μη μαδας τη μαργαριτα

της Αντιγόνης Λυμπεράκη από την Καθημερινή Στο δημοτικό μας μάθαιναν το Σύμβολο της Πίστης. Στην ΚΝΕ, το Κομμουνιστικό Μανιφέστο. Στα εκλογικά πάνελ μας ρωτούν αμέσως αν το χρέος είναι βιώσιμο. Οπως και στις άλλες περιπτώσεις, από την απάντηση εκπορεύονται αμέσως και όλες οι απόψεις που «οφείλεις» να έχεις. Γιατί και το αν το χρέος είναι βιώσιμο έχει μεταβληθεί και αυτό σε Σύμβολο της Πίστης. Τι να κάνουμε εμείς οι άπιστοι, που εκτός από υποψήφιοι είμαστε και οικονομολόγοι; Τι να κάνεις όταν θεωρείς την ερώτηση απλοϊκή, υπεραπλουστευμένη και παραπλανητική; Τι να κάνεις αν αυτά που ακολουθούν την απάντησή σου μοιάζουν αιρετικά. Πώς να μιλάς για οικονομικά με όρους θεολογίας – και μάλιστα μεσαιωνικής θεολογικής ορθότητας; Οι ερωτώντες σκέφτονται σαν να έχουν περάσει το ελληνικό δημόσιο χρέος από ένα αλάνθαστο δημοσιονομικό ΚΤΕΟ. Οι τεχνικοί αφού εξετάσουν τη διάρθρωση, το επιτόκιο και μια σειρά άλλα πιο δυσνόητα, δίνουν ή δεν δίνουν το πολυπόθητο πιστοποιητικό βιωσιμότητας. Η βε...

Αντιγόνη Λυμπεράκη από τα ΝΕΑ Υπάρχει πραγματική εναλλακτική στη λιτότητα; Πως θα καταφέρουμε να σταματήσουμε να φορτώνουμε τα βάρη στα παιδιά μας; Αρκεί να αυξήσουμε τις εξαγωγές για να μετασχηματιστεί η ελληνική οικονομία; Με ποιές δημόσιες υπηρεσίες θα χτίσουμε τη νέα δημόσια διοίκηση; Ποιο φορολογικό σύστημα εξασφαλίζει ότι το κράτος θα συλλέγει έσοδα με δίκαιο τρόπο, και χωρίς να σκοτώνει την επιχειρηματικότητα; Γιατί η κοινωνική πολιτική δεν πρέπει να αντιμετωπίζεται ως περίσσευμα και φιλοδώρημα; Τι μας επιφυλάσσει η Τραπεζική Ένωση; Τι κοινωνία, τι οικονομία, τι κράτος θέλουμε; Αυτά τα ερωτήματα αναζητούν απαντήσεις. Για να γίνουν οι απαντήσεις κοινωνικές επιλογές, χρειάζεται διάλογος ΚΑΙ συνεργασία. Δηλαδή, χρειάζεται μια διαφορετική πολιτική κουλτούρα. Κι όμως, ένας από τους μεγάλους ηττημένους της ελληνικής κρίσης είναι η πολιτική μας κουλτούρα. Βουτηγμένο στην πόλωση, το ελληνικό πολιτικό σύστημα λειτουργεί πιο εύκολα όταν πλειοδοτεί σε λαϊκισμό, εξο...

Αντιγόνη Λυμπεράκη από το ΒΗΜΑ Το 1984 ο James Tobin, πρόσφατος ακόμη νομπελίστας, του 1981, στα Οικονομικά (με ειδίκευση στη Χρηματοοικονομική), ανέφερε: «Ρίχνουμε όλο και περισσότερους από τους πόρους μας, συμπεριλαμβανομένης και της αφρόκρεμας της νεολαίας, σε χρηματοοικονομικές δραστηριότητες, απομακρυσμένες από την παραγωγή, σε δραστηριότητες που δημιουργούν υψηλές ιδιωτικές ανταμοιβές - δυσανάλογες προς την κοινωνική τους παραγωγικότητα. Υποψιάζομαι ότι αυτή η "χάρτινη οικονομία" εκμεταλλεύεται τη δύναμη του ηλεκτρονικού υπολογιστή για να φουσκώσει την ποσότητα και την ποικιλία των χρηματοοικονομικών συναλλαγών... Φοβάμαι ότι - όπως είδε ο Κέινς ακόμη και στις μέρες του - τα πλεονεκτήματα από τη ρευστότητα και από την ανταλλαγή χρηματοπιστωτικών εργαλείων έρχονται με κόστος τη διευκόλυνση της κερδοσκοπίας... γεγονός κοντόφθαλμο και αναποτελεσματικό». Τρία χρόνια μετά την προειδοποίηση αυτή ήρθε η «Μαύρη Τρίτη». Δεκατρία χρόνια μετά ήρθαν η ασιατική κρί...

Έχουν δίκιο και ο Αρίστος Δοξιάδης και η Αντιγόνη Λυμπεράκη. Με το να εξουθενώνετε τις παραγωγικές δυνάμεις του τόπου και τους πολίτες αδιακρίτως, με δυσβάστακτους φόρους δεν λύνετε κανένα πρόβλημα. Αντιθέτως μας βυθίζετε ολοένα και βαθύτερα στην άβυσσο της ύφεσης. Μεγάλο πρόβλημα η φοροδιαφυγή και πρέπει να μπουν κανόνες και να τηρούνται. Μεγάλο πρόβλημα οι φοροελεγκτικοί μηχανισμοί που απ’ ότι άκουγα παλιά δεν έκαναν σωστά τη δουλειά τους. Δεν ξέρω αν τώρα την κάνουν. Αλλά με το να κλείσετε τις επιχειρήσεις που απόμειναν στη χώρα και να αυξήσετε  την ανεργία πιστεύετε ότι θα πάρετε τα λεφτά που διαφεύγουν; Σκοτώνετε την εγχώρια παραγωγή για να διασώσετε και πάλι άχρηστους οργανισμούς, την ασύδοτη κρατική σπατάλη, όλα αυτά τα λυκόρνια που ακόμα επιβιώνουν στις παρυφές του κράτους; Άλλη λύση δεν υπήρχε με το λαθρεμπόριο του πετρελαίου; Οι πολίτες περιμένουν προτάσεις για ανάπτυξη, εμπορικές και επιχειρηματικές συμφωνίες, δίκαιη φορολόγηση και σεις ψάχνετε τρόπους για να φορο...

της Αντιγόνης Λυμπεράκη από το ΕΘΝΟΣ Τα τελευταία μέτρα για τις εργασιακές σχέσεις (περιορισμός αποζημίωσης απόλυσης, ενιαίος κατώτατος μισθός -γυμνός από τριετίες αυτόματης «ωρίμανσης» αλλά και από επίδομα γάμου-, αποφασιστικός ρόλος του κράτους στον προσδιορισμό του ελάχιστου μισθού) δεν είναι πρωτοφανή: υπάρχουν και ισχύουν στις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες. Πολλά, μάλιστα, από αυτά είναι επιστέγασμα μακράς προσπάθειας προοδευτικών κομμάτων στις χώρες αυτές. Τα μέτρα δεν είναι ακραία, δεν είναι ριζοσπαστικά και, κυρίως, δεν έρχονται να διαταράξουν μια αγορά εργασίας που λειτουργεί (κάπως) ικανοποιητικά. Η δική μας αγορά εργασίας δυσλειτουργεί και πάσχει από ασφυξία. Είναι κλειστή, είναι γερασμένη, είναι μπλοκαρισμένη και ταυτόχρονα κατακερματισμένη. Δεν είναι παράξενο που είναι πρωταθλήτρια Ευρώπης στην ανεργία, καθώς: διαχωρίζει απόλυτα τους υπαλλήλους από τους εργατοτεχνίτες (με γενναιοδωρία προς τους πρώτους και αδιαφορία προς τους δεύτερους) νομοθετεί εξαντλητικ...

Η κοινωνική πολιτική σε δύσκολους καιρούς  (εκδ. Κριτική, 2011)     από την ΑΤΗΕΝS VOICE Η διαυγής ανάλυση του Μάνου Ματσαγγάνη  (και) σε αυτό το βιβλίο καταφέρνει και να καθηλώσει τον αναγνώστη αλλά και να τον διαφωτίσει πάνω σε ένα θέμα ιδιαίτερα φορτισμένο, με παρεξηγήσεις, μισές αλήθειες, ρητορικά σχήματα και υποκριτικές υπεκφυγές. Καταλήγει, όπως θα ήταν αναμενόμενο, σε ένα παλιό συμπέρασμα: το ατελές, αναποτελεσματικό και πελατειακά κατακερματισμένο σύστημα κοινωνικής προστασίας που φτιάχτηκε πριν από την κρίση ήταν εντελώς απροετοίμαστο να αντιμετωπίσει τις διαφορετικές και ιδιαίτερα οξυμένες ανάγκες που δημιούργησε η τριετία των παθών. Το ελληνικό κοινωνικό κράτος ήταν ένα πλοιάριο «αναψυχής» του γλυκού νερού που ξαφνικά βρέθηκε να θαλασσοδέρνεται στη μέση του ωκεανού και στο μάτι του κυκλώνα. Θα ήμασταν τώρα πολύ καλύτερα αν, αντί να μοιράζουμε προνόμια στους έχοντες και κατέχοντες, είχαμε φροντίσει να επενδύσουμε στα σωστικά μέσα έτσι ώστε να μπορούσαμ...