μη μαδας τη μαργαριτα

Σχόλιο μαργαρίτας: Δεν είναι σημερινό, είναι χρόνιο. Είναι διακομματικό. Είναι η επιλογή των δασκάλων μας, των ταγών,  επιλογή αυτής της κοινωνίας. Η ιδεολογικοποίηση της καταστροφής, η λατρεία της έκπτωσης. Η Ελλάδα σκοπίμως και με υπερηφάνεια κρατάει το ΕΜΠ σε αυτήν την κατάσταση, όπως και το πεδίο του Άρεως, το Αττικό, όλα της τα πανεπιστήμια, τους δρόμους, τις πλατείες. Θέλει να δείξει ότι είναι σε εμπόλεμη κατάσταση με τον πολιτισμό. Από την Καθημερινή Εδώ και περίπου τρεις μήνες στο κτίριο Γκίνη του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου στεγάζονται πρόσφυγες. Η ομάδα αναρχικών - αντιεξουσιαστών που το κατέλαβε, ανακοίνωσε πως η κίνηση αυτή έγινε για να βρουν κατάλυμα πρόσφυγες της πλατείας Βικτωρίας («Κ» 4/03/2016). Μάλιστα η «κατάληψη της Θεμιστοκλέους 58 σε συνεργασία με αλληλέγγυους» είχε ζητήσει από «ομάδες, συλλογικότητες και άτομα να στηρίξουν έμπρακτα την κατάληψη ώστε να τη μετατρέψουμε σε κέντρο αγώνα ενάντια στα κράτη και στα σύνορά τους». Καθηγητής του ΕΜΠ τότε ε...

της Μαρίας Κατσουνάκη από την Καθημερινή Ας μιλήσουμε για τον καιρό. Συννεφιά, βροχές, καταιγίδες, υγρή, βαριά, δυσάρεστη ατμόσφαιρα. Ο θάνατος του συνθέτη Γεράσιμου Λαβράνου μάς θύμισε το «χάλι γκάλι» που τραγουδούσε και χόρευε η Αλίκη Βουγιουκλάκη στη «Σωφερίνα». Μάλλον είναι πιο καθησυχαστικό να μην ασχολούμαστε με την πολιτική και τους πολιτικούς. Να μην μας απασχολούν ούτε ποσοστά επί του κέρδους ούτε συμπεριφορές ούτε αποφάσεις. Να μην κρίνουμε, να μη χαρακτηρίζουμε. Κυβερνήσεις με όλα τα πρόσημα -δεξιά, σοσιαλιστικά και, τώρα, πρώτη φορά, αριστερά- έχουν την ίδια αλλεργία σε δημοσιεύματα που αμαυρώνουν το επικοινωνιακό προφίλ τους. Ανθρώπινο. Ποιος δεν θέλει μια αυλή από χειροκροτητές που θα επαινούν κάθε πράξη και θα δικαιολογούν κάθε παράλειψη; Οχι ότι δεν υπάρχουν και δημοσιογράφοι που αναλαμβάνουν να παίξουν αυτόν τον ρόλο. Υπήρξαν και λίστες με payroll που έφταναν στην ΕΣΗΕΑ και εκείνη «προστάτευε τον κλάδο». Από την πολλή «προστασία» όμως, μείναμε τώρα εκτεθειμένοι....

Τρία κείμενα για την κατάργηση των εξετάσεων εισαγωγής στα ΠΠΣ και την αναμενόμενη πλήρη διάλυσή τους από την αριστερή ιδεοληψία. Δυστυχώς είμαστε υποχρεωμένοι να διεκδικούμε τα αυτονόητα. «Είμαι άριστος, αλλά μπορώ να αλλάξω» του Απόστολου Λακασά από την Καθημερινή Ο υπουργός Παιδείας Αριστείδης Μπαλτάς -βαθιά πολιτικό ον- με τις πρώτες αποφάσεις του δείχνει δυστυχώς να κλείνει το μάτι στις συντεχνίες της εκπαίδευσης. Ενδεικτικά, διακηρύττει πως επιθυμεί ένα καλό και δημοκρατικό σχολείο, δηλαδή ένα σχολείο που μαθαίνει γράμματα στους μαθητές του και που ταυτόχρονα θα αμβλύνει τις ταξικές ανισότητες μεταξύ των μαθητών. Δύσκολος στόχος (ιδίως εν μέσω δημοσιονομικής λιτότητας), και άρα για να μη μετατραπεί η διακήρυξη σε λόγια του αέρα, αλλά να γίνει πράξη απαιτούνται προσεκτικά βήματα βάσει συγκεκριμένου σχεδίου. Ποια, λοιπόν, ήταν μεταξύ των πρώτων αποφάσεων του κ. Μπαλτά; Η κατάργηση των εξετάσεων για την εισαγωγή στα Πρότυπα Πειραματικά Σχολεία (ΠΠΣ), και ουσιαστι...

της Μαρίας Κατσουνάκη — από το dimart Είμαστε στον δρόμο για την ανάκαμψη και την πρόοδο ή οι πολιτικές που προτείνονται και οι αξίες που προβάλλονται στη δημόσια σφαίρα αναπαράγουν συντηρητικές αντιλήψεις, προοιωνιζόμενες μόνο πισωγυρίσματα; Τι σημαίνει για τον πολιτισμό η επιστροφή σε συνδικαλιστικά αιτήματα που ενισχύουν το «εθνικό», θεωρώντας ταυτότητα το παρελθόν και απειλή κάθε αναζήτηση στο παρόν; Τι σημαίνει η μυστικοποίηση της πολιτικής ζωής; Όταν ο ηγέτης της εν Ελλάδι Ριζοσπαστικής Αριστεράς ζητά να απομονωθεί με θαυματουργές εικόνες στο Άγιον Ορος για να προσευχηθεί ή να διαλογιστεί ή να αναστοχαστεί; Ή όταν συγκρίνει τους Ζαπατίστας με τους μοναχούς του Αγίου Ορους, αποκρύβοντας ότι οι μεν υποστηρίζουν την κοινοκτημοσύνη, ενώ οι δε εξασφαλίζουν εξαιρέσεις από τον νόμο για να προστατεύσουν την περιουσία τους; Τι σημαίνει όταν ο πρωθυπουργός μιας χώρας επισκέπτεται μια ανασκαφή σε εξέλιξη από την οποία αναμένεται να ανακοινωθούν προσεχώς ιδιαίτερα σημαντικέ...

Επίκαιρο το άρθρο της Μαρίας. Όχι τόσο γιατί αναφέρεται σε ταινίες που παίζονται αυτές τις μέρες στη χώρα μας. Περισσότερο, γιατί μιλάει για την προσπάθεια, για την ελπίδα. Ειδικά σε μια εποχή που πολλοί θέλουν να μας πείσουν ότι η Ελλάδα καταστράφηκε για πάντα. Ότι ελπίδα στην Ευρώπη δεν υπάρχει. Ότι μας απομένει μόνο ο δρόμος της φυγής. της Μαρίας Κατσουνάκη  Ολομόναχοι αντιμέτωποι με τη φύση ή με το άπειρο. Ο άνθρωπος σε ακραίες συνθήκες δοκιμάζει στρατηγικές επιβίωσης και δοκιμάζεται. Εξαντλεί κάθε προσπάθεια και εξαντλείται. Ετσι, το τέλος μοιάζει να μην είναι μάταιο. Η τέχνη δεν μετράει νικητές και ηττημένους, ο κινηματογράφος δεν τάσσεται με την πλευρά των νικητών, των ηρώων που αποθεώνονται στο τέλος μιας ταινίας σε ένα –αναμενόμενο– χάπι εντ. Στο «Gravity» και στο «Ολα χάθηκαν» που προβάλλονται στις αίθουσες, με επιτυχία, η Σάντρα Μπούλοκ και ο Ρόμπερτ Ρέντφορντ βιώνουν, ο καθένας με τον τ...

Ας διαβάσουμε και κάτι άλλο γιατί σε λίγο θα πάθουμε εξάρτηση στην ΕΡΤ και στη ΔΗΜΑΡ.  της Μαρίας Κατσουνάκη «Μήπως ο τοξικομανής δεν είναι παρά το εξιλαστήριο θύμα μιας μοιραίας τελετουργίας που συντελείται μέσα στο ιερατείο της οικογένειας για λογαριασμό ολόκληρης της κοινωνίας;», αναρωτιέται η ψυχίατρος Κατερίνα Μάτσα, εκ των κορυφαίων στα θέματα της απεξάρτησης, στο βιβλίο της «Ψάξαμε ανθρώπους και βρήκαμε σκιές». Και συνεχίζει: «Γιατί όμως πήραν αυτόν τον δρόμο; Ηταν μόνο οι περιστάσεις, τα γεγονότα, τραυματικής κι άλλης φύσης, που τους ώθησαν ή υπήρχε και κάτι άλλο;». Η απάντηση δεν είναι δεδομένη, δεν είναι μία. Την περασμένη Πέμπτη εκπρόσωποι της Μονάδας Απεξάρτησης Τοξικομανών 18 ΑΝΩ, με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα κατά των Ναρκωτικών (την ερχόμενη Τετάρτη 26 του μηνός), έδωσαν συνέντευξη Τύπου για να κάνουν έναν πρώτο απολογισμό του έργου τους και να ενημερώσουν για το πρόγραμμα εκδηλώσεων. Λίγοι παριστάμενοι, κανείς δημοσιογράφος. Δεν είναι εκεί το θέμα. Η πλ...

Tης Μαριας Κατσουνακη από την Καθημερινή Το σημερινό σχόλιο θα μπορούσε να είναι αναξιόπιστο και μόνο από το γεγονός ότι αναφέρεται σε συνάδελφο, με τον οποίο συστεγαζόμαστε στην ίδια εφημερίδα. Επιπλέον, οτιδήποτε αφορά στη δημοσιογραφική κοινότητα, απαξιωμένη τα τελευταία χρόνια –δίκαια και άδικα–, προκαλεί χλευασμό, καχυποψία, διφορούμενα σχόλια από τους αναγνώστες. Οι ισορροπίες είναι εύθραυστες, οι εποχές φέρνουν στην επιφάνεια πολλά λασπόνερα, η ανεργία αθέμιτους ανταγωνισμούς, η ιδεολογική απόκλιση γεννάει ψυχικά τέρατα και λεκτικούς κανιβαλισμούς. Η πειθαρχική δίωξη του Πάσχου Μανδραβέλη από το αρμόδιο όργανο της ΕΣΗΕΑ ξεκίνησε πριν από επτά μήνες. Τότε, οι εργαζόμενοι στην ΕΡΤ απεργούσαν επί μακρόν και το κρατικό κανάλι εξέπεμπε υποτυπωδώς. Ενα άρθρο του Π. Μανδραβέλη, αποδομητικό για τη λειτουργία του καναλιού («πήρε κανείς είδηση ότι εδώ και μία εβδομάδα δεν έχουμε ΕΡΤ; Ελειψε σε κανέναν;» αναρωτιόταν μεταξύ άλλων), προκάλεσε την οργή συνδικαλιστικών εκπροσώπων το...

Αντώνης Μανιτάκης, υπουργός Εσωτερικών Η αγορά δεν χτυπιέται με τσαμπουκάδες και ξόρκια αλλά με πολιτική ενότητα Της Μαρίας Kατσουνάκη από την Καθημερινή Ο Αντώνης Μανιτάκης είναι δύο πρόσωπα. Το πρώτο, το θεσμικό, του υπηρεσιακού υπουργού Εσωτερικών, του αναγνωρισμένου συνταγματολόγου και πανεπιστημιακού δασκάλου, του διαπρύσιου ευρωπαϊστή, με τις διαυγείς, σταθερές και μελετημένες θέσεις, για την Ευρώπη, την Ελλάδα, την κρίση, τους θεσμούς, τις οποίες υποστηρίζει με ένταση. Το δεύτερο, του αφοσιωμένου παππού με τα τέσσερα εγγόνια στα οποία οφείλει τη «μεγαλύτερη αγάπη για τη ζωή». «Δε ζω γηρατειά», λέει. Καθισμένη απέναντί του σε ένα απομονωμένο τραπέζι, στο βάθος του «Κεντρικόν», παρακολουθούσα τον κ. Μανιτάκη να περνάει από το ένα πρόσωπο στο άλλο, ανεπαισθήτως, τροφοδοτώντας και τα δύο με πίστη, στοχαστικότητα, μεγάλη αγωνία αλλά και ελπίδα για το μέλλον. «Ζούμε μια νέα εποχή, σε πλανητικό επίπεδο», σχολιάζει. «Γίνονται τρομακτικές αλλαγές σε όλες τις σχέσεις: κράτος,...

Αχ Μαρία σε ποιους τα λες αυτά; Στους εθνικά υπερήφανους Έλληνες αγανακτισμένους που έκαναν αγώνα κατά του μνημονίου σφυρίζοντας και μουτζώνοντας; Μήπως σ'αυτούς που γεμίζουν τα γήπεδα και εκδηλώνουν με τον πιο ευγενικό τρόπο τα φίλαθλα αισθήματά τους; Στους αριστερούς γιαουρτορίχτες ή σε όσους διασκεδάζουν σε σκυλάδικα πεσμένοι στα τέσσερα με κουδουνάκια ; Σε ποιούς;   Tης Mαρίας Kατσουνάκη από Καθημερινή Aλλο και τούτο πάλι. Να επαινείται η μούτζα ως «μορφή αγώνα», «καθήκον της νεολαίας» και η όποια αντίθετη άποψη να κρίνεται ως «καθωσπρεπισμός» ή «κοινωνική νιρβάνα». Να παίρνουν εύσημα και εύγε οι μαθητές που παρελαύνουν και μουτζώνουν, να θεωρούνται «εκφραστές του λαϊκού αισθήματος» και οι άλλοι «συμβιβασμένοι, προσκυνημένοι και απολιθώματα». Εν ολίγοις, όσοι θίγονται είναι εκείνοι που μας οδήγησαν στη χρεοκοπία και όσοι μουτζώνουν αυτοί που μας κάνουν υπερήφανους ως έθνος. Η μούτζα ως αφύπνιση και η άρνηση της μούτζας ως ύπνωση. Διαδικτυακή έξαρση ακολούθησε το συμ...

Ένα πολύ όμορφο άρθρο ........ Ο Θόδωρος Αγγελόπουλος κράτησε αναμμένο το όνειρό του .......... Της Μαρίας Kατσουνάκη από την Καθημερινή  Ο Θόδωρος Αγγελόπουλος είναι αναμφισβήτητα ο Ελληνας σκηνοθέτης για τον οποίον έχουν γραφτεί οι πιο μακροσκελείς αναλύσεις. Εχουν πει ότι είναι «η χαρά του κριτικού». Φιλμικές αναγωγές, αισθητικές αναφορές, καλειδοσκοπικές προσεγγίσεις, ψυχαναλυτικές ερμηνείες, ιστορικές περιπλανήσεις, υπαρξιακές αναζητήσεις. Το έργο του Θ. Αγγελόπουλου αποτελεί αντικείμενο μελετών, μονογραφιών, συγγραμμάτων, διατριβών, αφιερωμάτων. Ο κινηματογράφος του, των ιδεών και των αισθημάτων, όσο περνούσαν τα χρόνια νότιζε, πύκνωνε, μελαγχολούσε. Μπορεί να κατείχε τη θέση του στην ιστορία του παγκόσμιου κινηματογράφου, όμως ο δημιουργός του ισχυριζόταν ότι «δεν είχε βρει ακόμα το σπίτι του, ένα μέρος που να είναι σε αρμονία με τον εαυτό του και τον κόσμο». Ελεγε: «Αισθάνομαι ξένος μέσα σε έναν κόσμο που δεν μπορώ να αποδεχθώ. Δεν μπορώ να ισορροπήσω». Α...

Της Mαριας Kατσουνακη Απο την Καθημερινή (29/07/11) Πέμπτη, νωρίς το απόγευμα, στην πλατεία Συντάγματος. Ο ήλιος του απομεσήμερου διαλύει πρόσωπα, διαπερνά διαθέσεις, παραδίδει τις εικόνες γυμνές και αφτιασίδωτες. Κάποια πανό έχουν φύγει, κάποια άλλα ρημαγμένα, όσα απέμειναν στις θέσεις τους, ένα συνονθύλευμα από πρώην οργισμένους και νυν θλιβερούς μικρόκοσμους. Κάτι αποκαμωμένοι μεσήλικες και βάλε στα -ας πούμε- κιόσκια, δεκάδες σκηνές, απλωμένα υφάσματα, τραπέζια και ταμπέλες, απομεινάρια μιας πρώην οργανωμένης κοινότητας. Αιφνιδίως, μια σφυρίχτρα κάνει τους περαστικούς να στραφούν. Ο,τι επιβίωσε από τη μετά τους «Αγανακτισμένους» περίοδο: κάποιος με βερμούδα, κρατώντας μια μεγάλη ελληνική σημαία, διασχίζει, θορυβωδώς, τον δρόμο της κάτω πλατείας. Στο ηλεκτρονικό φόρουμ του real - democracy.gr, η χθεσινή είδηση επικείμενης παρέμβασης του εισαγγελέα για τις σκηνές στο Σύνταγμα, «εφόσον συντρέχουν οι προϋποθέσεις και κρίνεται απαραίτητο», προκαλεί σάλο. Οι πιο ψύχραιμοι αναρωτι...