μη μαδας τη μαργαριτα

  του Λεωνίδα Καστανά Ο δημόσιος διάλογος γύρω από το ρατσισμό και την ομοφοβία καταναλώνεται σήμερα στις διατάξεις ενός, προς το παρόν, νόμου - φάντασμα αλλά αποφεύγει την ουσία. Οι πολιτικές δυνάμεις ερίζουν για την ποιότητα και την ποσότητα του αντιρατσισμού τους κλείνοντας η κάθε μια το μάτι στα δικά τους ακροατήρια διατυπώνοντας ανέξοδα προτάσεις. Είναι αναμφίβολο ότι χρειαζόμαστε ένα επικαιροποιημένο νόμο που θα κατοχυρώνει τα αυτονόητα για ευρωπαϊκή χώρα. Ωστόσο και ο ισχύων νόμος Ν.2462/1997 καλύπτει με επάρκεια πολλά χωρίς όμως να έχει αποτρέψει τις ολοένα και αυξανόμενες εκδηλώσεις ρατσιστικής βίας κατά μεταναστών, ομοφυλόφιλων και Εβραίων. Μέχρι σήμερα έχουν υποβληθεί καμιά 60αριά μηνύσεις με τον αντιρατσιστικό νόμο (σχεδόν όλες από το Ελληνικό Παρατηρητήριο των Συμφωνιών του Ελσίνκι) αλλά μόνο μία οδήγησε σε αμετάκλητη καταδίκη και μάλιστα για αντισημιτισμό. Νόμοι υπάρχουν καταδίκες όμως όχι. Ας δούμε ενδεικτικά το άρθρο 20 του Ν.2462/1997: 1. Κάθε προπ...

του Ορέστη Καλογήρου από τη "Μακεδονία" Ως κάτοικος της Περαίας χρησιμοποιώ συχνά-πυκνά την αστική συγκοινωνία. Στο λεωφορείο γίνεται κανείς άθελά του ωτακουστής πολλών ιστοριών. Πριν από μια εβδομάδα στο λεωφορείο της γραμμής προς τη Μηχανιώνα μια παρέα 6-7 χαρούμενα κορίτσια και αγόρια πήγαιναν στη θάλασσα. Σε μια στιγμή άρχισαν να συζητούν «πολιτικά». «Ο δικός μας τουλάχιστον κάτι έκανε. Να δούμε τι θα κάνει ο δικός σας τώρα», λέει ένα κορίτσι. Το αγόρι αμύνεται. Η κοπέλα συνεχίζει ακάθεκτη. «Ο δικός μας έφτιαξε έργα στο χωριό μου, έκανε δρόμους σε όλη την περιοχή του Ελμπασάν». Συνειδητοποιώ ότι μιλάνε για τον Σαλί Μπερίσα και τον Έντι Ράμα! Σε άπταιστα ρέοντα ελληνικά. Ύστερα στρέφουν αυθόρμητα και αβίαστα τη συζήτηση στο μνημόνιο, ανακατεύουν τα ονόματα Παπανδρέου, Σαμαράς, Καμμένος. Απολαμβάνω τη συζήτηση. 

Κορνήλιος Καστοριάδης Υπάρχουν δύο ψυχικές  εκφράσεις του μίσους:  το μίσος για τον άλλο    και το μίσος για τον εαυτ ό μας, το οποίο συχνά  δεν παρουσιάζεται ως τέτοιο. Αλλ ά πρέπει να καταλάβουμε ότι  και τα δυο έχουν κοινή ρίζα, την άρνηση της ψυχικής μονάδας να  δεχθεί αυτό που για την ίδια είν αι   ξένο.  Η οντολογική αυτή   διάρθρωση του ανθρώπου επιβ άλλει αξεπέραστους εξαναγκασ μούς σε κάθε κοινωνική οργάνωση και σε κάθε πολιτικό πλάν ο. Καταδικάζει αμετάκλητα κάθ ε ιδέα για μία «διαφανή»  κοιν ωνία, κάθε πολιτικό πλάνο που  αποσκοπεί στην άμεση οικουμεν ική συμφιλίωση. Κατά τη διαδικασία κοινωνικ οποίησης, οι δύο διαστάσεις του  μίσους χαλιναγωγούνται σε σημ αντικό βαθμό, τουλάχιστον όσον  αφορά τις πιο δραματικές εκδηλ ώσεις τους. Εν μέρει αυτό επιτ υγχάνεται μέσω του μόνιμου  αντιπερισπασμού που ασκείται  στην καταστροφική τάση από  τους  «εποικοδομητικούς»  κοιν ωνικούς ...

του Λεωνίδα Καστανά Εδώ που τα λέμε έχει δίκιο ο Σαμαράς. Συζητάμε νόμο κατά των διακρίσεων, όταν πριν ένα μήνα υποδεχτήκαμε με τιμές αρχηγού κράτους το «άγιο φως»; Με ένα τσούρμο φιλοχιτλερικούς βουλευτές στο ελληνικό κοινοβούλιο εξήντα και βάλε χρόνια μετά το τέλος(;) του Ναζισμού. Με τα κόμματα του συνταγματικού τόξου να μην μπορούν να βγάλουν μια κοινή ανακοίνωση που να καταδικάζει την πολιτική βία. Με «ΕΠΙΒΑΛΛΕΤΑΙ το ΚΑΠΝΙΣΜΑ» ακόμα και μέσα στα χειρουργεία.  Με βεβαιωμένη την πανελλήνια πεποίθηση ότι είμαστε το πειραματόζωο διεθνών σκοτεινών κέντρων ή ότι μας ψεκάζουν και άλλα τέτοια που φαίνονται αστεία αλλά αποτελούν το ιδεολογικό υπόβαθρο της ελληνικής κοινωνίας, παράγουν πολιτική και διαμορφώνουν αναπόφευκτα το προφίλ της εξουσίας. Ο νόμος του 79 προβλέπει: Όστις δημοσίως, είτε προφορικώς είτε δια του τύπου ή δια γραπτών κειμένων ή εικονογραφήσεων ή παντός έτερου μέσου εκ προθέσεως προτρέπει εις πράξεις ή ενέργειας δυναμένας να προκαλέσουν διακρίσεις, μ...

από το blog Πληκτρολογίες Παίζουμε. Κυνηγητό, κρυφτό, τις «κουμπάρες», παιχνίδι για παιχνίδι δεν έχει μείνει –από ‘κείνα που παίζαμε πιο παλιά στις αλάνες και τις γειτονιές– που να μην «παίζεται» με αφορμή το κείμενο φάντασμα του «αντιρατσιστικού νομοσχεδίου». Μόνο η σοβαρότητα «δεν παίζει», απλώς και μόνο επειδή αυτή έχει πάει περίπατο. Δεν προσφέρεται για πλάκα το θέμα, αλλά επί τόσες ημέρες και με τόσα πήγαιν’ έλα, με τόσες δηλώσεις, ανακοινώσεις και συνομιλίες, έχει χάσει και την ουσία και το περιεχόμενο η ενασχόληση με το συγκεκριμένο νομοσχέδιο. Σε επίπεδο αρχηγών φτάνει η κουβέντα μήπως και κατορθώσει κι επιλυθεί το δυσεπίλυτο και ακανθώδες –όπως αποδεικνύεται από τα πράγματα– για τα ελληνικά δεδομένα θέμα της ρατσιστικής βίας. Οι «αρχηγοί» πάντα ξέρουν κάτι περισσότερο από δοσολογίες συμβιβασμού και συνταγές συνεργασίας. Τα υπόλοιπα είναι θέμα χρόνου –τηλεοπτικού βεβαίως. Ο «ασκός του Αιόλου» έχει ανοίξει και το θέμα του φασ...

Δύο κείμενα που δίνουν τροφή για σκέψη. Να απαγορευτεί ή όχι δια νόμου ο μισαλλόδοξος λόγος; Οι νομοθετικές απαγορεύσεις μήπως ενισχύουν αντί να αποδυναμώνουν τους ρατσιστές παντός είδους; Είναι οι απαγορεύσεις μια άμυνα της Δημοκρατίας απέναντι στο απόλυτο κακό;  Αρκεί ο δημοκρατικός διάλογος για να ανακόψει στην αιμάτινη γραμμή του φασισμού; Ο Σταύρος Τσακυράκης και ο Νίκος Μπίστης διαφωνούν και εμπλουτίζουν το διάλογο σε ένα θέμα γύρω από το οποίο η υποκρισία της ελληνικής κοινωνίας περισσεύει. (leo) Ελευθερία λόγου και μισαλλοδοξία Σταύρος Τσακυράκης από το ΒΗΜΑ Σε ποια βάση άραγε μπορεί μια φιλελεύθερη κοινωνία να απαγορεύσει τον μισαλλόδοξο λόγο χωρίς να αντιφάσκει με τη θεμελιώδη σημασία που αποδίδει στην ελευθερία της έκφρασης; Οχι ασφαλώς στη βάση ότι η πλειοψηφία διαφωνεί ριζικά με το περιεχόμενό του ή ότι αποτελεί μια βαθύτατα λανθασμένη ιδέα που διακηρύσσει μια αποκρουστική άποψη κοινωνικής οργάνωσης. Η ελευθερία της έκφρασης συνεπάγεται την ελεύθερη...

του Λεωνίδα Καστανά  από την Athens Voice Όλα δείχνουν ότι η Πολιτεία δεν θέλει να σταθεί με τόλμη και παρρησία απέναντι στο ρατσιστικό έγκλημα. Η πλειοψηφία των πολιτών ανασηκώνει σχεδόν με αδιαφορία τους ώμους της, ενώ το πολιτικό σύστημα το αντιμετωπίζει συγκαταβατικά και πάντοτε υπό το πρίσμα της ιδεοληψίας του κάθε μέλους της. Έτσι όμως του επιτρέπει να μένει ατιμώρητο και να δικαιώνεται, αν όχι ηθικά, τουλάχιστον πολιτικά. Οι συνέπειες αυτής της πολιτικής στάσης θα γίνονται ολοένα πιο ασφυκτικές και πιο απρόβλεπτες για την κοινωνία. Ο κίνδυνος να εξαπλωθεί η ρατσιστική βία είναι πλέον υπαρκτός. Το μίσος που ανακαλύπτουμε στα σχολεία κατά των σκουρόχρωμων συμπολιτών μας είναι εντυπωσιακό και μας τρομάζει. Η Δεξιά, όταν καλείται να καταδικάσει τη ρατσιστική βία, θυμάται ότι υπάρχει και η αριστερή βία και μεταφέρει το ζήτημα στην καταδίκη της πολιτικής βίας γενικώς, πράγμα που  αυτομάτως βγάζει την Αριστερά έξω από το κοινό μέτωπο. Η original Αριστερά είν...

Από το blog   http://endeaneos.blogspot.gr Τους θυμάμαι μέσα στα σκοτάδια της Αθήνας. Πριν ακόμη ξημερώσει, πριν ακόμη γεμίσουν οι δρόμοι της πόλης μ’ αυτοκίνητα και κόσμο.  Τους έβλεπα κάθε μέρα για χρόνια ολόκληρα.  Τους θυμάμαι όλους! Ήτανε καμιά δεκαριά περίπου.  Νέοι, μεσήλικες, πιο ηλικιωμένοι…  Αργά αργά, βαριά βαριά λόγω κούρασης, λες και τα ποδήλατά τους πήγαιναν σημειωτόν, τους θυμάμαι όλους να ανεβαίνουν την Πειραιώς και να στρίβουν δεξιά στα στενά των Πετραλώνων, ή αριστερά, προς την Πέτρου Ράλλη. Τους θυμάμαι ως εργαζόμενους στα βενζινάδικα της Χαμοστέρνας… Τους θυμάμαι ως νέα παιδιά ή ως οικογενειάρχες  να ψωνίζουν στου Σκλαβενίτη και στου Βασιλόπουλου των Πετραλώνων. Τους έβλεπα για χρόνια ολόκληρα να ψωνίζουν στη Λαϊκή, να τηλεφωνούν στους δικούς τους από θαλάμους των δρόμων γύρω από την Πλατεία Ηούς, να μανατζάρουν τα μικρομάγαζά τους, παντοπωλεία, κουρεία, μανάβικα, ήδη κινητής τηλεφωνίας… Άκουγα τις μουσικ...

Ο φίλος μου, Γιώργος Στόγιας παρεμβαίνει με τον καλύτερο τρόπο στο σίριαλ " Η "γενοκτονία" των Ποντίων και η Μαρία Ρεπούση". Το γράφω ξανά. Ο εθνικισμός, ο ρατσισμός, ο θρησκευτικός φονταμενταλισμός, ο μισογυνισμός,  ότι κατακάθι κυκλοφορεί στην ελληνική κοινωνία βρήκαν κάποια να μισούν και αυτή είναι η Μαρία Ρεπούση. Θα ήταν απλά γραφικό, αν δεν ήταν και επικίνδυνο για εκείνη και την οικογένειά της. Η υποστήριξη όλων των λογικών και δημοκρατικών ανθρώπων προς τη Μαρία είναι δεδομένη . Απομένει στα κόμματα, σε όλα τα δημοκρατικά κόμματα, να υπερβούν το πολιτικό κόστος και να κάνουν το καθήκον τους. Να την προστατεύσουν. (leo) Γράφει ο Γιώργος Στόγιας, στο feleki Σχετικά με τη χτεσινή κανιβαλική σεξιστική φασιστική διαδικτυακή επίθεση στη βουλευτή της ΔΗΜ.ΑΡ και ιστορικό Μ. Ρεπούση, έχω δυο απορίες και μερικές γενικότερες παρατηρήσεις: Δεδομένης της λάσπης που τόσα χρόνια δέχεται η Μ. Ρεπούση αλλά και του πρόσφατου “πλασαρίσματος” της Χρυσής Αυγής στο...