μη μαδας τη μαργαριτα

Από τον τοίχο του στο fb Στην «Ιστορία του Ιβάν Ιλιτς», ο Τολστόι περιγράφει πώς ο κομφορμιστής ομώνυμος ήρωας συνειδητοποιεί το «παράλογο» της ζωής όταν τραυματίζεται θανάσιμα στο σπίτι του, προσπαθώντας να κρεμάσει μια κουρτίνα! Η ζωή του τελειώνει από ένα εντελώς τετριμμένο περιστατικό. Ασήμαντη αιτία, κολοσσιαίο αποτέλεσμα. Absurdity! Σκέφτηκα την ιστορία αυτή στην αντιστροφή της, καθώς μάζευα τα πράγματά μου χθεσ το μεσημέρι στο ξενοδοχείο, στο Borough Market - το επίκεντρο της πρόσφατης τρομοκρατικής επίθεσης στο Λονδίνο. Ήμουν ακριβώς στο σημείο της επίθεσης μια ώρα νωρίτερα, γύρω στις 9μμ! Τετριμμένο γεγονός, σημαντικό αποτέλεσμα! Για άλλους ανθρώπους, δυστυχώς, το αντίθετο συνέβη - ήταν εκεί σε 'λάθος' στιγμή. Μετά από ένα πολύωρο μάθημα στους μεταπτυχιακούς φοιτητές του Warwick Business School στο εμβληματικό The Shard, έκανα μια βόλτα, έφαγα ένα σούσι στην περιοχή (πάντα υπέροχη στην πολυχρωμία της, την κινητικότητά της και τη ζωντάνια της, ιδιαίτερα έ...

Χαρίδημος Τσούκας από την Έναρθρη Κραυγή Για όποιον χρειαζόταν αποδείξεις, τώρα τις έχουμε απτές: ο λόγος που η βαρύγδουπη «επανίδρυση του κράτους» παρέμεινε επί δεκαετίες κενόλογη προεκλογική διακήρυξη είναι πιο σαφής από ποτέ: η ριζοσπαστική διοικητική μεταρρύθμιση κοστίζει πολιτικά. Ποια κυβέρνηση θα τολμούσε να συγκρουστεί με τα οργανωμένα συμφέροντα υλοποιώντας συνολικές διοικητικές αλλαγές, οι οποίες και θα περιόριζαν την πελατειακή-κομματοκρατική ισχύ της, αλλά και θα της κόστιζαν σημαντικά σε ψήφους; Βέβαια, οι μεταπολιτευτικές κυβερνήσεις ένοιωθαν υποχρεωμένες να εμφανίζονται ενίοτε ότι υιοθετούν καλές διοικητικές πρακτικές, στο μέτρο που, στο ευρωπαϊκά προσανατολισμένο πολιτικό σύστημα, ο «μεταρρυθμισμός» απέφερε ιδεολογικά πλεονεκτήματα. Συγχρόνως, όμως, έκαναν ό,τι μπορούσαν για να αναιρέσουν το πνεύμα τους (π.χ. ΑΣΕΠ-συμβασιούχοι). Η βέλτιστη στρατηγική των εκάστοτε κυβερνώντων υπήρξε η αναπαραγωγή του υφιστάμενου καθεστώτος διοικητικής φαυλότητας. Τώρα, υπό την π...

Η ηθική πυξίδα ενός θαρραλέου ακτιβιστή με τη στέρεα φιλοσοφική συγκρότηση και τη βαθιά ευρωπαϊκή παιδεία Του Χαριδημου Κ. Τσουκα*  από την  Καθημερινή Λίγοι είχαν το σθένος του, την ηθική οξύνοια, την οξυδέρκεια της γραφής του. Ακόμα λιγότεροι αυτοί που τα συνδύαζαν όλα. Ο Βάτσλαβ Χάβελ, πρώην πρόεδρος της Τσεχοσλοβακίας (αρχικά) και της Τσεχικής Δημοκρατίας (αργότερα), ηγέτης της «βελούδινης επανάστασης» του 1989, «πολιτικός από καθήκον όχι από επιλογή» όπως έλεγε, ήταν η ενσάρκωση του ακάματου αγωνιστή, του φιλοσοφημένου πολιτικού, του διεισδυτικού θεατρικού συγγραφέα. Ο θάνατός του είναι απώλεια για κάθε ελεύθερα σκεπτόμενο άνθρωπο. Ο Χάβελ δεν ήταν μόνο ένας θαρραλέος ακτιβιστής που αντιστάθηκε στη φρίκη του κομμουνιστικού ολοκληρωτισμού. Με στέρεα φιλοσοφική συγκρότηση και βαθιά ευρωπαϊκή παιδεία (αυτοδίδακτος εν πολλοίς), υπήρξε ένας οξυδερκής στοχαστής της ανθρώπινης κατάστασης. Η οδυνηρή εμπειρία του κομμουνισμού τον έκανε να συλλάβει μερικές βαθύ...

του Χαρίδημου Τσούκα από την Έναρθρη κραυγή Με τη βόρεια Ευρώπη μας χωρίζει χάσμα νοοτροπίας. Αυτά που γι αυτούς είναι σημαντικά, για μας δεν είναι, και αντιστρόφως. Ο δημόσιος βίος μας διαπερνάται από νοοτροπίες που κυρίως χαρακτηρίζουν μια τριτοκοσμική ή πρώην κομμουνιστική χώρα, όχι μια σύγχρονη ευρωπαϊκή δημοκρατία. Τα παραδείγματα είναι πολλά: άμετρη πόλωση και άνευ ορίων καιροσκοπισμός των κομμάτων• εθνικός κουτσαβακισμός• συχνή αδυναμία επιβολής της νόμιμης κρατικής εξουσίας και, άρα, περιορισμένη κυβερνησιμότητα της χώρας• αναξιοπιστία. . Δείτε, ενδεικτικά, το τελευταίο.  Στο εξωτερικό, η Ελλάδα κατέστη συνώνυμο της αναξιοπιστίας. Την περασμένη δεκαετία κάναμε ένα άλμα: από γραφικοί Ζορμπάδες και πονηροί λαθρεπιβάτες αποκτήσαμε τη φήμη ξεδιάντροπου απατεώνα, μετά τη γελοία «απογραφή» Αλογοσκούφη, τις αθλιότητες με τα «Greek statistics», την απρόθυμη υλοποίηση του Μνημονίου, και, η κορύφωση όλων, το φιάσκο του δημοψηφίσματος. Στα μάτια των εταίρων μας η Ελλάδα δεν συ...