μη μαδας τη μαργαριτα

από το Dimart Απ’ ό,τι φαίνεται, οι επικείμενες εκλογές θα αποτελέσουν μια σημαντική τομή για την πολιτική πορεία της χώρας, ακριβώς επειδή παρουσιάζουν ορισμένα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά, που δεν υπήρχαν στις εκλογές του προηγούμενου Ιανουαρίου. Η αντιμνημονιακή δημαγωγία μειώθηκε, τα κόμματα του ευρωπαϊκού τόξου αυξήθηκαν, η βούληση για συνεργασίες και συναινέσεις μοιάζει πλέον υποχρεωτική, (και πάντως επιβεβλημένη από τη διαφαινόμενη οριακότητα του αποτελέσματος), με εξαίρεση την προεκλογική ρητορεία της επιθυμητής αυτοδυναμίας του ΣΥΡΙΖΑ. Στο κάτω-κάτω, οι πιθανοί νικητές, «ασχέτου αποτελέσματος», όπως θα έλεγε και η κ. Γεροβασίλη, θα έχουν κάθε λόγο να πανηγυρίζουν: ο κ. Μεϊμαράκης γιατί «έβγαλε τη ΝΔ από τον πάγο», ο κ. Τσίπρας γιατί «κράτησε το μαγαζί», ακόμη και με σπασμένη τη τζαμαρία. Μένει να δούμε την τελική και —ελπίζω— ώριμη επιλογή ενός συμμαχικού κυβερνητικού σχήματος ευρείας κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας, που θα έχει συμφιλιωθεί με τη βασική επιταγή της εφαρμογής ...

—του  Γιάννη Παπαθεοδώρου  για τη στήλη  Ανώμαλα Ρήματα — Μετά τις τελευταίες δημοσιογραφικές αποκαλύψεις γύρω από τη συνεχιζόμενη «Βαρουφακειάδα», όλοι καταλάβαμε πως η απόσταση από το ηττημένο Plan A (της ανύπαρκτης διαπραγμάτευσης) έως το καταστροφικό Plan B (της «παράγκας της δραχμής») ήταν τελικά ελάχιστη, ακόμη και για τον ίδιο τον πρωθυπουργό, που κάλυψε πολιτικά τις αδιανόητες πράξεις και έκνομες προθέσεις του πρώην υπουργού του. Ο κ. Βαρουφάκης, πάντως, «αδειάζοντας» τον πρωθυπουργό παραδέχτηκε πως ο ίδιος θα πατούσε τελικά το «κουμπί» για την ενεργοποίηση του Plan B. Φαίνεται όμως ότι προσφάτως τα «αδειάσματα» ταιριάζουν στο ΣΥΡΙΖΑ: ο κ. Τσίπρας «άδειασε» τον κ. Φίλη που μίλησε για «ειδικό δικαστήριο», ο κ. Βαρουφάκης «άδειασε» τον κ. Τσίπρα που δεν τόλμησε να πατήσει το «κουμπί», ο κ. Πανούσης «άδειασε» τον κ. Βαρουφάκη κατηγορώντας τον περίπου για «εσχάτη προδοσία», ο κ. Βούτσης «άδειασε» τον κ. Πανούση μιλώντας για δηλώσεις «εκτός χρόνου και τόπου»....

του  Γιάννη Παπαθεοδώρου  για τη στήλη  Ανώμαλα Ρήματα Η «αριστερή παρένθεση», δηλαδή ο κυβερνητικός ΣΥΡΙΖΑ όπως τον γνωρίσαμε έως τώρα, έκλεισε με τον πιο θεαματικό τρόπο τη νύχτα της 15ης Ιουλίου. Μετά την υπογραφή των προαπαιτούμενων μέτρων για το επόμενο δυσβάσταχτο «Μνημόνιο 3», ο ΣΥΡΙΖΑ βρέθηκε σε μια εντελώς νέα συνθήκη. Ήταν το μόνο κόμμα του ελληνικού κοινοβουλίου που η ψηφοφορία το οδήγησε σε μια πιθανή τροχιά διάσπασης. Οι διαφωνούντες βουλευτές που ψήφισαν «Όχι» και «Παρών» δεν είχαν μόνο μια περιστασιακή διαφωνία με την κυβέρνηση∙ την εγκάλεσαν για την προδοσία της «αντιμνημονιακής» ριζοσπαστικής αριστεράς, αποκαλύπτοντας ταυτόχρονα και δημόσια το εναλλακτικό σχέδιο της δραχμής ως μόνη λύση για τον τόπο. (Οι γραφικές λεπτομέρειες για το «ριφιφί στο Νομισματοκοπείο» από τον κ. Παναγιώτη Λαφαζάνη παραλείπονται γιατί ανήκουν στη σφαίρα της κακόγουστης φαρσοκωμωδίας). Παράλληλα, το πλειοψηφικό κομμάτι του ΣΥΡΙΖΑ που ψήφισε ΝΑΙ, προσχωρώντας με επ...

του  Γιάννη Παπαθεοδώρου  για τη στήλη  Ανώμαλα Ρήματα  (Dimart)  Μετά τον Πάριο, τον Ρέμο και την Αλέξια, ήρθε και η σειρά του Σάκη Ρουβά να ερμηνεύσει αποσπάσματα από το «Άξιον Εστί» του Μίκη Θεοδωράκη. Η είδηση δίχασε την καλλιτεχνική κοινότητα ενώ ταυτόχρονα η συζήτηση για την «πολιτισμική νομιμοποίηση» του προϊόντος αναλύθηκε διεξοδικά, θέτοντας ως κύριο στόχο την «ποπ» διαδρομή του Ρουβά και τη σύγκρισή του με την «αρχετυπική» ερμηνεία του «λαϊκού» Γρηγόρη Μπιθικώτση. Δεν θα επιμείνω ιδιαίτερα στα επιχειρήματα της μιας και της άλλης πλευράς. Οι απόψεις άλλωστε είναι ήδη γνωστές και κατατεθειμένες. Σε τελευταία ανάλυση, το ίδιο το καλλιτεχνικό αποτέλεσμα θα κρίνει την επιλογή του Σάκη Ρουβά ως ανάδοχου μιας βαριάς κληρονομιάς. Πολύ φοβάμαι άλλωστε πως το πρόβλημα δεν είναι ο Σάκης αλλά ο Μίκης∙ ο τρόπος που, τα τελευταία χρόνια, έχει ο ίδιος επιλέξει να μεταμορφώνει την πληθωρική του παρουσία σε ένα πληθωριστικό νόμισμα,  με διπλή ανταλλακ...

του  Γιάννη Παπαθεοδώρου  για τη στήλη  Ανώμαλα Ρήματα  (DIMART)  Σύμφωνα με το ρεπορτάζ, μετά το τέλος της παρέλασης της 25ης Μαρτίου, ένας πολίτης πλησίασε τον Υπουργό Εθνικής Άμυνας κ. Πάνο Καμμένο και τον ρώτησε με ειλικρινή αγωνία: «τι θα κάνετε με τους ψεκασμούς στο Πεντάγωνο την άλλη Κυριακή;»  [1]  Το περιστατικό είναι ενδεικτικό για ένα ευρύτερο φαινόμενο. Όλο και περισσότερο, τον τελευταίο καιρό φαίνεται πως το πρόβλημα της χώρας δεν είναι μόνο το χρέος ούτε η περίφημη «επιθετική διαπραγμάτευση» αλλά η ίδια η περιγραφή και η ερμηνεία της πραγματικότητας. Σημαντικό ρόλο σε αυτή τη δυσκολία παίζει το γεγονός ότι τα τελευταία χρόνια στην ελληνική δημόσια σφαίρα αναπτύσσονται πολλές και διαφορετικές θεωρίες συνωμοσίας ως σταθερό ερμηνευτικό εργαλείο —ή, μάλλον εμπόδιο— για να κατανοήσουμε τις σχέσεις μας με την ευρωπαϊκή και διεθνή κοινότητα. Στα παλιότερα χρόνια, η συνωμοσιολογία περιοριζόταν στη γραφική μυθολογία της «κρυφής υπ...

—του  Γιάννη Παπαθεοδώρου  για τη στήλη  Ανώμαλα Ρήματα  από το DIMART Τη βδομάδα που πέρασε, ήρθε στο προσκήνιο —με υπερβολικό πάθος και με την επίκαιρη ρητορική της «εθνικής υπερηφάνειας»— το ζήτημα των «γερμανικών επανορθώσεων». Δεν είναι ούτε η πρώτη ούτε η τελευταία φορά που το θέμα αυτό συζητείται στην ελληνική βουλή. Και βέβαια δεν είναι τυχαίο ότι η συγκυριακή επαναφορά του σχετίζεται με την παράλληλη διαδικασία ελέγχου του κυβερνητικού έργου από τα «τεχνικά κλιμάκια» της Τρόικας, (που τώρα μετονομάστηκε σε ξενοδοχειακό Brussels Group, ακολουθώντας το γνωστό «παιχνίδι με τις λέξεις»). Σταθερά προσανατολισμένη στο εσωτερικό της ακροατήριο, η κυβέρνηση προσφέρει «άρτον και θεάματα», επινοώντας έναν ιδιότυπο «αντιγερμανισμό», με φόντο το Βερολίνο. Για αυτό άλλωστε και ο πρωθυπουργός, σε μια «ιστορική συνεδρίαση της Βουλής», καταδίκασε την «αφ’ υψηλού ηθική διδασκαλία» των Γερμανών. Τουλάχιστον δεν αναφέρθηκε στη «μαντάμ Μέρκελ» και στον κ. Σόιμπλε ως από...

του  Γιάννη Παπαθεοδώρου   για τη στήλη  Ανώμαλα Ρήματα — Το πρόσφατο μακελειό στο Παρίσι μας θύμισε με τον πιο τραγικό τρόπο ότι το θρησκευτικό μίσος αρκεί να μετατρέψει μερικούς καθημερινούς ανθρώπους σε φανατισμένους «μάρτυρες» που, στο όνομα ενός «ιερού πολέμου», αποφασίζουν να σκορπίσουν το θάνατο στην καρδιά της Ευρώπης. Φοβάμαι, λοιπόν, πως η δημοκρατική ευαισθησία μας δεν μπορεί να εξαντλείται στο σύνθημα «Je suis Charlie», ακριβώς επειδή το φαινόμενο είναι αρκετά πιο σύνθετο και πολύπλοκο από τις νηφάλιες φωνές που μιλάνε για την αυτονόητη «ελευθερία του τύπου» και από τις ψύχραιμες εκκλήσεις  για μια απο-δαιμονοποίηση του Ισλάμ. Είναι σαφές ότι βρισκόμαστε (ξανά) μπροστά σε ένα πολιτικό και πολιτισμικό σοκ, που δεν θα λυθεί με επιφανειακές αναλύσεις για τη σατιρική πένα των σκιτσογράφων ούτε με βιαστικούς συμψηφισμούς για τα δεινά που έχει τραβήξει το Ιράκ, το Αφγανιστάν και η Συρία από την Δύση. Η Γαλλία άλλωστε δοκιμάστηκε ιστορικά περισσότερο ...

Δε χρειάζεται να αναφέρω πόσο πολύ διαφωνώ με το κείμενο του Γιάννη Παπαθεοδώρου, σχετικά με τη ΔΗΜΑΡ. Η αρθρογραφία μου εξάλλου το φανερώνει. Δυστυχώς φίλε Γιάννη η ΔΗΜΑΡ δεν παράγει πια ειδήσεις, ούτε έχει πρόθεση να φυτέψει καμιά ΕΛΙΑ, ούτε να βγει από το Φρούριο. Και να θέλει δε μπορεί. Ούτε υπάρχει πια και κανένας, έξω από το φρούριο, που παίρνει σοβαρά τα όσα λέει. Δυστυχώς για άλλη μια φορά η υπόθεση της μεταρρυθμιστικής Αριστεράς έπεσε σε κακά χέρια.  Εμείς όμως μπορούμε να συζητάμε για πάντα, επειδή αγαπιόμαστε. (leo)  του Γιάννη Παπαθεοδώρου «Ο Μακιαβέλι έλεγε ότι όποιος χτίζει ένα φρούριο για να καταφύγει εκεί, φυλακίζεται από τα ίδια του τα τείχη : και χάνεται ∙ όχι μόνο για τον πόλεμο αλλά και για την πολιτική». Θυμήθηκα την παλιά ρήση του Αλτουσέρ για τον Μακιαβέλι, παρακολουθώντας τις συζητήσεις που διεξάγονται αυτή την περίοδο εντός και εκτός των κομματικών οργάνων της ΔΗΜΑΡ, με αφορμή την πρόσφατη επιλογή αποχώρησης από την κυβέρνηση. Και προφανώ...

Η επόμενη μέρα της Δημοκρατικής Αριστεράς του Γιάννη Παπαθεοδώρου  Αμέσως μετά τις περσινές εκλογές της 17 ης Ιουνίου, η ΔΗΜΑΡ είχε να λύσει το πιο σύνθετο ίσως πρόβλημα στον πολιτικό της βίο. Είχε μόλις κατοχυρώσει την αυτόνομη πολιτική παρουσία της, πετυχαίνοντας το πιο υψηλό εκλογικό ποσοστό της «ανανεωτικής αριστεράς» από τη μεταπολίτευση και έπειτα (6,2%), είχε δηλώσει πως αποδέχεται την «εντολή για λύση» συμμετέχοντας στην τρικομματική κυβέρνηση προγραμματικής συμφωνίας, και ταυτόχρονα είχε διακηρύξει ότι αναλαμβάνει την ευθύνη της συγκρότησης του «τρίτου πόλου» για τον ευρύτερο χώρο του δημοκρατικού σοσιαλισμού. Ένα χρόνο μετά, η ΔΗΜΑΡ αποχώρησε από την τρικομματική, αφήνοντας πίσω της ένα δυσαναπλήρωτο κενό στη διακυβέρνηση της χώρας και ένα μεγάλο ερωτηματικό στους ψηφοφόρους της. Είναι ώρα για συζήτηση, λοιπόν ∙   χωρίς εσωστρέφεια και έτοιμες απαντήσεις αλλά πάντως, με ανοιχτά χαρτιά. Στο δικό μας χώρο, άλλωστε, ο διάλογος δεν είναι ευκαιριακή λύση α...

  Γιάννης Παπαθεοδώρου Μετά το φιάσκο της Κύπρου και τον εγκλωβισμό σε έναν ευρωσκεπτικισμό που μοιραία οδηγούσε, και πάλι, στο φλερτ με την έξοδο από την ευρωζώνη και το ευρώ, ο ΣΥΡΙΖΑ ανακάλυψε μια νέα προοπτική στη στρατηγική του : τη «συμμαχία του Νότου». Γυρνώντας από την πορτογαλική επέτειο της «επανάστασης των γαρυφάλλων», ο Αλέξης Τσίπρας, ανακοίνωσε την πρόθεσή του να πρωταγωνιστήσει σε αυτή τη νέα πολιτική πρωτοβουλία θεωρώντας πως αυτή θα είναι η λύση για την «έξοδο από τα μνημόνια» αλλά και το ανάχωμα απέναντι στη γερμανική κυριαρχία. Το σενάριο είναι απλό ∙ κάτι σαν το μυθιστόρημα «Βόρειοι και Νότιοι» στην παλιά τηλεοπτική εκδοχή του : «εκπληκτικές σκηνές μάχης, ανεκπλήρωτοι έρωτες, αμείωτη δράση». Μετά τη γοητεία του λατινοαμερικάνικου «τσαβίσμο», μετά τους λαφαζανικούς ύμνους για την κυπριακή «κάλπικη λίρα», ο ΣΥΡΙΖΑ, για μια φορά ακόμη, εκδηλώνει τον αντιευρωπαϊκό πλέον εκτροχιασμό του, επενδύοντας τις ψευδαισθήσεις του στο «μέτωπο του Νότου». Τα προβλ...

Ο Γιάννης Παπαθεοδώρου εστιάζει σήμερα στην επικίνδυνη μετάλλαξη της αντιμνημονιακής Αριστεράς ως κύριου φορέα ενός "αντιευρωπαϊκού νεολαϊκισμού" που αναπόφευκτα οδηγεί στο αίτημα  επιστροφής στη Δραχμή. του Γιάννη Παπαθεοδώρου Με το γνωστό ύφος του, ο κ. Θαν. Καρτερός από τις στήλες της κυριακάτικης Αυγής (7/4/13) σχολιάζει σαρκαστικά για τη ΔΗΜΑΡ : «Δεν υπάρχει χειρότερο πράγμα για ένα κόμμα από το να το παίρνουν στην πλάκα, ουδέτεροι, αντίπαλοι και φίλοι. Να το κάνουν ανέκδοτο, στιχάκι, νούμερο επιθεώρησης ή σκέτο νούμερο. Να γελούν μαζί του αντί να συμφωνούν, να διαφωνούν ή να θυμώνουν, βρε αδελφέ. Και να κοροϊδεύουν όσα ανακοινώνει – με την ένταση μάλιστα της κοροϊδίας να αυξάνεται ευθέως ανάλογα με την ένταση της αυστηρότητας της ανακοίνωσης». Αντιγράφοντας μάλιστα «τα βελτιωμένα αγγλικά του Αλέξη Τσίπρα», ο κ. Καρτερός προτείνει στους αναγνώστες του να δουν τη ΔΗΜΑΡ ως case study για τις αντιφάσεις της. Κι όλα αυτά, επειδή η ΔΗΜΑΡ έβγαλε ανακοίνωση...