μη μαδας τη μαργαριτα

από το fb Γερμανοί, Γερμανίδες, καμιά εξηνταριά, ήρθαν να γιορτάσουν τα γενέθλια βερολινέζας φίλης στη Θεσσαλονίκη (ξοδεύοντας τα χρήματά τους στην Ελλάδα, όπως είπε μια ψυχή που είδε τον εορτασμό από την …οικονομική του σκοπιά). Έπιασα συζήτηση με μια δικηγόρο, άγνωστή μου ως τότε, περιγράφοντάς της την κατάσταση διχασμού στην Ελλάδα, όπου δεν μπορούμε να μιλήσουμε πια με τους παλιούς μας φίλους που (ακόμα) συμβαίνει να υποστηρίζουν ΣΥΡΙΖΑ.  Το ίδιο, μου είπε, ισχύει και στη Γερμανία α νάμεσα σε όσους βλέπουν με σκεπτικισμό το ογκούμενο κύμα μεταναστών και σε όσους δεν θέλουν να δουν το πρόβλημα που δημιουργείται. Ο γιος της, είπε, πάει σε μια τάξη λυκείου κι έχει μόνο τρεις γερμανούς συμμαθητές. Η ίδια αισθάνεται να την υποβλέπουν οι τυλιγμένες μέσα στις μπούργκες τους γυναίκες, σαν να της λένε πως η ίδια είναι άσεμνα ντυμένη∙ τους μιλάει στο σούπερ μάρκετ και δεν της απαντούν, τους χαμογελάει κι αυτές την προσπερνούν. Ανήκε πάντα στη σοσιαλδημοκρατία, δήλωσε, αλλά τώρα ...

Σχόλιο Μαργαρίτας: Τόσα ρεπορτάζ, τόσες ζωντανές συνδέσεις, γιατί δεν μάθαμε τίποτα απ' όσα είδε ένας αυτόπτης μάρτυρας;  Ο ζωγράφος Δημήτρης Γέρος, που ζει αρκετούς μήνες το χρόνο στη Μυτιλήνη, φωτογραφίζει και περιγράφει την ιδιόμορφη κατάσταση που επικρατεί στο νησί, με τους ανέστιους πρόσφυγες, τους απελπισμένους μετανάστες και ορισμένες ανεξέλεγκτες ΜΚΟ. Είναι γνωστό πως κάθε μεγάλη οικονομική ή πολιτική κρίση δημιουργεί και τροφοδοτεί μια τεράστια βιομηχανία η οποία πλουτίζει αισχροκερδώντας. Το μεταναστευτικό, που τόσο πολύ μας απασχολεί τον τελευταίο χρόνο, έχει κάνει πλούσιους πλήθος άθλιων Τούρκων διακινητών, ιδιοκτήτες εργοστασίων πλαστικών βαρκών, βιομηχανίες ντιζελομηχανών, βιοτεχνίες ακατάλληλων σωσιβίων, ξενοδόχους, εστιάτορες, εμπορικά καταστήματα κ.ά. Εχει επίσης κάνει πλούσιους και πολλούς Ελληνες που εκμεταλλεύονται την άγνοια και την ανάγκη των προσφύγων και μεταναστών που ξεκινούν ένα μεγάλο και επικίνδυνο ταξίδι χωρίς να γνωρίζουν καμιά γλώσσα, πλην τ...

από την Athens Voice Tις τελευταίες εβδομάδες πολιορκούμεθα  από το προσφυγικό πρόβλημα, αλλά και από ποικίλους τρόπους παρουσίασής του από ΜΜΕ και πολιτικούς. Εστιάζοντας στο δεύτερο σκέλος, δηλαδή της πρόσληψης/θεώρησης, σχολιάζω ορισμένα ζητήματα. 1. Μια «νεοφιλελεύθερη» μεταναστευτική πολιτική; «Νεοφιλελευθερισμός»: αυτός ο αρκούντως ασαφής όρος, που τον χρησιμοποιούν καταγγελτικά κυβερνητικοί παράγοντες (δόκτορες και μη), ταιριάζει νομίζω στην περιγραφή της ασκούμενης από τους ίδιους πολιτικής. Έχουμε συστηματική υποκατάσταση της παρουσίας του κράτους από ιδιωτικές πρωτοβουλίες (ΜΚΟ και εταιρείες) και, το κυριότερο, προσδοκία ότι το πρόβλημα θα «αυτορυθμιστεί»: οι μεν πρόσφυγες/μετανάστες απογοητευμένοι θα φύγουν από την Ειδομένη, οι δε επίδοξοι στα τουρκικά παράλια θα πάρουν το σήμα. Λίγο σαν τα σήματα που εκπέμπει η αγορά σε παραγωγούς και καταναλωτές. Οσμή «νεοφιλελευθερισμού»; 2. Το ιστορικό «βάθος» ως αναλυτική ρηχότητα; Πρόσφατα, ο ΣΚΑΙ στις 6 (ενδεχομένως κα...

Από το books Journal Εδώ και καιρό στη χώρα, ήδη από τις ιαχές του δραχμισμού, στο όνομα του λαού διαμεσολαβείται ο πιο ακραίος ελιτισμός. Και είναι πράγματι ελιτισμός, και μάλιστα πρόστυχος, όταν το σύνορο ή το νόμισμα προσλαμβάνονται σε μια αυθαίρετη, αναρχίζουσα διάσταση, η οποία μπορεί να καταλυθεί ακαριαία χωρίς να λαμβάνονται υπ' όψη οι αντοχές και η κοινωνική συνοχή στο πλαίσιο ενός αδιαφανούς ανοιχτού «δραχμοσυνόρου».  Ένα εντασιακό χαρακτηριστικό της εγχώριας αριστερής θεολογίας είναι η δημιουργία μίας εικόνας του εαυτού που διεκδικεί το ρόλο του συλλογικού υποκειμένου της Ευρώπης. Το έκανε αποτυχημένα στην περίπτωση του αντιμνημονίου με τον τυχοδιωκτισμό υπέρβασης της λιτότητας, το επαναλαμβάνει μετασχηματίζοντάς το σε εκείνην του προσφυγικού. Η βολονταριστική οπτική της παγκόσμιας μεταβολής, σχηματικά το «εδώ, τώρα, αλλάζει η ιστορία με εμάς πρωταγωνιστές», ένας ναΐφ εξαιρετισμός, ένας ατελέσφορος δικαιωματισμός, αποτέλεσε και εξακολουθεί να αποτελεί το αφετ...