μη μαδας τη μαργαριτα

Επίκαιρο το άρθρο της Μαρίας. Όχι τόσο γιατί αναφέρεται σε ταινίες που παίζονται αυτές τις μέρες στη χώρα μας. Περισσότερο, γιατί μιλάει για την προσπάθεια, για την ελπίδα. Ειδικά σε μια εποχή που πολλοί θέλουν να μας πείσουν ότι η Ελλάδα καταστράφηκε για πάντα. Ότι ελπίδα στην Ευρώπη δεν υπάρχει. Ότι μας απομένει μόνο ο δρόμος της φυγής. της Μαρίας Κατσουνάκη  Ολομόναχοι αντιμέτωποι με τη φύση ή με το άπειρο. Ο άνθρωπος σε ακραίες συνθήκες δοκιμάζει στρατηγικές επιβίωσης και δοκιμάζεται. Εξαντλεί κάθε προσπάθεια και εξαντλείται. Ετσι, το τέλος μοιάζει να μην είναι μάταιο. Η τέχνη δεν μετράει νικητές και ηττημένους, ο κινηματογράφος δεν τάσσεται με την πλευρά των νικητών, των ηρώων που αποθεώνονται στο τέλος μιας ταινίας σε ένα –αναμενόμενο– χάπι εντ. Στο «Gravity» και στο «Ολα χάθηκαν» που προβάλλονται στις αίθουσες, με επιτυχία, η Σάντρα Μπούλοκ και ο Ρόμπερτ Ρέντφορντ βιώνουν, ο καθένας με τον τ...

Άντε να ανεβάσουμε και κάτι άλλο, πέρα από μνημόνια και αντiμνημόνια. Βαρέθηκα και τις μεταρρυθμίσεις που δεν γίνονται ή γίνονται στραβές, και τις επενδύσεις που δεν γίνονται ή γίνονται αποικιακά και την Αριστερά που φοβάται να πει yes στο άνοιγμα των αγορών μην και βγει από τον τάφο του ο Στάλιν και τη δαγκώσει.  Κάτι άλλο λοιπόν, η ιστορία του "ΝΟ" της Χιλής στον Πινοσέτ, μέσα από μια αμφιλεγόμενη κινηματογραφική ταινία (leo) Από το blog AposArgentino Ο  τίτλος της ταινίας είναι ένα μεγαλοπρεπέστατο «Όχι». Και πρωταγωνιστής ο Gael García Bernal, αυτός ο μικροκαμωμένος Μεξικανός, που ποτέ δεν του το είχα ότι είναι Μεξικανός. Η ταινία βασίζεται σε μια αληθινή ιστορία. Που εμένα αν με ρωτήσεις, εκτός από αληθινή τη θεωρώ και αλλόκοτη.  Βρισκόμαστε στη Χιλή στα τέλη της δεκαετίας του 1980. Ο στρατηγός Augusto Pinochet είναι στην εξουσία, αλλά επειδή έχει αρχίσει λίγο να πιέζεται από τη διεθνή κοινότητα -δηλαδή τους Αμερικανούς που τότε ασχολούνταν ακόμα με τη Νότι...

Μια ακόμα ταινία από την Τουρκία που όχι απλά βραβεύεται σε ένα διεθνές Φεστιβάλ, όπως η Berninale, αλλά κάνει αίσθηση με τον λυρισμό της, κάτι που χαρακτηρίζει πολλές παραγωγές από την γειτονική Τουρκία.  Μια κοινωνία σε κρίση, αλλά με προσδοκίες, όπως η τουρκική, δεν μπορεί παρά να  εκφράζεται με πολλούς τρόπους και στο κινηματογράφο. Άλλοτε με πραγνματικά "πολιτικές" ταινίες, όπως "Οι τρεις πίθηκοι" και άλλοτε με ποίηση όπως το Μέλι. Αντιγράφουμε από ΤΑ ΝΕΑ: Στη δική του ταινία, Μέλι (τρίτο μέρος μιας τριλογίας που τα δύο άλλα τμήματά της ήταν το Αυγό και το Γάλα), ο Τούρκος σκηνοθέτης Σεμίχ Καπλάνογλου, καταγράφει την καθημερινή ζωή μιας φτωχής, εργατικής οικογένειας σ' ένα απομονωμένο χωριό στην ορεινή Ανατολία. Ζωή που παρακολουθούμε μέσα από τη ματιά του μικρού, κάπως προβληματικού, παιδιού της οικογένειας. Ο Καπλάνογλου συνδυάζει με αρμονία τη ζωή του μικρού του ήρωα στο σχολείο με εκείνη στο σπίτι του και με τον πατέρα του που τον ακολουθεί ...