μη μαδας τη μαργαριτα

Γεώργιος Γεωργακόπουλος από τη Μεταρρύθμιση Αν διαβάσει κάποιος τις εκθέσεις των διεθνών οργανισμών και της Ε. Επιτροπής που ήδαν το φως της δημοσιότητας μετά την έναρξη της κρίσης θα διαπιστώσει ότι καταλήγουν όλες στο ίδιο συμπέρασμα. Η Ελλάδα δεν μπορεί να υλοποιήσει τις απαιτούμενες διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις διότι δεν διαθέτει ένα κράτος ικανό να τις φέρει εις πέρας. Όλα τα κείμενα τονίζουν συνεχώς την ίδια συνταγή. Οικοδομίστε τον απαιτουμένο διοικητικό μηχανισμό. Γιατί αυτό που βλέπουν οι εταίροι μας εμείς δεν το θεωρούμε λύση; Αναφέρω παραδειγματικά: Ε. Επιτροπή Απρίλιος 2012 [1] :  «η μεταρρύθμιση της Ελλάδας πρέπει να ξεκινήσει με τον εκσυγχρονισμό της ελληνικής δημόσιας διοίκησης η οποία επί του παρόντος, πάσχει από έλλειψη ικανότητας... Η πολυπλοκότητα και η αδιαφάνεια σε όλα τα επίπεδα δημιουργούν δυνατότητες για διαφθορά που υπονομεύουν την εμπιστοσύνη των πολιτών στο σύστημα και διαβρώνουν την αποτελεσματικότητά του...Απαιτείται ριζική μεταρρύθμιση τ...

Η Ελλάδα δεν είναι μια κανονική ευρωπαϊκή χώρα. Είναι όμως μια κανονικότατη τριτοκοσμική χώρα με κλειστή, φοβική σε κάθε αλλαγή κοινωνία, κατακερματισμένα προνόμια, χιλιάδες κάστες μικροεξουσίας, διαφθορά, κράτος παντού και διάχυτο μίσος προς την υγιή επιχειρηματικότητα. (leo) Σταμάτης Κυρζόπουλος από το Σχολιαστή Η εποχή μας θυμίζει έντονα την παρακμή της αρχαίας ελληνικής πολιτείας: εξακολουθεί να λειτουργεί , ωστόσο δεν πείθει κανέναν. ...Τραγική επειδή χάνεται, κωμική επειδή συνεχίζει.       Soren Kierkegaard  (Δανός φιλόσοφος, 1813-1855)    Με την ανωτέρω εξαιρετικά επίκαιρη αποστροφή του σημαντικού Δανού φιλοσόφου ξεκινά την πολύ ενδιαφέρουσα  βιβλιο-κριτική της η Μαρία Τοπάλη  για μια συλλογή κειμένων του Κierkegaard υπό τον τίτλο «Το κεντρί της ύπαρξης», που εκδόθηκαν πρόσφατα από τις εκδόσεις Κέδρος. «... Tραγική επειδή χάνεται, κωμική επειδή συνεχίζει...».  Η φράση τριγύριζε ώρα στο μυαλό μου, μετά την απογευματινή ποδ...

Χαρίδημος Τσούκας από την Έναρθρη Κραυγή Για όποιον χρειαζόταν αποδείξεις, τώρα τις έχουμε απτές: ο λόγος που η βαρύγδουπη «επανίδρυση του κράτους» παρέμεινε επί δεκαετίες κενόλογη προεκλογική διακήρυξη είναι πιο σαφής από ποτέ: η ριζοσπαστική διοικητική μεταρρύθμιση κοστίζει πολιτικά. Ποια κυβέρνηση θα τολμούσε να συγκρουστεί με τα οργανωμένα συμφέροντα υλοποιώντας συνολικές διοικητικές αλλαγές, οι οποίες και θα περιόριζαν την πελατειακή-κομματοκρατική ισχύ της, αλλά και θα της κόστιζαν σημαντικά σε ψήφους; Βέβαια, οι μεταπολιτευτικές κυβερνήσεις ένοιωθαν υποχρεωμένες να εμφανίζονται ενίοτε ότι υιοθετούν καλές διοικητικές πρακτικές, στο μέτρο που, στο ευρωπαϊκά προσανατολισμένο πολιτικό σύστημα, ο «μεταρρυθμισμός» απέφερε ιδεολογικά πλεονεκτήματα. Συγχρόνως, όμως, έκαναν ό,τι μπορούσαν για να αναιρέσουν το πνεύμα τους (π.χ. ΑΣΕΠ-συμβασιούχοι). Η βέλτιστη στρατηγική των εκάστοτε κυβερνώντων υπήρξε η αναπαραγωγή του υφιστάμενου καθεστώτος διοικητικής φαυλότητας. Τώρα, υπό την π...

του Λεωνίδα Καστανά Οι αλλαγές στη δημόσια διοίκηση που είτε γίνονται, είτε φημολογούνται επιβεβαιώνουν με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο τα όσα γράφουμε και υποστηρίζουμε, μήνες τώρα. Είναι αλλαγές που επιχειρούνται με οριζόντιο, άναρχο και τυφλό τρόπο και μόνο μεταρρυθμίσεις δεν μπορούν να θεωρηθούν. Το  κράτος είχε δυο τρόπους να αλλάξει. Είτε οργανωμένα, με αξιολόγηση δομών και προσωπικού, είτε άναρχα με οριζόντιες απολύσεις και κατάρρευση των υπηρεσιών του. Υπό το κράτος των πιέσεων των δανειστών επιλέγεται προφανώς ο δεύτερος, αφού επί ένα χρόνο το Υπουργείο Διοικητικής Μεταρρύθμισης έπαιζε κατενάτσιο και δεν δρομολογούσε τις απολύτως αναγκαίες δράσεις. Όπως οι μειώσεις μισθών και συντάξεων έγιναν οριζόντια και ως εκ τούτου άδικα, έτσι και η «αναδιάρθρωση» του Δημοσίου θα γίνει σε συνθήκες πανικού επιφέροντας ακόμα μεγαλύτερες απώλειες στην αποτελεσματικότητά του. Ο μόνος χαμένος θα είναι ο πολίτης.

του Θανάση Μαχιά Τους τελευταίους μήνες είμαστε μάρτυρες μιας ολοένα αυξανόμενης δυστοκίας της κυβέρνησης να προχωρήσει τις αναγκαίες διαρθρωτικές αλλαγές, παρά την εμφανή αντίθετη πρόθεση και διάθεσή της. Στη διαπίστωση αυτή θα πρέπει να προσθέσουμε τους ανορθολογισμούς και τις στρεβλώσεις που πυκνώνουν και υπονομεύουν τις επιχειρούμενες αλλαγές. Για την αντιμετώπιση της κατάστασης είναι πιστεύω αναγκαίο να δούμε και να περιγράψουμε καθαρά την ύπαρξη ενός κεντρικού πολιτικού προβλήματος . Το πρόβλημα του βαθέως κράτους και ο ανταγωνισμός του με τους παραγωγικούς φορείς του Δημοσίου. Το πρόβλημα αυτό συμπυκνώνει όλες τις προσπάθειες αντιμεταρρύθμισης, ανορθολογικών αποφάσεων και σχεδιασμών. Υποκαθιστά τις αναγκαίες χειρουργικές επεμβάσεις που απαιτούνται σε όλους τους τομείς, με οριζόντιους πελατειακούς τεμαχισμούς που υπονομεύουν τις αλλαγές. Αναπαράγει και διευκολύνει, την αυτονόμηση των κυβερνητικών παραγόντων από τις πολιτικές επιλογές των κομμάτων, αλλά και την αυτο...

του Λεωνίδα Καστανά από την Athens Voice Όταν το Πολιτικό Σύστημα έχτιζε  το πελατειακό του κράτος ήξερε τι έκανε και το έκανε καλά. Τακτοποιούσε τους πελάτες του, αλλά μετά δεν  τους άφηνε στην τύχη τους. Η επιχείρηση είχε και after sales . Ένα ιδιαίτερα πυκνό, πολυπλόκαμο και «έξυπνο» δίκτυο νόμων, ο λεγόμενος και νομικός μας πολιτισμός, αναλάμβανε μετά την τοποθέτηση, να προστατεύει την πελατεία από τις κακοτοπιές. Το Σύστημα είχε προβλέψει ότι τις μπαγαμποντιές, τις κλεψιές και τις συστηματικές κοπάνες, δεν θα τις έκαναν τίποτα τυχαίοι που βρέθηκαν κατά λάθος στο δημόσιο, χωρίς κάλυψη. Θα τις έκαναν τα δικά του παιδιά, αυτά που είχαν τις πλάτες των μηχανισμών, των συνδικάτων, των κομμάτων. Αυτά τα παιδιά φρόντισε να θωρακίσει, έτσι ώστε να μη μπορεί ποτέ κανείς να τα πειράξει. Πάνω στο  θώρακα αυτό προσέκρουσε ο Μανιτάκης και έπαθε ζημιές, γιατί ήταν μάλλον απροετοίμαστος. Δεν είχε χαρτογραφήσει επαρκώς το βυθό του κράτους.  Δεν έχει σημα...

Πως νοείται ή κινητικότητα στο δημόσιο; Ως ακινησία; Ως κουβέντα να γίνεται ή ως πράξη; Γιατί ένα χρόνο τώρα ακούμε ότι η λύση δεν είναι οι απολύσεις αλλά η κινητικότητα, μόνο που δεν τη βλέπουμε ούτε ως σκιά. Χιλιάδες μαθητές δεν ολοκλήρωσαν νόμιμα τους φετινούς κύκλους σπουδών τους γιατί έλλειπαν οι καθηγητές.  Που όμως υπάρχουν, αλλά είναι αλλού τοποθετημένοι (εκεί που πλεονάζουν) και αφού απαγορεύονται ακόμα οι μετατάξεις δεν μπορεί το Υπουργείο Παιδείας να τους διαθέσει στα σχολεία, εκεί δηλαδή από που χρειάζονται. Ο υπουργός ομιλεί για ορθολογική κατανομή προσωπικού, αλλά στο δημόσιο δεν έχει γίνει καμιά αλλαγή, μετακίνηση, μετατόπιση, ανακατανομή κλπ. Δεν διαβάσαμε ούτε ακούσαμε ότι καταργήθηκε ή μεταρρυθμίστηκε κάποια δομή. Αντιθέτως ακούμε για την ανάγκη νέων διοικητικών δομών που θα κάνουν το έργο της κυβέρνησης πιο παραγωγικό και αν δεν ήταν η τρόικα να καιροφυλακτεί θα είχαμε και νέους «παραγωγικούς» διορισμούς. Όσο το δημόσιο δεν περιορίζεται και η δουλειά...