μη μαδας τη μαργαριτα

από την Καθημερινή Ε​​πί δεκαετίες επικράτησε ο μύθος ότι οι Ελληνες είμαστε καλοί έμποροι αλλά ανίκανοι να παράγουμε το οτιδήποτε. Το αφήγημα είναι ελκυστικά λογικοφανές. Μια μικρή χώρα δεν μπορεί να έχει μεγάλη βιομηχανική παραγωγή γιατί δεν έχει τους φυσικούς πόρους και τις υποδομές. Εξωστρεφείς, μορφωμένοι και πονηροί, οι Ελληνες θα γίνουμε έμποροι και στελέχη υπηρεσιών, αυτό μας ταιριάζει. Με την οικονομική ύφεση να ξεγυμνώνει τις παθογένειες της ελληνική οικονομίας, νομίζω αρχίζει να προκύπτει μια πολύ διαφορετική εικόνα. Το εμπορικό σκέλος της οικονομίας στηριζόταν στην εισαγωγή και μεταπώληση προϊόντων, σε συνθήκες χαμηλού ανταγωνισμού και με καταναλωτές που ξόδευαν δανεικό πλούτο. Οι βασικές δεξιότητες του εμπορίου –logistics, οικονομίες κλίμακας, εξυπηρέτηση πελατών– έμειναν ατροφικές σε έναν κλάδο που δεν χρειάστηκε να τις εξασκήσει σε συνθήκες διεθνούς ανταγωνισμού. Η απουσία αυτών των δεξιοτήτων φαίνεται έντονα στους κλάδους που θα μπορούσαν να είναι εξαγωγικ...

από το Liberal Τα χρόνια της κρίσης  μεγάλη μερίδα πολιτικών, οικονομολόγων και οικονομολογούντων, εντός και εκτός της χώρας, διαγκωνίζεται να διακηρύσσει την αντίθεση της στις περιοριστικές πολιτικές που εφαρμόζονται στην ΕΕ και "επιβάλλονται" στην χώρα μας μέσω των μνημονίων. Καταδικάζουν αναφανδόν την "λιτότητα" και ζητούν πολιτικές φιλικές προς την ανάπτυξη. Κι εκεί τελειώνει η... εκδήλωση του ενδιαφέροντος και της φιλολαϊκότητας τους. Όλοι αυτοί οι καλοί άνθρωποι, οι ανησυχούντες για τα δεινά μας, περιορίζονται σε επιθετικές διαμαρτυρίες, στον αφορισμό των συσταλτικών πολιτικών και σε διακηρύξεις περί του επιθυμητού δέον γενέσθαι. Στο σημείο αυτό ολοκληρώνεται η παρέμβαση τους. Εκείνο που δεν κάνουν είναι να καταθέσουν συγκεκριμένες προτάσεις και ιδέες για το "δια ταύτα". Πώς και με ποιο τρόπο θα γίνουν υλοποιήσιμες οι επιθυμίες τους. Τι σημαίνει "λιτότητα"; Είναι η κατάσταση διαβίωσης με χρήματα λιγότερα από το εισόδημα σ...

από την Καθημερινή Η δημοσιονομική πολιτική λίγο μπορεί πλέον να προσφέρει στην καθημαγμένη ελληνική οικονομία. Είναι επιτακτική ανάγκη να εφαρμοστεί μια φιλόδοξη πολιτική μεταρρυθμίσεων που θα συμβάλει στον ουσιαστικό μετασχηματισμό του παραγωγικού μας μοντέλου. Ωστόσο, πόση ανάκαμψη είναι εφικτή χάρη σε αυτές τις μεταρρυθμίσεις; Η χαμηλή παραγωγικότητα της ελληνικής οικονομίας προσφέρει σημαντικές δυνατότητες ανάκαμψης. Αλλωστε, είναι γνωστό ότι, όσο μεγαλύτερη είναι η προηγούμενη σκλήρωση των οικονομικών θεσμών, τόσο μεγαλύτερες παρουσιάζονται οι δυνατότητες ανάπτυξης της οικονομίας. Σύμφωνα μάλιστα με μια πρόσφατη μελέτη του ΟΟΣΑ (Daude, 2016), οι υλοποιούμενες και σχεδιαζόμενες στο πλαίσιο των Μνημονίων διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις μπορούν σε ορίζοντα δέκα ετών να οδηγήσουν σε αύξηση του εγχώριου ΑΕΠ κατά 13,4%. Οι καταγεγραμμένες αναπτυξιακές δυνατότητες της ελληνικής οικονομίας τελούν, ωστόσο, υπό την αίρεση τριών αναγκαίων προϋποθέσεων: Πρώτον, να εφαρμοστεί μια ο...

Ερώτηση αρθρογάφου: "Γιατί στον ελεύθερο δημόσιο διάλογο – εκεί όπου δεν υπάρχει κομματική πειθαρχία και πολιτικό κόστος – δεν έχει εμφανιστεί ακόμα ένα σχέδιο ανασυγκρότησης; Γιατί ενώ προσπάθειες έγιναν και γίνονται δεν έχουμε ακόμα στα χέρια μας ένα ολοκληρωμένο, κατανοητό, πειστικό και εφαρμόσιμο σχέδιο;" Απάντηση μαργαρίτας: Γιατί η Ελλάδα είναι μια χώρα με σοβιετικό DNA από το e-kyklos Πρέπει πρώτα να θέσουμε το κατάλληλο ερώτημα.  Στην περίοδο της κρίσης όλοι έχουν αποδεχθεί ότι η χώρα χρειάζεται ένα σχέδιο ανασυγκρότησης. Όλοι ανεξάρτητα από πολιτικές πεποιθήσεις, Όλες οι κυβερνήσεις της κρίσης, όλα τα κόμματα, αλλά και πολιτικοί αναλυτές και επιστήμονες έχουν αναφερθεί με κάποιο τρόπο σ’ αυτή την ανάγκη. Και παρ’ όλο που όλοι συμφωνούν, αυτή τη στιγμή δεν υπάρχει ένα τέτοιο σχέδιο διαθέσιμο. Έχουν διατυπωθεί πολλές απόψεις για το τι πρέπει να γίνει, τι πρέπει να αλλάξει, αλλά ένα ολοκληρωμένο, πειστικό και εφαρμόσιμο σχέδιο δεν έχει εμφανιστεί ακόμα. Κι ας ...

Του Παναγιώτη Γκλαβίνη από το Capital Το χρέος μας έχει γίνει κατά βάση διακρατικό. Αυτό επιτρέπει, εφόσον πράγματι κάποια στιγμή στο μέλλον αποβεί μη διαχειρίσιμο, να διευθετηθεί μέσω της διπλωματικής οδού, μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας που διαταράσσουν τις αγορές. Γι’ αυτό και μόνο το λόγο, είναι επιζήμιο να θέτει κανείς δημόσια θέμα χρέους σήμερα. Ας μην ξεχνάμε ότι ένα τμήμα του χρέους, ύψους 60 δισ. από το Loan Facility Agreement του 2010, δεν δημιουργεί ζήτημα άνισης μεταχείρισης για τα άλλα κράτη που δανείστηκαν στο μεταξύ από τον EFSF, επιτρέποντας έτσι αποκλίσεις στη διαχείρισή του, που δεν κινδυνεύουν να τις διεκδικήσουν και άλλοι πλην ημών. Επί του παρόντος πάντως, το χρέος μας είναι βιώσιμο στο σύνολό του με όρους καθαρής παρούσας αξίας, διότι σημασία δεν έχει τόσο πόσα χρωστάς, όσο πότε τα οφείλεις και με ποιο επιτόκιο, σε συνδυασμό με το ποσοστό μεγέθυνσης της οικονομίας που μπορείς να επιτύχεις. Αυτό λέγεται ανάπτυξη. Δικό μας καθήκον είναι να την πρ...

Σωτήρης Γεωργανάς από την Καθημερινή H ​​συνύπαρξη των ανθρώπων σε κοινωνίες πάντα προκαλούσε σύγκρουση μεταξύ της ατομικής ελευθερίας και της ανάγκης για αμοιβαίες παραχωρήσεις, για κανόνες. Οσο πιο πολιτισμένη γίνεται μια κοινωνία, τόσο μεγαλύτερη δυστυχία προκαλεί σε κάποιους πολίτες που περιορίζονται από τις κοινωνικές επιταγές, όπως έγραφε ήδη το 1929 ο Φρόιντ στο διάσημο Das Unbehagen in der Kultur (μεταφρασμένο ως «Ο πολιτισμός πηγή δυστυχίας»). Μια λιγότερο μελετημένη έκφανση αυτού του φαινομένου είναι η οικονομική ανάπτυξη και η ανεξήγητη δυστυχία που φαίνεται να φέρνει σε μερικούς συμπολίτες μας. Πρόσφατα παραχωρήθηκε, ξεπερνώντας (οριστικά;) και τον σκόπελο του Ελεγκτικού Συνεδρίου, το αεροδρόμιο του Ελληνικού για ένα από τα μεγαλύτερα έργα στην ευρωπαϊκή ήπειρο. Οι παραχωρησιούχοι υπόσχονται επένδυση 7-8 δισ. που θα φέρει εργασία για 50.000 άτομα (σχεδόν το συνολικό εργατικό δυναμικό του Βόλου δηλαδή) και 1 εκατομμύριο νέους επισκέπτες για την Αθήνα. Συγκριτικά,...

της Εύης Χατζηανδρέου από την Καθημερινή Μ​​α αλήθεια, δεν έχουμε μάθει τίποτα! Σε έναν τομέα, αυτόν της έρευνα και καινοτομίας, που όλοι ανεξαιρέτως ομνύουν ότι είναι ο ακρογωνιαίος λίθος της εξόδου από την κρίση και καταλύτης για την πολυπόθητη ανάπτυξη, πειραματιζόμαστε και ικανοποιούμε πρόσκαιρα συμφέροντα. Μάλλον εσπευσμένα ήρθε στη Βουλή προς ψήφιση ένα σχέδιο νόμου για την έρευνα και την καινοτομία, που συζητείται αυτές τις ημέρες, ύστερα από απραξία ετών. Τι είναι όμως αυτό το σχέδιο νόμου και προς τι η αντίδραση; Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Κατά τη διάρκεια της θητείας του Εθνικού Συμβουλίου Ερευνας και Τεχνολογίας (ΕΣΕΤ) υπό την προεδρία του καθηγητή και ακαδημαϊκού Σταμάτη Κριμιζή, 2010-2013, η έρευνα και η καινοτομία προσεγγίστηκαν ολιστικά ως στοιχεία του τριγώνου της γνώσης με αλληλοσυμπληρώσεις και συνέργειες. Η διαδικασία, γνωστή σε όλες τις προηγμένες χώρες: άνοιγμα στους ειδικούς εντός και εκτός συνόρων και σύνθεση για τη δημιουργία του ελληνικ...

Γιάννης Παλαιολόγος στην Καθημερινή Στα πρωτοσέλιδα των βρετανικών εφημερίδων μιλούσαν για την πιο ψυχρή αυγουστιάτικη αργία στα χρονικά. Ο καιρός περιγραφόταν «κρύος, γκρίζος και υγρός». Στη Σκωτία, αναφέρθηκαν θερμοκρασίες παγετού σε ορισμένες περιοχές. Η βρετανική κακοκαιρία, ωστόσο, δεν μπορούσε να αμβλύνει τον ενθουσιασμό μου καθώς περίμενα στον ανακαινισμένο σταθμό του King’s Cross στο βόρειο Λονδίνο για να πάρω το τρένο για το Κέμπριτζ. Ο λόγος ήταν ότι πήγαινα να συναντήσω τον Αμάρτια Σεν, νομπελίστα οικονομολόγο και σημαίνοντα φιλόσοφο – έναν από τους σπουδαιότερους διανοούμενους εν ζωή. Παρά τα 80 του χρόνια, ο Σεν είχε προθυμοποιηθεί να με παραλάβει από τον σταθμό. Εξεπλάγην μάλιστα όταν συνειδητοποίησα ότι οδηγούσε ο ίδιος (όχι χωρίς μικρά παρατράγουδα). Μικροκαμωμένος, ευγενής, προσιτός, με ένα γκρίζο σακάκι tweed, με καλωσόρισε και ξεκινήσαμε για το θρυλικό κολέγιο Trinity του Πανεπιστημίου του Κέμπριτζ, του οποίου ήταν master μεταξύ του 1998-2004 και όπου σήμερ...

Ένα «επίκαιρο» άρθρο 25 ετών - «ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ» 14.12.1989 του Δημήτρη Κουμάνταρου Από τότε που ήμουνα παιδάκι δεν θυμάμαι να υπήρχε ποτέ περίοδος στη ζωή μου, που να μην άκουγα γύρω μου ότι «περνάμε οικονομική κρίση». Και πως να μην περνάμε, όταν μόνιμο μέτρο σύν-κρισης της οικονομίας ήταν και είναι η οικονομία των πιο πλούσιων χωρών της Γης.  Ένας κοντός άνθρωπος π.χ. αν συγκρίνεται μονίμως με έναν υψηλότερό του, θα διαπιστώνει πάντα την «υψομετρική κρίση» του. Ο βιομηχανικός πολιτισμός ή στη σημερινή του εξέλιξη ο τεχνολογικός πολιτισμός φυσιολογικά επέδρασε και θα επιδρά στην Ελλάδα, όπως εξάλλου και σε κάθε άλλη γωνιά της Γης. Η Ελλάδα δεν είχε τις μακροχρόνιες εθνικές, πολιτικοστρατιωτικές, οικονομικές και πολιτιστικές προϋποθέσεις για να βρεθεί στο κέντρο αυτής της εξέλιξης, στην πρώτη γραμμή κρούσης αυτού του πολιτισμού και περιορίστηκε-περιορίζεται στο ν’ ακολουθεί. Ορισμένοι επιμέρους συλλογισμοί που οδήγησαν στην ανάγκη συγγραφής αυτού του κειμένου είναι: ...

του Σακελλάρη Σκουμπουρδή από την Athens Voice Τόση καλοσύνη γύρω μου κι εντός , απ’ του λαϊκισμού τη μεγαλοσύνη, επί δεκαετίες παραφράζει ο εύχαρις τσιφτετέλληνας το τραγουδάκι του εθνικού μας ποιητή. Εσχάτως είπαμε πολλά,  σχετικά με το πόσο είναι μόνο δεξιός ο λαϊκισμός, αφού τονίσαμε την αντίθεση «Δεξιός πελατειακός λαϊκισμός ή αριστερός δημοκρατικός εκσυγχρονισμός». Κάποιοι φίλοι, μάλιστα, μας έβαλαν χέρι ότι υπερβολικά αναφερόμαστε συνέχεια στην αναγκαιότητα μιας Αριστεράς. Μα είναι σαφές πώς το εννοούμε αυτό, πόσο Δεξιά είναι η «Αριστερά». Κάθε τι, που αγωνίζεται με νύχια και με δόντια να διασώσει το στάτους κβο, είναι η Δεξιά. Και αντίθετα, κάθε δύναμη που παλεύει για την ανατροπή του είναι εξ ορισμού η Αριστερά. Τα έχουμε ξαναπεί παλιά αυτά.  Αριστεροί δεν είναι αυτοί που τα μοιράζουνε, όπως και Δεξιοί δεν είναι αυτοί που τα χωρίζουνε. Αριστεροί είναι αυτοί που βάζουν πλάτη για να πέσει το κάθε φαύλο στάτους κβο. Και δεξιοί είναι οι πρόμαχοί του, που αγω...

Λέλα Παπαγιαννοπούλου από τη Μεταρρύθμιση Αντιλαμβάνομαι το πολιτικό κενό, παρακολουθώ τη συζήτηση, συμμερίζομαι την αγωνία και ελπίζω να καταλήξει η συγκρότηση μιας πολιτικής έκφρασης του χώρου μεταξύ Ν.Δ. και ΣΥΡΙΖΑ. Όχι, δεν θα μπω σε πολιτικές αναλύσεις, υπάρχουν άλλοι πιο ειδικοί που τα έχουν πει όλα με τη συστηματική τους αρθρογραφία. «Όλα», ίσως είναι μεγάλη λέξη, τα «κυριότερα» ίσως ταιριάζει καλύτερα. Η συμμετοχή μου λοιπόν στον διάλογο που δεν έχει ανοίξει επισήμως, είναι περισσότερο πρακτική και στέκεται σε δύο σημεία. Το πρώτο έχει να κάνει με το φαίνεσθαι, το δεύτερο με το είναι. Ο όρος Κεντροαριστερά έχει αρνητικό φορτίο. Εκφράζει αποτυχημένες προσπάθειες που ξεκίνησαν με καλό σκοπό, αλλά έμειναν μετέωρες, εκφράζει την αγωνία πολιτικά άστεγων που δεν θέλουν να αντιληφθούν ότι η πολιτική τούς έχει αφήσει πίσω (αν τους συμπεριέλαβε πραγματικά, διότι το πιθανότερο ήταν ότι συγκυριακά βρέθηκαν κάποια στιγμή μέσα σ’ αυτήν) και διεκδικούν ρόλο και λόγο που αποδεδε...