μη μαδας τη μαργαριτα

από το fb Λίγο πριν τις εκλογές του Σεπτεμβρίου 2015 είχα δημοσιεύσει ένα άρθρο στην Καθημερινή με τίτλο "Μεταρρυθμιστικός Λαϊκισμός". Από βεριτάμπλ μεταρρυθμιστές (κατά επίμονη δήλωση των ιδίων) προεκλογικά είχαν ειπωθεί παπάδες. Τόση ήταν η μεταρρύθμα ζέση που το μνημόνιο θα έβγαινε σε δύο χρόνια αντίγια τρία, τα κόκκινα δάνεια θα καθαρίζονταν πριν την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών και άλλα τέτοια. Οι μεταρρυθμιστές μας συνεχίζουν ακάθεκτοι. Χρυσό βραβείο βέβαια παίρνει η ανεκδιήγητη πρόταση δανεισμού (από πού;) για να μη μειωθούν οι συντάξεις και το ΕΚΑΣ. Αυτό όμως που ακούγεται σέξυ, γιατί απευθύνεται σε όλη τη γκάμα των αυτιών από φιλελέδες μέχρι αριστερούς σοσιαλδημοκράτες είναι η ανάπτυξη. Να συμφωνήσουμε με τους θεσμούς σε 3.5% πρωτογενή πλεονάσματα, αλλά το 2% να πάει στην ανάπτυξη. Ωραίο ακούγεται. Βέβαια, το ερώτημα είναι γιατί να μη διεκδικήσουμε 1.5% πλεονάσματα και να δομήσουμε "αναπτυξιακούς" προϋπολογισμούς; Δεν έχω απάντηση. Ίσως για ν...

Η πρόταση για «εθνική συνεννόηση», με τον τρόπο που χρησιμοποιείται από τη ΔΗΣΥ, είναι θολή και αποπροσανατολιστική.  Πρώτον, γιατί δεν περιγράφεται το περιεχόμενό της. Αντιθέτως χρησιμοποιείται γενικόλογα το επίθετο «εθνική», σαν να καθαγιάζει νομοτελειακά την όποια πολιτική επιλογή διαχείρισης της χρεοκοπίας, μόνο και μόνο γιατί είναι εθνική. Σαν να υπονοεί ότι το «εθνικό» είναι το αντίδοτο στις πολιτικές των ξένων που μας καθηλώνουν. Αναδεικνύε ι (έστω και ασυνείδητα) ένα σχήμα πολιτικής αντίθεσης «ξένοι – Έλληνες» που όχι μόνο δεν ανταποκρίνεται στα προβλήματα της χώρας αλλά έχει χρησιμοποιηθεί επανειλημμένα από τις δυνάμεις του λαϊκισμού και του αντιευρωπαϊσμού. Δεύτερον, και όχι ανεξάρτητο από το προηγούμενο. Ένα από τα διδάγματα της ελληνικής χρεοκοπίας είναι ότι οι εσωτερικές δυνάμεις του εκσυγχρονισμού και της μεταρρύθμισης δεν μπορούν μόνες τους να σύρουν τη χώρα. Και επιπλέον ότι ακόμη και στους φιλοευρωπαϊκούς πολιτικούς σχηματισμούς οι δυνάμεις της μεταρρύθμι...

Ποιος νοιάζεται για την πατρίδα; Για την ανέχεια των περισσοτέρων κατοίκων της. Για τα καλύτερα παιδιά που φεύγουν προς αναζήτηση τύχης. Για τις επιχειρήσεις που μαραζώνουν όταν δεν κλείνουν. Για τα δημόσια σχολεία που υπολειτουργούν; Για τα νοσοκομεία; Για τη διεθνή απομόνωση της χώρας; Για τις αλλαγές που δεν γίνονται και δεν θα γίνουν ίσως ποτέ. Για τη φρίκη των προσφυγικών καταυλισμών. Για το φως που δεν φαίνεται από πουθενά; Νοιαζόμαστε εμείς οι απλοί πολίτες, εμείς που ζοριζόμαστε.  Νοιάζονται πολλοί γιατροί και  νοσηλευτές που μάχονται το θάνατο στο άθλιο περιβάλλον των δημόσιων νοσοκομείων. Πολλοί δάσκαλοι που βλέπουν την πολιτιστική παρακμή της νεολαίας μας. Πολλοί δημόσιοι λειτουργοί που καταλαβαίνουν ότι η χώρα αποσυντίθεται και οφείλουν να βάλουν μια πλάτη. Πολλοί ιδιωτικοί υπάλληλοι που τιμούν το επάγγελμά τους έστω κι αν το μεροκάματο είναι γλίσχρο. Εκείνα τα παιδιά που πάνω σε μηχανάκια παίζουν τη ζωή τους κυνηγώντας το έγκλημα που γιγαντώνεται. Αλλά...

  από το books' Journal Η παιδεία, εξηγώντας τα πράγματα όσο γίνεται πιο απλά και κατανοητά, οφείλει να οδηγεί τον πολίτη σε μια αποκρυπτογράφηση του κόσμου, απαλλαγμένη από περιττό μεταφυσικό βάρος. Στον 21 ο αιώνα, αν και ο τρόπος ζωής βασίζεται σε επιστήμη και τεχνολογία, η ανθρωπότητα δυσκολεύεται να απαλλαγεί από αυταπάτες και δεισιδαιμονίες, δεν έχει ακόμα επιτευχθεί απομάγευση. Κατά τον Diderot , η διάδοση της κατανόησης της επιστήμης και της νέας γνώσης που αποκαλύπτεται από αυτήν θα οδηγούσε σε πιο φωτισμένη και επομένως σε πιο δίκαιη κοινωνία. Η φύση είναι αντικειμενική, λέει ο Jacques Monod , η γνώση πηγάζει αποκλειστικά από συστηματική αντιπαραβολή λογικής και εμπειρίας. Κάθε τι γύρω μας είναι αντικείμενο της Χημείας. Γιατί οι φλόγες έχουν λαμπρά χρώματα, γιατί χρειαζόμαστε τροφή, γιατί αναπνέουμε; Η επιστήμη αυτή εξηγεί πώς ποιοτικές διαφορές των πραγμάτων συνδέονται με τη σύνθεσή τους. Καθιστά κατανοητό τον κόσμο με πρακτικό τρόπο, ως ένα παζλ άφθαρτων ...

Σιγά σιγά καθώς ο Τραμπ ξεδιπλώνει την πολιτική του ατζέντα, αισθάνομαι ότι αυτός στις ΗΠΑ και η Μέι στην Αγγλία απλώς αντιπροσωπεύουν την τελευταία προσπάθεια παλινόρθωσης του Καπιταλισμού των κακομαθημένων και άπληστων πλούσιων στην Αγγλοσαξονική Δύση. Αυτών των πλούσιων που έκαναν πάρτυ πριν από το 2008 καθώς τα κερδοσκοπικά Funds που έλεγχαν τους έφερναν άκοπα τα δις στα πόδια τους. Έτσι όταν ήρθε η καταστροφή έμειναν αμήχανοι και λούφαξαν περιμένοντας κάποιους γενναίους ιδιοφυείς οικονομολόγους μεταρρυθμιστές (Μπεν Μπερνάκι, και Μέρβιν Κινγκ) να λύσουν το πρόβλημα με την ποσοτική χαλάρωση. Ποτέ δεν πίστευαν ότι ο Καπιταλισμός τους κινδύνευε από τα υπερβολικά κέρδη των πλουσίων και ότι χρειάζονταν και την ευημερία και των άλλων ομάδων (μεσαία τάξη και κάτω) για να μπορεί αυτό το σύστημα της αγοράς να συνεχίσει να λειτουργεί παράγοντας πλούτο για όλους. Ποτέ δεν πίστεψαν ότι ο Καπιταλισμός δημιουργεί ανισότητα η οποία αν δεν διορθωθεί έγκαιρα δημιουργεί κρ...

Δεν φτιάχνει λένε ρεύμα ο Κυριάκος. Το ότι η ΝΔ προηγείται και αυτός ψηφίζεται ως ο καταλληλότερος για πρωθυπουργός είναι θαύμα και δεν πρέπει να το λένε ούτε του παπά.   Θα πρέπει οι Έλληνες να βρίσκονται σε βαθιά μελαγχολία και μεγάλη απελπισία για να στρέφονται προς τον Κυριάκο. Ένα σοβαρό, μειλίχιο, φιλελεύθερο και ορθολογιστή πολιτικό της επάρατης Δεξιάς. Που λέγεται και Μητσοτάκης. Τέτοιον τύπο είχαν να δουν από την εποχή του Σημίτη, αν και οι εποχές είναι τελείως διαφορετικές και οι συγκρίσεις μάλλον άστοχες. Το Σημίτη τον σιχαίνονταν αλλά μοίραζε χρήμα και τον ανέχονταν. Ο Κυριάκος ως τύπος τους ανακατεύει το στομάχι, χρήμα δεν έχει να μοιράσει και τους λέει ότι πρέπει να δουλέψουν σοβαρά και οργανωμένα. Σα να τους στέλνει δηλαδή στην κόλαση. Πραγματικά είναι θαύμα. Αλλά 7 χρόνια κρίσης τους έχουν κάνει και βλέπουν παραισθήσεις. Ευτυχώς  για μας μέσα σ αυτές βλέπουν και τον Κυριάκο ως λύση. Ακούω συχνά να κατηγορούν το Σαμαρά ως λαϊκιστή αντιμνημονια...

Η φωτο είναι του μετρ Κωνσταντίνου Πϊττα Οι κλασσικοί ορισμοί για τους διάφορους φιλελευθερισμούς, οι διαφορές μεταξύ φιλελεύθερων Αμερικάνων και Φιλελεύθερων Ευρωπαίων και ο Παγκοσμιοποιημένος Καπιταλισμός με τις καταστροφικές αλλαγές που φέρνει κυρίως για την μεσαία τάξη των κεντρικών χωρών της Δύσης (ΗΠΑ ,Ε.Ε. κτλ) έχουν δημιουργήσει μια τεράστια ιδεολογική και πολιτική σύγχυση τόσο μεγάλη ώστε π.χ. ο Μπέπε Γκρίλο ζήτησε να ενταχθεί το κόμμα του στο Μπλοκ των φιλελευθέρων στην Ε.Ε. Η πρώτη και κύρια διαίρεση μεταξύ των διάφορων τύπων φιλελευθερισμού για μένα είναι η διαίρεση μεταξύ του «Οικονομικού Φιλελευθερισμού» και «Κοινωνικού ή Πολιτικού Φιλελευθερισμού» . Ο Οικονομικός Φιλελευθερισμός υποστηρίζει ότι το κράτος (όπου συμπεριλαμβάνεται και η τοπική αυτοδιοίκηση) όχι μόνον δεν πρέπει να ασχολείται με επιχειρηματικές δραστηριότητες αλλά επιπλέον πρέπει να εκχωρεί την εκμετάλλευση των δραστηριοτήτων κοινής ωφέλειας, σε ιδιωτικούς φορείς για περιορισμένο χρόνο,...