκριση με τον μέσον όρο της ευρωζώνης είναι διαχρονική και σημαντική (-8 μονάδες του ΑΕΠ το 1998, -7,4 το 2004, -5,4 το 2008, Eurostat 2010). ...

Οχι, δεν είναι τα μνημόνια αυτά που ακύρωσαν τις μεταρρυθμιστικές απόπειρες της  κυβέρνησης ΠαΣόκ. Χωρίς δημοσιονομική προσαρμογή, έστω όχι τόσο βίαιη, θα ήταν αδύνατη κάθε αλλαγή. Δεν είναι ούτε τα άδικα και οριζόντια μέτρα της κυβέρνησης του ΓΑΠ, έστω και αν απονομιμοποίησαν κάθε προσπάθεια εξυγείανσης στα μάτια των αγανακτισμένων.  Είναι η δημόσια διοίκηση, οι συντεχνίες και τα κόμματα, οι insiders δηλαδή, αυτοί που πρακτικά έκαναν ανενεργούς τους μεταρρυθμιστικούς νόμους. Είναι το ίδιο το πολιτικό σύστημα, η ίδια η κυβέρνηση ΓΑΠ που νομοθετούσαν και ταυτόχρονα δεν πίστευαν στις επιλογές τους. Τρανταχτά παραδείγματα ο νόμος για τα ΑΕΙ, η ηλεκτρονική διακυβέρνηση, ο ΕΟΠΠΥ και όσα όσα αναφέρει ο ΓΜ. Οι διαδρομές παγιδεύτηκαν από τους ίδιους που τις είχαν χαράξει. (leo) του Γεράσιμου Μοσχονά (από το ΒΗΜ Α) Το κράτος και τα συστήματα δημόσιας διοίκησης δεν χαρακτηρίζονται από αιώνια σταθερότητα. Είναι όμως βαριοί μηχανισμοί, εξελίσσονται αργά και αλλάζουν δύσκολα...

Είναι άστοχο, τόσο η Αριστερά όσο και η Σοσιαλδημοκρατία, να οχυρώνονται πίσω από τους ποικίλους βολονταρισμούς τους και να αφήνουν τις αγορές να κάνουν ανενόχλητες το παιχνίδι τους. Το πρόταγμα της μερικής αποπαγκοσμιοποίησης, άρα και ενός λογικού προστατευτισμού των οικονομιών, είναι αυτό που θα φέρει και πάλι την πολιτική στο τιμόνι των εξελίξεων. Μόνο που δεν φτάνει από μόνη της. Πρέπει να συνοδευτεί και από την ηθελημένη απλότητα, δηλαδή το κίνημα της αποανάπτυξης.  Η συνεργασία, αριστεράς, σοσιαλδημοκρατίας και οικολόγων είναι το project του μέλλοντός μας.  Όλοι μαζί μπορούν, ο καθένας μόνος του όχι.  (Leo) του Γεράσιμου Μοσχονά από το Βήμα «Σ κοτεινός άνεµος». Ετσι θα µπορούσαµε να περιγράψουµε το ρεύµα που παρασύρει τη σοσιαλδηµοκρατία σε όλο και χαµηλότερα επίπεδα εκλογικής επιρροής. Για το σύνολο της περιόδου 1950-2009, σε 13 ευρωπαϊκές χώρες, τα σοσιαλιστικά κόµµατα έχουν απολέσει πάνω από το 20% της δύναµής τους. Η «νεοφιλελευθεροποίηση» των σο...

του Γεράσιμου Μοσχονά από το Βήμα  Στο ερώτημα του τίτλου ας μας επιτραπεί μια προκαταρκτική απάντηση. Στη σημερινή εποχή τα συνδικάτα των μισθωτών είναι περισσότερο αναγκαία από ποτέ. Υπάρχει όμως ένας «κακός» και ένας «καλός» συνδικαλισμός. Ο «κακός» δρα κυρίως ως εκπρόσωπος στενών κλαδικών αντιλήψεων και η Ελλάδα αποτελεί παραδειγματική περίπτωση. Ο «καλός» επιχειρεί να λειτουργήσει σαν δύναμη αλληλεγγύης και πολιτικής ρύθμισης. Ο πρώτος στόχος ενός σοβαρού συνδικαλιστικού κινήματος είναι η προώθηση πολιτικών που αμβλύνουν τις ανισότητες μεταξύ των μισθωτών. Η μείωση των μισθολογικών ανισοτήτων υπήρξε κεντρική στρατηγική στις σκανδιναβικές χώρες και, σε μικρότερο βαθμό, στην Αυστρία και στη Γερμανία. Η στρατηγική αυτή είναι η μόνη που εξασφαλίζει τη (σχετική) ενότητα του κόσμου της μισθωτής εργασίας, γεγονός που επιτρέπει την ενιαία συνδικαλιστική δράση και τη διαπραγματευτική πυγμή απέναντι στην εργοδοσία. Η συνεργασία των κλαδικών οργανώσεων με την κεντρική συνδικαλιστ...