μη μαδας τη μαργαριτα

Η χαμένη άνοιξη του ελληνικού πανεπιστημίου μας διδάσκει πολλά. Υπήρξε μια υπουργός, η Άννα Διαμαντοπούλου (πριν από αυτήν άνοιξε τον δρόμο η Μαριέττα Γιαννάκου), που εργάστηκε με τον αντίθετο τρόπο από αυτόν που συνηθίζουν οι υπουργοί στην Ελλάδα.  Έμαθε σε βάθος το αντικείμενο μελατώντας το για πολλά χρόνια, είχε για στενούς συνεργάτες ανθρώπους καθαρούς με πάθος για το ελληνικό δημόσιο πανεπιστήμιο (όπως ο αείμνηστος Βασίλης Παπάζογλου), οργάνωσε έναν υποδειγματικό διάλογο  επί της ουσίας για έναν ολόκληρο χρόνο, στηρίχθηκε στις εσωτερικές μεταρρυθμιστικές δυνάμεις του ελληνικού πανεπιστημίου που την εποχή εκείνη είχαν αποκτήσει την ηγεμονία, και με γνήσιο ρεπουμπλικάνικο πνεύμα (σχεδόν αντιγραφή από τον Μπαράκ Ομπάμα) εξασφάλισε 255 ψήφους στη Βουλή, δηλαδή τις ψήφους των δύο μεγάλων αστικών, ευρωπαϊκών κομμάτων, ΠΑΣΟΚ και ΝΔ, μαζί με ιδιαίτερα υψηλή αποδοχή από την κοινωνία.  Για έναν νόμο που ειχε εσωτερική συνοχή, ήταν επαναστατικός, έβλεπε το συμφέρον του...

του Ορέστη Καλογήρου Ακόμη μία κατασκευή από τις αναρίθμητες στη χώρα είναι ότι “καταργήθηκε το πανεπιστημιακό άσυλο”. Στα 600-700 χρόνια που υπάρχει το universitas σε ολόκληρο τον κόσμο και στα 180 χρόνια που υπάρχει στην Ελλάδα ποτέ και πουθενά δεν υπήρξε νομοθετική ρύθμιση για το άσυλο. Η μοναδική περίπτωση στην παγκόσμια και ελληνική πανεπιστημιακή ιστορία είναι η περίοδος 1982-2009 (27 χρόνια στα 180 του ελληνικού πανεπιστημίου), όταν ο 1268/82 (εμπνεύσεως του τότε βοηθού και συνδικαλιστή του ΠΑΣΟΚ Γιάννη Πανούση, παράξενους κύκλους κάνει η ιστορία!) προέβλεπε ότι, για να μπει η αστυνομία στο πανεπιστήμιο, πρέπει να συνεδριάσει μία τριμερής επιτροπή (πρύτανης, φοιτητής, διοικητικός) και ομόφωνα να αποφασίσει. Η διάταξη αυτή δεν ρύθμιζε το πανεπιστημιακό άσυλο, αλλά όριζε πότε και πώς καλείται η αστυνομία να αντιμετωπίσει παράνομες πράξεις. Αυτό όμως δεν έχει καμία σχέση με το άσυλο. Πανεπιστημιακό άσυλο είναι ένα στοιχείο του εθιμικού δικαίου που προστατεύει την ελεύθερ...

Ορέστης Καλογήρου από τη Μεταρρύθμιση Η Πρωτοβουλία για την ανασυγκρότηση της Δημοκρατικής Προοδευτικής Παράταξης κάθε μέρα που περνάει ωριμάζει όλο και περισσότερο. Με σεβασμό προς όλες τις πολιτικές δυνάμεις, μικρές ή μεγάλες, και με ανοιχτές τις πόρτες για όσους και όσες διστάζουν ακόμη, είναι καιρός να κάνει τα επόμενα καθοριστικά βήματα, από τα οποία σε μεγάλο βαθμό θα εξαρτηθεί η επιτυχία της. Το πρώτο στάδιο σιγά-σιγά ολοκληρώνεται με ικανοποιητικά αποτελέσματα. Η συνάντηση ανθρώπων από διαφορετικές αφετηρίες, οι αλλεπάλληλες συνεδριάσεις, οι συναντήσεις και οι εκδηλώσεις, λείαναν τις τριβές, ήραν σε ένα βαθμό επιφυλάξεις και καχυποψίες. Το μεγάλο στοίχημα, όμως, είναι και παραμένει η συνάντηση της Πρωτοβουλίας με το «μεγάλο κοινό». Εκεί είναι που πρέπει να ξεπεραστούν οι φόβοι, οι καχυποψίες, οι αγκυλώσεις. Από την σκοπιά αυτή, η διαδικασία που θα επιλεγεί για την συγκρότηση του ευρωψηφοδελτίου είναι κρίσιμη, καθοριστική και βαθιά πολιτική. Θα καθορίσει θετικά ή αρνη...

του Ορέστη Καλογήρου από τη "Μακεδονία" Ως κάτοικος της Περαίας χρησιμοποιώ συχνά-πυκνά την αστική συγκοινωνία. Στο λεωφορείο γίνεται κανείς άθελά του ωτακουστής πολλών ιστοριών. Πριν από μια εβδομάδα στο λεωφορείο της γραμμής προς τη Μηχανιώνα μια παρέα 6-7 χαρούμενα κορίτσια και αγόρια πήγαιναν στη θάλασσα. Σε μια στιγμή άρχισαν να συζητούν «πολιτικά». «Ο δικός μας τουλάχιστον κάτι έκανε. Να δούμε τι θα κάνει ο δικός σας τώρα», λέει ένα κορίτσι. Το αγόρι αμύνεται. Η κοπέλα συνεχίζει ακάθεκτη. «Ο δικός μας έφτιαξε έργα στο χωριό μου, έκανε δρόμους σε όλη την περιοχή του Ελμπασάν». Συνειδητοποιώ ότι μιλάνε για τον Σαλί Μπερίσα και τον Έντι Ράμα! Σε άπταιστα ρέοντα ελληνικά. Ύστερα στρέφουν αυθόρμητα και αβίαστα τη συζήτηση στο μνημόνιο, ανακατεύουν τα ονόματα Παπανδρέου, Σαμαράς, Καμμένος. Απολαμβάνω τη συζήτηση. 

Έζησα κι εγώ μαζί με το φίλο μου Ορέστη Καλογήρου την ίδια «περιπέτεια». Είναι ακριβώς έτσι όπως τα γράφει. Μόνο που εγώ συνεχίζω να τη ζω ακόμα και έχω περισσότερες τραυματικές εμπειρίες. Αν κάτι πρέπει να προσσάψουμε στην ηγετική ομάδα της ΔΗΜΑΡ είναι η δυσανεξία στις μεταρρυθμίσεις. Η φαλκίδευση της ιδρυτικής της διακήρυξης. Μέσα από την επίκληση του «αριστερού πρόσημου» αγωνίζεται για την διατήρηση του καταρρέοντος παρόντος. Η κλασσική ανίατη Αριστερά.  ( Leo) του Ορέστη Καλογήρου από τη Μεταρρύθμιση Τον Ιούλιο του 2010, λίγες ημέρες μετά την ίδρυση της Δημοκρατικής Αριστεράς, ο γράφων ήταν ένας από τους/ις 224 «από το χώρο της διανόησης, των τεχνών, των γραμμάτων, του πανεπιστημίου», που υπέγραψαν κείμενο υποστήριξης του νέου εγχειρήματος, στο οποίο επισημαινόταν ότι “Μέσα στην πολύπλευρη κρίση οικονομική, κοινωνική αλλά και κρίση αξιών και ηθικής που βιώνει η χώρα μας, η «Δημοκρατική Αριστερά», ένα κόμμα σύγχρονο, ευρωπαϊκό, δημοκρατικό και ανανεωτικό, μπορεί ...

Ο Ορέστης Καλογήρου στην εκδήλωση της κίνησης ΔΥΝΑΜΙΚΗ ΕΛΛΑΔΑ Τα χρόνια πριν από την κρίση στη συζήτηση για την Παιδεία και την Εκπαίδευση εμφανίστηκαν οι έννοιες μεταρρύθμιση, αξιολόγηση, αριστεία, αποκέντρωση, περιορισμός της σπατάλης ανθρώπινων και υλικών πόρων. Και όχι άδικα. Για πολλά χρόνια είχε επικρατήσει ο εξισωτισμός προς τα κάτω, η αυτοαναφορικότητα, η εσωστρέφεια, η λογική της ήσσονος προσπάθειας, η αναβολή λήψης αποφάσεων στρατηγικού χαρακτήρα. Οι έντονες αντιδράσεις, που προκάλεσαν οι νέες έννοιες, έδειξαν, ότι οι κύριοι ενδιαφερόμενοι (εκπαιδευτικοί, διδασκόμενοι, γονείς) βρισκόταν σε κατάσταση σταθερής ισορροπίας. Η αντίσταση σε κάθε αλλαγή ερμηνεύεται με μία βασική αρχή της Φυσικής. Κάθε σύστημα τείνει να αντιδράσει στην μεταβολή της κατάστασής του. Η μεταρρύθμιση εκλήφθηκε ως εχθρική πράξη απέναντι στο εκπαιδευτικό σύστημα, τόσο από τους καλοπροαίρετους εκπαιδευτικούς, όσο, κυρίως, από τους κρατικοδίαιτους συνδικαλιστές και τους κομματικούς εγκάθετους, γ...

Η πανεπιστημιακή  βία δεν έχει να κάνει ούτε με ιδεολογίες αλλά ούτε και με ιδεοληψίες. Είναι τρόπος υπεράσπισης παντός είδους συμφερόντων. Γιαυτό και πολλοί και ετερόκλητοι είτε την ανέχονται είτε την ενθαρύνουν. Σ τα πανεπιστήμια, η  βία υπερασπίζεται  το υπάρχον. Μόνο που αυτό αργά αλλά σταθερά πεθαίνει μαζί της. (Leo) Ορέστης Καλογήρου,   Μεταρρύθμιση Είναι καιρός να μιλήσουμε για τη βία στα Πανεπιστήμια με διαφορετικούς όρους. Η καταδίκη της βίας «από όπου κι αν προέρχεται», δεν αρκεί για την αντιμετώπιση του φαινομένου. Στην πραγματικότητα, ποτέ δεν ήταν αυτή η κατάλληλη απάντηση στο φαινόμενο. Για να προσεγγίσουμε το φαινόμενο της βίας στα πανεπιστήμια, πρέπει να ανατρέξουμε στις ρίζες του, να καταγράψουμε τις διαφορετικές μορφές και τους διαφορετικούς φορείς της βίας, να εντοπίσουμε τους παράγοντες που συνέβαλαν στην διόγκωσή του. Παλιότερα, η βία στα Πανεπιστήμια εμφανιζόταν κυρίως με την διάλυση των συνεδριάσεων των θεσμικών οργάνων, όπως η ...

Ο φίλος καθηγητής του ΑΠΘ Ορέστης Καλογήρου ήταν και είναι κορυφαίος συνοδοιπόρος μας στην υποστήριξη του νέου νόμου για τα ΑΕΙ. Συμμεριζόμαστε απόλυτα τους φόβους του. Η μεταρρύθμιση πράγματι κινδυνεύει. Στην καλύτερη περίπτωση κινδυνεύει να απονευρωθεί, στη χειρότερη να ανατραπεί εκ βάθρων. Σύσσωμες οι ενδοπανεπιστημαικές συντεχνίες την πολιορκούν. Το πολιτικό σύστημα κρατάει αμφίσημη στάση. Γράψαμε ότι σε αυτή τη φάση δεν θάπρεπε να ανέβουν οι τόνοι. Θα ήταν καλύτερα να αναζητηθούν οι διορθώσεις αλλά όχι βέβαια η αλλαγή της φιλοσοφίας. Φοβούμαστε ότι οι διορθωτές μάλλον είναι και εξολοθρευτές. Θα συνεχίσουμε να ελπίζουμε με το όπλο παρά πόδα.      του Ορέστη Καλογήρου   από τη Μεταρρύθμιση  Εδώ και μήνες, «τάξη επικρατεί στο πανεπιστήμιο». Η μεταρρύθμιση έχει εγκαταλειφθεί από την πολιτεία. Το πανεπιστήμιο λειτουργεί σε ένα παράλογο νομικό καθεστώς. Τυπικά, το νομικό πλαίσιο καθορίζεται από το νέο νόμο 4009/2011. Στην πραγματικότητα, ο νό...

Οι απόψεις που ακολουθούν και αναφέρονται στο τι είναι αριστερό σήμερα για τα πανεπιστήμια μας βρίσκουν σύμφωνους κατά 100%, Είναι οι απόψεις της Αριστεράς του 21ου αιώνα. Η καθεστωτική αριστερά της συντεχνίας και της ελάχιστης προσπάθειας στέκεται απέναντι στις απόψεις αυτές. Υπερασπίζεται απλά το σαθρό αστικό σύστημα του οποίου και αποτελεί κεντρικό πυλώνα (Leo). του Ορέστη Καλογήρου από το site:  Αριστεροί υπέρ Δράσης Παρά τον ευρύτατα διαδεδομένο αστικό μύθο, τα ελληνικά πανεπιστήμια είναι στελεχωμένα με πολλούς καλούς επιστήμονες, ιδιαίτερα της νεότερης γενιάς. Επίσης, κάθε χρόνο μέσα από τη σκληρή διαδικασία των πανελληνίων εισάγονται οι καλλίτεροι μαθητές. Κι όμως η ελληνική κοινωνία, η ελληνική οικονομία, η νέα γενιά δεν εισπράττουν όσα επενδύουν στο ελληνικό πανεπιστήμιο. Αριστερό είναι, αυτό να αλλάξει… Το πρώτο μεγάλο πρόβλημα του ελληνικού πανεπιστημίου είναι το μοντέλο διοίκησης . Είναι βαθιά ριζωμένη η πεποίθηση σε όλες τις ομάδες της πανεπιστημιακής κοινότ...

του Ορέστη Καλογήρου Τα τελευταία χρόνια καμαρώνω ανελλιπώς ένα από τα βλαστάρια μου στις παρελάσεις της Πυλαίας (Καπουτζήδας ή Καμτσίδας για τους μπαγιάτηδες). Φέτος όλα ήταν αλλιώς.  1. Δεν υπήρχε εξέδρα αλλά ουτε και επίσημοι! 2. Στα μεγάφωνα έπαιζε μόνον "έντεχνα λαϊκοδημοτικά" 3. Ο κόσμος πολύ λιγότερο θορυβώδης και κάπως αμήχανος. Σαν να ντρεπόταν μην τους δουν ότι είναι εκεί. 4. Κατάθεση στεφάνου έκαναν μόνον ο Δήμαρχος, η ΝΔ, ο ΛΑΟΣ και ο ΣΥΡΙΖΑ(!!!) 5. Η μόνη διακριτή εξουσία ήταν η θρησκευτική (η επιμνημόσυνη δέηση για πρώτη φορά ακούστηκε τόσο δυνατά). 6. Δεν υπήρχαν ούτε αγανακτισμένοι ούτε ελεύθεροι σκοπευτές! 7. Το σχολείο μου (Γερμανική Σχολή Θεσσαλονίκης) δεν γιουχαϊστηκε, όπως την 28η! Εισέπραξε και χειροκρότημα, αν και μάλλον χλιαρό! Το μόνο που δεν άλλαξε ήταν το ρεπερτόριο της τοπικής μπάντας. "Μακεδονία ξακουστή" τρεις φορές "Όλ' η δόξα όλ' η χάρι" μία φορά εναλλάξ. Την παρέλαση άνοιξαν τέσσερ...

Του  Ορέστη Καλογήρου ,  Books' Journal, τχ. 14, Δεκέμβριος 2011 ΜΑΚΗ ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΗ,  Το όνειρο του Οδυσσέα,  εκδ. Μεταίχμιο, σελ. 336 Τι γυρεύει ένας φυσικός όπως εγώ στα χωράφια της λογοτεχνίας; Η απάντηση δεν είναι ότι νομιμοποιούμαι να έχω γνώμη για το μυθιστόρημα ως ομόλογος του κεντρικού ήρωα (αφού το μυθιστόρημα πραγματεύεται την άνοδο και την πτώση ενός πανεπιστημιακού), ούτε ως συγγενής επιστημονικά με τον συγγραφέα του, που είναι μαθηματικός. Η απάντηση βρίσκεται στις αδιόρατες κλωστές με τις οποίες συνδεθήκαμε με τον Μάκη Καραγιάννη πριν από σχεδόν σαράντα χρόνια. Περίπου συνομήλικοι, είμαστε και οι δυο παιδιά της μεταπολίτευσης. Με την κυριολεκτική έννοια «παιδιά». Ήμασταν μικροί για να «μπούμε» το 1973 στο Πολυτεχνείο, αλλά ζήσαμε «από μέσα» τα χρόνια της πρώιμης μεταπολίτευσης. Τα πρώτα μας είδωλα ήταν οι «ήρωες» του Πολυτεχνείου (ένας από αυτούς ήταν και ο Στέφανος Δενδρινός, ο ήρωας του βιβλίου). Τους μιμηθήκαμε σε όλα, στα βιβλία που διαβάζαμε, στ...

Οι δυνάμεις της αντιμεταρρύθμισης, αλλά και της οιονεί μεταρρύθμισης, το πάλεψαν και το παλεύουν. Οι πρώτες ανοικτά, οι δεύτερες στα μουλωχτά, να μείνουν τα πανεπιστήμια κλειστά, να πάνε πίσω, να καταρρεύσουν, να μείνουν όρθια μόνο τα συμφέροντα των συντεχνιών. Αυτό εξάλλου, οι ίδιες δυνάμεις μέσα και έξω από την κυβέρνηση, μέσα και έξω από την Αριστερά κάθε απόχρωσης, παλεύουν να κάνουν και για ολόκληρη την κοινωνία. Είναι οι στυλοβάτες του πελατειακού κράτους, οι μέντορες της διαπλοκής, οι εχθροί του λαού. Όμως κάθε δράση έχει και την αντίδρασή της. Από παντού ακούγονται μηνύματα αντισυσπειρώσεων,των φοιτητών και των καθηγητών τους που θέλουν να μείνει το πανεπιστήμιο ανοικτό, που θέλουν την κοινωνία να προχωρά μέσα από τις αντιφάσεις της. Η κοινωνία οργανώνεται μέσω του internet, ανατρέπει τις αποφάσεις των μειοψηφιών, ανοίγει τις σχολές και δίνει ελπίδες, μέσα στο ζοφερό περιβάλλον των ημερών. Ακολουθεί άρθρο του φίλου μας Ορέστη, πρωτεργάτη του αγώνα για ανοικτά πανεπιστήμ...

Μετά τη σύλληψη των 2 μελών της Πρωτοβουλίας Συμπαράστασης, στον Ερυθρό Σταυρό, τις δηλώσεις περί γιατρών του Βιντέλα και τους επερχόμενους θανάτους, κάτι πιο δραστικό πρέπει να γίνει. Είναι σαφές ότι κάποιοι θέλουν νεκρούς, γιατί εξυπηρετεί τα πολιτικά τους σχέδια. Η κοινωνία πρέπει να αντιδράσει. Eίναι όμως τόσο συμφιλιωμένη με το θάνατο και στέκει αμήχανη και βουβή;  Στον αχό των ημερών και τα δύο κείμενα που ακολουθούν: Οι απεργοί πείνας και η ελληνική κοινωνία του Ορέστη Καλογήρου  Οι απεργοί πείνας ζητούν ένα πράγμα. Χαρτιά νόμιμα για να μείνουν στη χώρα μας ή να φύγουν για μια άλλη. Αυτοί που τους "συμπαραστέκονται" θέλουν να πέσει η κυβέρνηση. Οι μετανάστες και οι "αλληλλέγγυοι" δεν έχουν τα ίδια συμφέροντα. Οι στόχοι τους δεν είναι κοινοί. Η χώρα βρίσκεται σε μια αδύναμη θέση, σε μια δυσάρεστη κατάσταση. Είναι στα πρόθυρα χρεωκοπίας. Και οι μετανάστες είναι σε μια αδύναμη θέση, σε μια δυσάρεστη κατάσταση. Είναι στα πρόθυρα του θανάτου...