Ιωσήφ Μπρόντσκι:Το ιντερμέτζο του Ιούλη
Το ιντερμέτζο του Ιούλη Τα κορίτσια που αγκαλιάσαμε Με τα οποία πλαγιάσαμε, Τους φίλους που ήπιαμε παρέα, Τους συγγενείς, που μας τάισαν και μας αγόραζαν τα πάντα, Τ’ αδέλφια και τις αδελφές, που μας αγάπησαν τόσο, Τους γνωστούς, τους τυχαίους γείτονες στο πάνω πάτωμα, Τους συμμαθητές, τους δάσκαλους, - όλους μαζί, - Γιατί δεν τους βλέπω πια, Που εξαφανίστηκαν; Πλησιάζει το φθινόπωρο, άλλη μια άνοιξη έρχεται, Η νέα άνοιξη θορύβους άγνωστους βγάζει στις φυλλωσιές, Μπροστά μου όμως ξαναπερνάνε, με προσπερνάνε μέσα στη νύχτα, Στην ολόφωτη μέρα – όμορφα άγνωστα πρόσωπα. Είναι άραγε όλοι αυτοί νεκροί, αν είναι δυνατόν να είναι αλήθεια. Καθένας που μ’ αγάπησε, μ’ αγκάλιασε, γέλασε, Αν είναι δυνατόν να μην ακούω από μακριά του αδελφού την κραυγή, Αν είναι δυνατόν να έχουν φύγει, Και να απέμεινα μοναχός; Εδώ είναι, ανάμεσα στους παλιούς και τους νέους δρόμους, Περπατάω μόνος, δίχως να συναντώ κανέναν πια, Απαγορεύεται να μπω: στα στενά καθα...