μη μαδας τη μαργαριτα

  του Βασίλη Παππά   από τις ΚΗΡΗΘΡΕΣ                                                                          Ο Ριζοσπαστόπουλος ήταν αρκετά ικανοποιημένος. Καλά τα είχε καταφέρει τον τελευταίο μήνα. Είχε περάσει δύσκολα τα τελευταία χρόνια και η επιχείρηση που είχε στήσει εδώ και τριάντα χρόνια δεν ήταν και στα καλύτερά της. Με την Αλλαγή βρέθηκε να φτιάχνει εκεί στους Θρακομακεδόνες καλώδια, στη βιοτεχνία του. Πήγαινε καλά η δουλειά διότι ο χαλκός που έβαζε μέσα ήταν ελλειμματικός. Λίγα έβαζε, πολλά έβγαζε. Παρ’ όλα αυτά έπαιρνε δουλειές ως μικρή βιοτεχνία, από τον τότε διευθυντή της ΗΕΔ, (αυτόν των πεντακοσίων εκατομμυρίων), αφού η τότε κυβέρνηση ήταν κατά των μονοπωλίων της ΕΟΚ και του ΝΑΤΟ και τις «δουλειές» τις έδινε στους μη προνομιούχους. Αργότερα όταν τα «κονέ»...

του Βασίλη Παππά Τώρα τελευταία η «μούντζα» έχει μπει για τα καλά στην πολιτική πρακτική των εξοργισμένων ελλήνων. Δάκτυλα ανοικτά που σηματοδοτούν την αποδοκιμασία στον εποχούμενο οδηγό, στον «πουλημένο» διαιτητή, στις αντιθέσεις του ενδοοικογενειακού καυγά, στην παραβατικότητα στην αυλή του σχολείου. Θεωρήθηκε και θεωρείται μια αυθόρμητη και άκομψη κίνηση απόρροια του θυμικού και μιας ενστικτώδους αντίδρασης. Δυστυχώς τον τελευταίο καιρό η κίνηση αυτή, αποκτά και πολιτική θεώρηση. Είναι η «μούντζα» των αγανακτισμένων κατά των ελλήνων πολιτικών ή κατά της πολιτικής γενικότερα. Είναι η κίνηση που εκπορεύεται από ετερόκλητο φάσμα λαού, που αναπολούν τις μικρές μικροαστικές τους κατακτήσεις, μακριά από τις παραδώσεις των κοινωνικών αγώνων, όπως τους όριζε και τους υλοποιούσε το αριστερό φάσμα της κοινωνίας. Και σημειολογικά να το προσεγγίσει κανείς, η «μούντζα» με τα πέντε δάκτυλα ανοικτά, ξεχωριστά, παραπέμπει στο «όλοι και ο καθένας για πάρτι του», σε αντίθεση με την υ...

Αχ Μαρία σε ποιους τα λες αυτά; Στους εθνικά υπερήφανους Έλληνες αγανακτισμένους που έκαναν αγώνα κατά του μνημονίου σφυρίζοντας και μουτζώνοντας; Μήπως σ'αυτούς που γεμίζουν τα γήπεδα και εκδηλώνουν με τον πιο ευγενικό τρόπο τα φίλαθλα αισθήματά τους; Στους αριστερούς γιαουρτορίχτες ή σε όσους διασκεδάζουν σε σκυλάδικα πεσμένοι στα τέσσερα με κουδουνάκια ; Σε ποιούς;   Tης Mαρίας Kατσουνάκη από Καθημερινή Aλλο και τούτο πάλι. Να επαινείται η μούτζα ως «μορφή αγώνα», «καθήκον της νεολαίας» και η όποια αντίθετη άποψη να κρίνεται ως «καθωσπρεπισμός» ή «κοινωνική νιρβάνα». Να παίρνουν εύσημα και εύγε οι μαθητές που παρελαύνουν και μουτζώνουν, να θεωρούνται «εκφραστές του λαϊκού αισθήματος» και οι άλλοι «συμβιβασμένοι, προσκυνημένοι και απολιθώματα». Εν ολίγοις, όσοι θίγονται είναι εκείνοι που μας οδήγησαν στη χρεοκοπία και όσοι μουτζώνουν αυτοί που μας κάνουν υπερήφανους ως έθνος. Η μούτζα ως αφύπνιση και η άρνηση της μούτζας ως ύπνωση. Διαδικτυακή έξαρση ακολούθησε το συμ...

Της Mαριας Kατσουνακη Απο την Καθημερινή (29/07/11) Πέμπτη, νωρίς το απόγευμα, στην πλατεία Συντάγματος. Ο ήλιος του απομεσήμερου διαλύει πρόσωπα, διαπερνά διαθέσεις, παραδίδει τις εικόνες γυμνές και αφτιασίδωτες. Κάποια πανό έχουν φύγει, κάποια άλλα ρημαγμένα, όσα απέμειναν στις θέσεις τους, ένα συνονθύλευμα από πρώην οργισμένους και νυν θλιβερούς μικρόκοσμους. Κάτι αποκαμωμένοι μεσήλικες και βάλε στα -ας πούμε- κιόσκια, δεκάδες σκηνές, απλωμένα υφάσματα, τραπέζια και ταμπέλες, απομεινάρια μιας πρώην οργανωμένης κοινότητας. Αιφνιδίως, μια σφυρίχτρα κάνει τους περαστικούς να στραφούν. Ο,τι επιβίωσε από τη μετά τους «Αγανακτισμένους» περίοδο: κάποιος με βερμούδα, κρατώντας μια μεγάλη ελληνική σημαία, διασχίζει, θορυβωδώς, τον δρόμο της κάτω πλατείας. Στο ηλεκτρονικό φόρουμ του real - democracy.gr, η χθεσινή είδηση επικείμενης παρέμβασης του εισαγγελέα για τις σκηνές στο Σύνταγμα, «εφόσον συντρέχουν οι προϋποθέσεις και κρίνεται απαραίτητο», προκαλεί σάλο. Οι πιο ψύχραιμοι αναρωτι...

Ο φίλος μου ο Θανάσης, που γυρνάει λόγω επαγγέλματος όλον τον κόσμο, μου περιέγραφε τις προάλλες την επιθυμία των κατοίκων της Άπω Ανατολής να επισκεφθούν την Ελλάδα. Μια χώρα, για τους περισσότερους εξ αυτών, μυθική. Και ο Θανάσης δεν μιλάει στα ταξίδια του με της γης τους κολασμένους που πασχίζουν να έρθουν στην Ευρώπη αναζητώντας δουλειά και καλύτερη τύχη. Μιλάει με εύπορους ανθρώπους της μεσαίας και ανώτερης τάξης της Κορέας, της Ιαπωνίας, της Κίνας και της Ινδίας που έχουν σαν όνειρο της ζωής τους να δουν από κοντά τον Παρθενώνα ή να κολυμπήσουν στις δικές μας θάλασσες. Με την ραγδαία ανάπτυξη των χωρών αυτών και τα μεγέθη τους είναι εύκολο να καταλάβουμε ότι εκατομμύρια τουρίστες αναμένονται τα επόμένα χρόνια στη χώρα μας. Δεν ξέρω αν θα μας λύσουν τα προβλήματα χρέους που αντιμετωπίζουμε, αλλά σίγουρα θα μας φέρουν χρήμα, θα ανοίξουν τις δουλειές μας, θα συμβάλλουν στη μείωση της ανεργίας. Ακόμα θα μεταφέρουν στις μακρινές τους χώρες, εικόνες από τη ζωή μας. Αλήθεια ...

από το blog η γενιά των 700Ευρώ Τον Σεπτέμβριο του 1910 ο Ελευθερίος Βενιζέλος μιλά σε μεγάλη συγκέντρωση στην πλατεία Συντάγματος σε ένα πλήθος που φωνάζει και απαιτεί Συντακτική Βουλή. Ο Βενιζέλος αντιδρά “Επαναλαμβάνω: Διπλή Αναθεωρητική Βουλή”. Το πλήθος φωνάζει ξανά «θέλουμε Συντακτική Βουλή», για να πάρει κοφτή την απάντηση από τον Βενιζέλο: «Είπα! Αναθεωρητική». Και τότε το πλήθος σιγεί. Δεν είναι η πρώτη φορά που η πλατεία μετέχει στα γεγονότα. Είναι αυτή που διεκδίκησε για πρώτη φορά Σύνταγμα και βαπτίστηκε από αυτή την κατάκτηση. Είναι αυτή που σίγησε μπροστά στο Βενιζέλο. Και είναι αυτή που έγινε καταλύτης των εξελίξεων των περασμένων εβδομάδων. Η πρωτοβουλία της κυβέρνησης να μοιραστεί την εξουσία της υπό την πίεση της πλατείας και τον κίνδυνο της χρεωκοπίας συμβολίζει το πραγματικό τέλος της μεταπολίτευσης. Όσο και αν αυτό έχει κηρυχθεί άπειρες φορές τα τελευταία χρόνια, είναι η πρώτη φορά τα τελευταία 35 χρόνια, που η πλατεία λειτουργεί όχι μόνο ως παράγοντας εξιρρόπ...

Είναι οι  αγανακτισμένοι  «φούσκα» ή το πολιτικό υποκείμενο του μέλλοντος; Σκέψεις σε διάλογο με δυο βιβλία,  Του  Σωτήρη Βανδώρου από το ΒΟΟΚ PRESS Μα, τέλος πάντων, πώς μπορούμε να ορίσουμε τους «αγανακτισμένους» του Συντάγματος και των πλατειών της Ελλάδας; Σε ποιο σημείο του ιδεολογικού φάσματος τοποθετούνται; Ποιο  ακριβώς  είναι το αίτημά τους; Ποια η σχέση τους με τους επίσημους θεσμούς και φορείς πολιτικής δράσης; Ποια είναι τα συγκεκριμένα  χαρακτηριστικά τους ως πολιτικού υποκειμένου; Η διάχυτη αμηχανία που ακολούθησε την πρώτη εμφάνισή τους δεν έχει εξαλειφθεί. Είτε κανείς διάκειται ευνοϊκά απέναντί τους είτε όχι, είτε συμμετέχει κανείς στις συγκεντρώσεις τους συστηματικά ή περιστασιακά είτε όχι, δύσκολα μπορεί να δώσει επαρκείς και ικανοποιητικές απαντήσεις στα παραπάνω ερωτήματα. Ίσως αυτό να συμβαίνει, εάν ασπαστούμε την προσέγγιση των  Αντόνιο Νέγκρι και Μάικλ Χαρντ , επειδή εξακολουθούμε να σκεφτόμαστε με εννοιολογικά ερ...

Στις 20 Μάη έγραφα: «  Όταν η σιωπηλή πλειοψηφία κρίνει ότι πρέπει να μιλήσει και αποφασίσει να βγει στους δρόμους, κανένας μπάχαλος δεν θα τολμήσει ν’ ανάψει το φυτίλι, αλλά και κανένας εργατοπατέρας να βγάλει γλώσσα,   τότε θα είναι κάπως αλλιώς.» Και είναι πια αλλιώς. Το γνώριμο σκηνικό των κινητοποιήσεων μετά απεργίας και πορείας στην οποία ηγούνται ο Παναγόπουλος και κάτι καλοθρεμμένοι και ακολουθεί το συνδικάτο της ΓΕΝΟΠ ΔΕΗ δεν παίζει πια στο Σύνταγμα. Το πυκνό πλήθος μπροστά στον Άγνωστο σε στενή επαφή με τα ΜΑΤ, δυσκολεύει τους μπάχαλους να παίξουν το γνωστό «κλέφτες και αστυνόμοι». Άσε που μπορεί να φάνε και ξύλο, όχι από τα ΜΑΤ. Οι ροχάλες και τα μπινελίκια προς το πολιτικό σύστημα δεν επιτρέπουν ούτε στα αριστερά κόμματα να καπελώσουν τη διαμαρτυρία. Τα επηρμένα, τα ξύλινα, δεν πάνε, όταν η μούτζα πέφτει σύννεφο ακόμα και ηλεκτρονικά. Τώρα κοιτούν από μακριά και γλείφονται, αλλά δεν... Στην κάτω πλατεία, κάτι ξεπεσμένοι αριστεριστές, οκλαδόν σ...

  Αριστεροί, δεξιοί, φιλελεύθεροι, κομμουνιστές, επαγγελματίες και ερασιτέχνες που βλέπουν και δεν είναι πουλημένοι, έχουν καταλάβει το κολπάκι που στήνεται αργά και μεθοδικά. Και αντιδρούν (Leo)  Του Κώστα Στούπα , www.capital.gr, 31.5.11 Κατά μια ευρύτερη έννοια όλοι είμαστε αγανακτισμένοι σε αυτή τη χώρα. Όσοι «έφαγαν» πολλά γιατί τελείωσαν τα «φαγώσιμα»... Όσοι «έφαγαν» λίγα ίσως γιατί δεν πρόλαβαν να «φάνε» περισσότερα. Όσοι δεν «έφαγαν» τίποτα  γιατί καλούνται μαζί με τους άλλους να πληρώσουν τα «σπασμένα» και, δικαίως, ανησυχούν πως στο τέλος θα τα πληρώσουν μόνο αυτοί. Όλοι είμαστε αγανακτισμένοι... αλλά ο καθένας για άλλο λόγο. Ο απεργός της ΔΕΚΟ με τους 16 μισθούς το χρόνο ή της άλλης που θα πουληθεί είναι αγανακτισμένος γιατί η χρεοκοπία του κράτους απειλεί τα κεκτημένα. Οι περισσότεροι αυτών είχαν ορίσει τα όρια του βιοτικού τους επιπέδου μέχρι εκεί που άφηνε περιθώριο, το όριο δανεισμού του εισοδήματός τους. Τώρα αυτοκίνητα, κάρτες, ακίν...

.....ένα ερωτηματικό στη λέξη "ξυπνήσαμε"  του πανό της φωτογραφίας θα ήταν ακριβές (Leo). Από το blog feleki Υποθέτω πολλοί από μας θα αναρωτιόμαστε πού θα οδηγήσει τελικά η κίνηση των “αγανακτισμένων” πολιτών. ΄Ενα από τα σημαντικότερα θέματα συζήτησης των ημερών (μετά την Τρόικα και το Μνημόνιο) είναι οι “αγανακτισμένοι” οι οποίοι έχουν προσελκύσει τόσο θετικό όσο και αρνητικό σχολιασμό. Σίγουρα αναδεικνύεται για άλλη μια φορά η δυναμική των social media και η αδυναμία των σημερινών πολιτικών να την παρακολουθήσουν και να την κατανοήσουν. Συγκεντρώσεις χιλιάδων πολιτών που θα ζήλευαν τα μεγάλα κόμματα προκαλούν φοβικές αντιδράσεις τύπου Πάγκαλου και βάζουν στο περιθώριο τον αρχαϊκό τρόπο λειτουργίας των κομματικών μηχανισμών. Στα προφανή χαρακτηριστικά των “αγανακτισμένων” καταχωρείται η ειρηνική διαμαρτυρία χιλιάδων ανθρώπων όταν μάλιστα η θεματική των συγκεντρώσεων έχει να κάνει με τα επίμαχα ζητήματα του Μνημονίου, της ανεργίας κλπ. και όχι με ζητήματα ...

του Σωτήρη Λεβέντη Αν ρωτήσει κανείς τους αγανακτισμένους για το τι θα ήθελαν οι ίδιοι να γίνει από εδώ και στο εξής, και ποια μέτρα πρέπει να εφαρμόσει η χώρα για να βγει από την κρίση, δεν θα έπαιρνε μία ενιαία απάντηση, αλλά πολλές. Πολλές και αντιφατικές. Η μεγάλη πλειοψηφία των αγανακτισμένων θα συμφωνούσε χωρίς πολλή δυσκολία σε μέτρα που να άπτονται της πολιτικής: τη μείωση του αριθμού των βουλευτών, την κατάργηση της βουλευτικής αποζημίωσης και της κρατικής χρηματοδότησης των κομμάτων, τη δήμευση των περιουσιών όσων έχουν εμπλακεί τα ονόματά τους σε υποθέσεις σκανδάλων, ανεξάρτητα από αν αυτό έχει αποδειχθεί ή όχι. Όταν περνάμε όμως από τα μέτρα για την πολιτική στα μέτρα για την οικονομία και την κοινωνία, δεν υπάρχει κάποια κοινή συνισταμένη στην οπτική τους. Άλλοι, πιθανόν οι περισσότεροι, θα υποστηρίξουν την άμεση απόλυση των περισσότερων δημόσιων υπαλλήλων, προκειμένου να στηριχθεί πιο αποτελεσματικά ο ιδιωτικός τομέας της οικονομίας. Αρκετοί προερχόμενοι απ...