μη μαδας τη μαργαριτα

του Πασχάλη Αγανίδη από το ΒΗΜΑ Αρκετά πριν την κρίση, μέσα από την διαδικτυακή κίνηση της Γενιάς των 700 ευρώ, μιλήσαμε για τις πιο δραματικές όψεις κοινωνικής και διαγενεακής αδικίας που αργά ή γρήγορα θα οδηγούσαν στην πιο προβλέψιμη(;) οικονομική κρίση. Οι μεγάλες διαγενεακές αδικίες αποτυπώνονταν στα μεγάλα ελλείμματα ενός εξαντλημένου και χρεοκοπημένου συστήματος (χρέος, ασφαλιστικό, ανεργία νέων, περιβαλλοντική υποβάθμιση...) και βιώνονταν στους μπλοκαρισμένους θεσμούς της κοινωνικής κινητικότητας, στην αγορά εργασίας που παρέμενε επί χρόνια εχθρική στους νέους και στο εκπαιδευτικό σύστημα που δεν αποτελούσε πια διαβατήριο επαγγελματικής ανέλιξης.  Η κρίση μοιραία ήρθε, εφόσον κανένας μηχανισμός αντίστασης δεν ήταν αρκετά αποτελεσματικός για την έγκαιρη διόρθωση των κοινωνικών και διαγενεακών ανισορροπιών.  Μετά από 5 χρόνια κρίσης, το κόστος της αναπόφευκτης και αναγκαστικά βίαιης διόρθωσης είναι δραματικά υψηλότερο από το αρχικά προσδοκώμενο. Μία ψύχρ...

Τι συνδέει τον κόσμο που έχει ενδιαφέρον για το εγχείρημα; του Πασχάλη Αγανίδη από τη Μεταρρύθμιση 3 Πράγματα. 1.  Μία κοινή ματιά σε όσα συμβαίνουν . Ακόμα και όταν όλα υποχωρούν γύρω μας, όταν ο θυμός και ο φόβος υπαγορεύουν τις συμπεριφορές των ανθρώπων,  η δική μας ματιά παραμένει δημοκρατική και προοδευτική. Δεν υποκύπτουμε ούτε στο λαϊκισμό ούτε στις κραυγές των εύκολων εξηγήσεων. Ο κόσμος είναι πιο πολύπλοκος από ποτέ. Και αν θέλουμε να τον αλλάξουμε, πρέπει να πρώτα να τον κατανοήσουμε. Ακόμα και αν αυτό δίνει την δυνατότητα στους πολιτικούς μας αντιπάλους να μας κάνουν κριτική για αμηχανία ή αδυναμία. 2.  Μία κοινή αγωνία . Ότι μετά από 5 χρόνια κρίσης, έχει επιτευχθεί η παραμονή της χώρας στην ευρωζώνη, έχουν διορθωθεί οι μεγάλες δημοσιονομικές και οικονομικές ανισορροπίες που έφεραν την χρεοκοπία, αλλά αυτό επιτεύχθηκε με ένα δραματικό κόστος, πολύ υψηλότερο από το προσδοκώμενο, πολύ μεγαλύτερο από κάθε άλλη χώρα. Και αυτό έγινε για λόγους πολ...

Η ομιλία του Πασχάλη Αγανίδη στην εκδήλωση των 58 στην Πετρούπολη (17-02-2014) Είμαστε εδώ γιατί μας συνδέουν 3 μεγάλα πράγματα. Μία κοινή ματιά σε όσα συμβαίνουν . Ακόμα και όταν όλα υποχωρούν γύρω μας, όταν ο θυμός και ο φόβος υπαγορεύουν τις συμπεριφορές των ανθρώπων, η δική μας ματιά παραμένει δημοκρατική και προοδευτική. Δεν υποκύπτουμε ούτε στο λαϊκισμό ούτε στις κραυγές των εύκολων εξηγήσεων. Ο κόσμος είναι πιο πολύπλοκος από ποτέ. Και αν θέλουμε να τον αλλάξουμε, πρέπει να πρώτα να τον κατανοήσουμε. Ακόμα και αν αυτό δίνει την δυνατότητα στους πολιτικούς μας αντιπάλους να μας κάνουν κριτική για αμηχανία ή αδυναμία. 2. Μία κοινή αγωνία . Ότι μετά από 5 χρόνια κρίσης, έχει επιτευχθεί η παραμονή της χώρας στην ευρωζώνη, έχουν διορθωθεί οι μεγάλες δημοσιονομικές και οικονομικές ανισορροπίες που έφεραν την χρεοκοπία, αλλά αυτό επιτεύχθηκε με ένα δραματικό κόστος, πολύ υψηλότερο από το προσδοκώμενο, πολύ μεγαλύτερο από κάθε άλλη χώρα. Και αυ...

του Πασχάλη Αγανίδη από τη Μεταρρύθμιση Οι συζητήσεις για την ανασυγκρότηση της κεντροαριστεράς, πέρα από το αμιγώς πολιτικό τους περιεχόμενο, έχουν ενδιαφέρον γιατί επαναφέρουν στον δημόσιο διάλογο την σχέση των νέων με την πολιτική και την κοινωνική προσδοκία για νέα πρόσωπα και ιδέες. Πώς, όμως, επιτυγχάνεται η ανανέωση; Μία πρώτη, προφανής, απάντηση είναι το εγχείρημα της ανανέωσης που προκύπτει από «τα πάνω», δηλαδή μέσω της επιλογής νέων προσώπων στην πολιτική, κάτι που αναμφίβολα δημιουργεί μία θετική εντύπωση. Τα πρόσφατα δημοσιεύματα για το ηλικιακό και επαγγελματικό προφίλ των συνεργατών του Μ. Ρέντσι στην Ιταλία και για την επιλογή ενός 27χρονου στο χαρτοφυλάκιο εξωτερικών της Αυστρίας προκάλεσαν αίσθηση. Χωρίς αντίρρηση, αυτό το εγχείρημα ανανέωσης είναι απαραίτητο και είναι το πιο δημιουργικό και «λογικό» ρίσκο που μπορούν να πάρουν τα πολιτικά κόμματα. Κάποιος αντίλογος είναι εύλογος, όπως ότι η ηλικιακή ανανέωση δεν αρκεί αν τα νέα πρόσωπα δεν είναι φορείς νέων...

Η θαυμάσια ομιλία του φίλου Πασχάλη Αγανίδη στην εκδήλωση των 58 στην Αθήνα. Αγαπητοί φίλοι,  η σημερινή μας συνάντηση, μας κάνει περισσότερο αισιόδοξους. Δεν πρέπει, όμως να χάνουμε την αίσθηση της ευθύνης και της περισυλλογής. Η φορά των πραγμάτων δεν είναι με το μέρος μας. Μας απειλεί. Είμαστε ακόμα μέσα στην κρίση, με τους περισσότερους πολίτες να μην ελπίζουν και να δυσπιστούν... Κανείς δεν αρνείται τις μεγάλες ευθύνες του χώρου μας γι΄αυτό. Αν και πολλοί αρνούνται τις ευθύνες των δικών τους χώρων και αυτό είναι ιστορικά άδικο, αλλά μικρή σημασία έχει τώρα. Όμως είμαστε ακόμα εδώ, γιατί πιστεύουμε ότι μπορούμε να ανακόψουμε τη φορά των πραγμάτων. Γιατί πιστεύουμε ότι οι άνθρωποι δεν είναι κοινωνικά και εκλογικά έρμαια της συγκυρίας. Έχουν συνείδηση, εμπειρίες, βιώματα, πολιτικές ταυτότητες με ιστορικό βάθος. Για τους ανθρώπους του προοδευτικού χώρου , αυτή είναι η ισχυρή αίσθηση του «ανήκειν» στην Δημοκρατική Παράταξη. Γι΄αυτ...

του Πασχάλη Αγανίδη από την Εφημερίδα των Συντακτών Μπορούμε να κάνουμε ένα βήμα μπροστά, κάνοντας ένα άλμα προς τα πίσω; Διατρέχουμε τον κίνδυνο μιας ιστορικής αντίφασης, μιας δομικής πολιτικής και κοινωνικής ανισορροπίας, που υπονομεύει τις προϋποθέσεις της εθνικής ανάκαμψης και καταρρακώνει τις προσδοκίες. Το συλλογικό αίτημα για το τέλος της κρίσης με όρους κοινωνικής δικαιοσύνης και ριζοσπαστικής αναδιανομής ευκαιριών είναι ασυμβίβαστο με τη διαμορφούμενη πολιτική γεωγραφία που εσωτερικεύει, αναπαράγει και αντανακλά τις παραλυτικές συνθήκες της κρίσης. Η τεχνητή, ιστορικά μοιραία, διαιρετική τομή «μνημόνιο – αντιμνημόνιο» σταδιακά ανασχηματίζεται σε ένα κοινωνικό και πολιτικό δίπολο που δεν ισορροπεί στη βάση ενός δημιουργικού, τυπικού προγραμματικού ανταγωνισμού, αλλά αρθρώνεται σε συμβιωτικές στρατηγικές πόλωσης, που κατά έναν αναπόφευκτο δεξιό και αριστερό κομματικό ορθολογισμό οδηγεί στον χειρότερο δυνατό πολιτικό παρονομαστή. Οι εμφυλιοπολεμικές κραυγές, ο ...