μη μαδας τη μαργαριτα

Ένα πολύ ενδιαφέρον κείμενο της φίλης Μαρίας Βιτωράκη που προσπαθεί να εξηγήσει την ατροφία του οικολογικού κινήματος στη χώρα μας. Και την εξηγεί πολύ καλά. Η πολυπόθητη ανάπτυξη δεν μπορεί παρά να γίνει με απόλυτο σεβασμό στο περιβάλλον, για να είναι βιώσιμη και ωφέλιμη.  Στο δρόμο αυτό δεν χωράνε ούτε οι ακρότητες, ούτε το αντιεπιχειρηματικό πνεύμα, ούτε η καταστροφολογία. Δυστυχώς το οικολογικό κίνημα κληρονόμησε όλα τα κουσούρια της άκρας αριστεράς και με αυτά πορεύεται. Έτσι ούτε χώρο βρίσκει, ούτε ρεαλιστικές προτάσεις καταθέτει, ούτε βοηθά στην αναβάθμιση του περιβάλλοντος.  Ελπίζω το νέο οικολογικό κόμμα "Ευρώπη - Οικολογία" να ενώσει τις δυνάμεις του με τις δυνάμεις της κεντροαριστεράς που αναζητούν μια συλλογική έκφραση. (leo) Μαρία Βιτωράκη από την Athens Voice Αρκετές φορές έχω αναρωτηθεί  γιατί στην Ελλάδα η πολιτική οικολογία, αλλά και τα κοινωνικά οικολογικά κινήματα, παραμένουν (σχετικά) στο περιθώριο, παρά τα σημαντικά θέματα ιδιαίτερου οικολογ...

της Μαρίας Βιτωράκη* από eco blog Πολλοί πιστεύουν   ότι σε συνθήκες κρίσης, η πολιτική οικολογία δεν μπορεί να έχει ιδιαίτερο πολιτικό βάρος και σταδιακά χάνει το ακροατήριο της- ένα ακροατήριο που κερδήθηκε στην εποχή της «ευημερίας»,την εποχή που ο πολίτης είχε τον χρόνο και την "πολυτέλεια" να έχει "οικολογικές ανησυχίες". Απόδειξη αυτού, λένε, αποτελεί, ότι τα πράσινα κόμματα κερδίζουν τα μεγαλύτερα ποσοστά σε ευημερούσες κοινωνίες της Κεντρικής Ευρώπης.  Α ν προσπαθήσει κάποιος να φτιάξει το κοινωνικό προφίλ των πράσινων ψηφοφόρων, πιθανά θα τους περιέγραφε ως άτομα που με τον ένα ή τον άλλο τρόπο έχουν λύσει τα "προς το ζην", συνήθως οικονομικά ευκατάστατοι μεσοαστοί, με ισχυρά αξιακά πρότυπα και προσωπική υπευθυνότητα (ένα ανεπτυγμένο ηθικό προφίλ) αλλά που -δυστυχώς- διαθέτουν μειωμένη ικανότητα να διαβάζουν τις πραγματικές ανάγκες της κοινωνίας και ελάχιστο ρεαλισμό. Άτομα που -με άλλα λόγια- «είναι στον κόσμο τους»!  Σήμερα τα πράγματ...