μη μαδας τη μαργαριτα

Tα πρόσφατα δημοψηφίσματα στην Ελβετία σχολιάστηκαν ποικιλοτρόπως και στην Ελλάδα. του   Πέτρου Βουρλή  από το the PressProject Δυστυχώς για άλλη μία φορά φαίνεται να βλέπουμε το δέντρο και να χάνουμε το δάσος. Αντί να δούμε την θαυμαστή αυτή διαδικασία μέσω της οποίας  οι Ελβετοί πολίτες συμμετέχουν στο πολιτικό γίγνεσθαι για οτιδήποτε και οποτεδήποτε το επιθυμούν,  εστιάζουμε στο αποτέλεσμα που αφορά εντέλει μόνο τους Ελβετούς και την κοινωνία τους. Με αφορμή διάφορα κείμενα και σχόλια τα οποία διαβάσαμε στο διαδίκτυο, θα σημειώσω κάποια πολύ συχνά λάθη που κάνουν όσοι αναγκάζονται, μάλλον με κάποια δυσαρέσκεια, να μιλήσουν για τα δημοψηφίσματα ως θεσμό. 1. Η πλειοψηφία στο συγκεκριμένο  δημοψήφισμα  ήταν ισχνή (50,3%) αλλά η συμμετοχή ανήλθε στο 55,8%. Το 2011 η συμμετοχή των Ελβετών στις  εκλογές  για την ανάδειξη της Ομοσπονδιακής κυβέρνησης ήταν 49,1%. Θα μπορούσε έτσι να πει κανείς ότι οι Ελβετοί δεν ενδιαφέρονται ιδιαίτερα για το π...

από τη Lifo Συνάντηση με τον διευθυντή σπουδών του υπουργείου Παιδείας έχουν αυτή την ώρα οι διευθυντές του 7ου και 10ου Δημοτικού σχολείου Χαλανδρίου, κκ Γιώργος Κυριαζόπουλος και Γιάννης Κοσμόπουλος, μετά την απόφαση του Συλλόγου γονέων και κηδεμόνων να μη γίνονται δεκτά στα εν λόγω σχολεία παιδάκια Ρομά.  Η απόφαση αυτή των γονέων ελήφθη μετά από ψηφοφορία του Συλλόγου, την Παρασκευή 26 Οκτωβρίου, κατά την οποία 234 γονείς ψήφισαν υπέρ του να μην γίνονται δεκτά τα παιδάκια Ρομά στο σχολείο, 4 κατά, ενώ υπήρχε και μία λευκή ψήφος.   Όταν οι ενθουσιώδεις αγανακτισμένοι   ζητούσαν   επιτέλους   άμεση δημοκρατία ήταν σίγουροι πως αν γινόταν αυτό, κάθε γειτονιά θα αυτοδιοικούνταν με τιμιότητα, η πλειοψηφία θα έπαιρνε αποφάσεις αγάπης και συνεργασίας και τα πουλάκια θα τραγουδούσαν όπως στον παράδεισο.  Όχι πως η δημοκρατία η τωρινή δεν χρειάζεται γιγάντιο λίφτινγκ, αλλά πάντα απορούσα με την αισιοδοξία όλων πως η "άμεση δημοκρατία" θα έφερνε  ...

Σε μια εποχή που ο λαϊκισμός περισσεύει κρυμμένος και πίσω από τα αμεσοδημοκρατικά αιτήματα των αγανακτισμένων, ο φίλος Θανάσης Πολλάτος θέτει  εύστοχα ερωτήματα, και ιχνηλατεί τις προϋποθέσεις  και τα χαρακτηριστικά μιας πραγματικά φιλελεύθερης δημοκρατίας. Θεωρώ τη συμβολή του ιδιαίτερα σημαντική στη συζήτηση που ήδη έχει ξεκινήσει. ( Leo) του Θανάση Πολλάτου από το arguments Πρώτα απ’ όλα, θεωρώ πως η άμεση δημοκρατία είναι όχι ένα προτεινόμενο πολίτευμα ή ένα επαναστατικό πρόταγμα, αλλά μια διαδικασία που χρειάζεται πολλή επεξεργασία για να εφαρμοστεί. Λέγοντας άμεση δημοκρατία αναφερόμαστε στη διαδικασία της πλειοψηφικής λήψης των αποφάσεων από μια συνέλευση του συνόλου των πολιτών και όχι από μια συνέλευση αντιπροσώπων τους. Αυτός ο ορισμός, ο οποίος εκτιμώ ότι είναι ως σήμερα ο μοναδικός προτεινόμενος ορισμός από όλους τους ενδιαφερόμενους, είναι υπερβολικά ελλιπής. Για μένα σήμερα, το περιεχόμενο των αποφάσεων που λαμβάνονται είναι πολύ σημαντικότερο από τον τ...