μη μαδας τη μαργαριτα

  Ηλίας Κανέλλης  (από Τα ΝΕΑ) Ο υπουργός Παιδείας Αριστείδης Μπαλτάς μοίρασε στα σχολεία της χώρας μια εγκύκλιο, στην οποία περιγράφει το κατά τη γνώμη του (ή την κατά τη γνώμη της Αριστεράς που εκπροσωπεί) νόημα της επετείου της εθνικοαπελευθερωτικής επανάστασης του 1821. Το κείμενο κάνει μνεία στον Διαφωτισμό και παραδέχεται ότι η ελληνική επανάσταση δημιούργησε σε μεγάλο βαθμό τον λαό που την έκανε. Αλλά δεν είναι αυτό το νόημά του. Η αταξική ολότητα που δεσπόζει στον λόγο του υπουργού, ο κυρίαρχος λαός, ο οποίος, αν χρειαστεί, θα αποτινάξει κάθε λογής τυραννία, είναι ο κορμός του εθνολαϊκισμού. «Ενας λαός», λέει ο κ. Μπαλτάς, «ίσως χρειαστεί ξανά και ξανά να επιβεβαιώσει τον εαυτό του: κάθε φορά που θα είναι αναγκασμένος να υπερασπιστεί την ανεξαρτησία του, την κυριαρχία του, την αξιοπρέπειά του και την περηφάνια του, τη δημοκρατία του, την πολιτική του ύπαρξη, κάθε φορά που θα χρειαστεί να ξαναπούμε όλοι μαζί: "Εμείς, ο λαός"». Στο σημείο αυτό, ο υπ...

Ηλίας Κανέλλης από τα ΝΕΑ Τα ξημερώματα της 18ης Σεπτεμβρίου 2013 στον Πειραιά ένας εργάτης, πατέρας δύο παιδιών, μέλος ενός λόχου χρυσαυγιτών, μαχαίρωσε μέχρι θανάτου τον Παύλο Φύσσα. Ενα πρόσωπο με κοινωνική δράση που, μεταξύ των άλλων, ήταν μουσικός και είδωλο του χιπ χοπ με το ψευδώνυμο Killah P. Δεν ήταν το πρώτο θύμα της οργάνωσης, στο παρελθόν είχαν υπάρξει καταγγελίες για οργανωμένες βιαιοπραγίες κυρίως κατά μεταναστών, ενώ τουλάχιστον ένας Πακιστανός, ο Σαχζάτ Λουκμάν, είχε δολοφονηθεί από μέλη της ίδιας οργάνωσης. Αλλά ο θάνατος του Φύσσα πολλαπλασίασε την πίεση προς τους θεσμούς, που κινητοποιήθηκαν παραπέμποντας τους πρωτεργάτες της Χρυσής Αυγής με τη βαριά κατηγορία της σύστασης εγκληματικής συμμορίας. Γιατί όμως η νεοναζιστικής ιδεολογίας και πρακτικών οργάνωση να θέσει στο στόχαστρο έναν μουσικό, μάλιστα ενός ιδιώματος που δεν κινείται στην περιοχή της ποπ κουλτούρας; Αφενός, διότι οι χρυσαυγίτες δεν θεωρούν το συγκεκριμένο ιδίωμα μουσική αλλά, σύμφωνα με σημ...

Ηλίας Κανέλλης: "Η μετεξέλιξη της παρέλασης σε μια γιορτή της χαράς είναι η μόνη αισιόδοξη εξέλιξη στο πεδίο των εθνικών συμβολισμών. Επιτέλους." Πέστα Ηλία, όταν δεν έχει μούτζες και ασχημονίες, το ενδιαφέρον επικεντρώνεται στα μπούτια. Ναι ρε μπούτια είναι, κοριτσίστικα αφράτα, υγιή μπούτια. Δεν είναι οι σαφρακιασμένες ιδέες σας. του Ηλία Κανέλλη  από τα ΝΕΑ Αν έβλεπε κανείς τι γράφτηκε χθες και προχθές στο Διαδίκτυο για τη σημειολογία των παρελάσεων και ιδιαίτερα των μαθητικών, θα πίστευε ότι η χώρα κατοικείται από χιλιάδες μικρούς Ρολάν Μπαρτ, έτοιμους να αναλύσουν τα σημαινόμενα, τις συνδηλώσεις και τις προσλαμβάνουσες. Δυστυχώς όμως, ακόμα κι αν πήγαιναν για Ρολάν Μπαρτ, μας βγήκαν τρόφιμοι μιας συνεχούς Βουλής των Εφήβων. Κύριος στόχος αυτής της στερεότυπης και συντηρητικής, κοντόθωρης Βουλής ήταν οι φούστες και τα πουκάμισα των μαθητριών. Οι περισσότεροι τα βρήκαν τολμηρά. Πώς είναι δυνατόν να είναι τόσο κοντές οι φούστες, πώς είναι δυνατόν να είνα...

του Ηλία Κανέλλη από τα ΝΕΑ ( 16/8/13) Ο Αλέκος Αλαβάνος είναι ένας έμπειρος πολιτικός της Αριστεράς. Εμπειρος, βεβαίως, δεν σημαίνει και ρεαλιστής. Οχυρωμένος πίσω από μια ιδεοληπτική ανάγνωση του κόσμου (του), δεν θυμάμαι να έχει κάνει αυτοκριτική για τον αυταρχισμό και την ανελευθερία των κομμουνιστικών καθεστώτων που τόσο λάτρεψε. Επί χρόνια ευρωβουλευτής, στην πραγματικότητα ήταν αδιάφορος για την ευρωπαϊκή ιδέα. Πιο πολύ τον έθελγαν περιφερειακά, ακόμα και τριτοκοσμικά καθεστώτα. Εθνοκεντρικός και αγοραφοβικός, εργάστηκε περισσότερο για μια Ελλάδα περίκλειστη - και συνέβαλε στην περιθωριοποίηση, εντός του Συνασπισμού, των αριστερών ανανεωτικών δυνάμεων. Το ότι, τελικά, έπεσε ο ίδιος στον λάκκο που έσκαψε, παραδίδοντας τελικά το κόμμα στον Αλέξη Τσίπρα, ήταν τεράστια προσωπική ήττα. Αλλά ο Αλέκος Αλαβάνος είναι πεισματάρης, ενώ διαθέτει αντοχές και αισιοδοξία. Οπότε, ξανά προς τη δόξα τραβά. Η οικονομική κατάρρευση της χώρας και τα Μνημόνια θεώρησε ότι του έδωσαν μια ν...

Hλίας Κανέλλης στα Νέα (29/07/13) Την ιστορία που θα σας πω την έχω αφηγηθεί και στο παρελθόν, αλλά είναι πιο επίκαιρη τώρα παρά ποτέ. Μια φορά κι έναν καιρό, λοιπόν, στις αρχές της δεκαετίας του 1980, κάτι νεαρά παιδιά που ήταν μέλη του Ρήγα Φεραίου, της νεολαιίστικης οργάνωσης του ΚΚΕ εσωτερικού και βρέθηκαν για ένα διάστημα στη Λάρισα, είπαν να βάλουν ένα χεράκι να μεγαλώσει και να γίνει πιο αποτελεσματική η οργάνωση. Μια μέρα, ο καπετάνιος του ιππικού του ΕΛΑΣ, Μίμης Μπουκουβάλας, αριστίνδην αρχηγός, τους φώναξε κραδαίνοντας το δελτίο κυκλοφοριών της κομματικής εφημερίδας. Πουλούσε ένα φύλλο στη Ραψάνη, με τα καλά κρασιά, αλλά ουδείς γνώριζε ποιος το έπαιρνε - «να μάθετε», είπε, «και να φτιάξουμε οργάνωση». Τα παιδιά πήγαν στο χωριό, που βρίσκεται στις υπώρειες της Οσσας, και βρήκαν το πρόσωπο που αγόραζε την εφημερίδα. Ήταν μια ηλικιωμένη κυρία. Τη συνάντησαν. Ήταν αναλφάβητη, δεν ήξερε να διαβάζει, αλλά την εφημερίδα, είπε, τηναγόραζε ανελλιπώς. Το χρωστούσε στον άνδρα...