μη μαδας τη μαργαριτα

Από τα ΝΕΑ Ποιος μπορεί να παράσχει τις γνώσεις; Μόνο αυτός που εγγυάται ανιδιοτέλεια» ήταν μια από τις ηχηρές παρεμβάσεις κυβερνητικών, θεσμικών και εκπαιδευτικών παραγόντων κατά τη συζήτηση της αναθεώρησης του άρθρου 16 στη Βουλή. Με την ιδεοληψία στην εξουσία, οι προοπτικές της εκπαίδευσης είναι ζοφερές. Διαφορετική αντίληψη εκφράζει η αντιπολίτευση, δίνοντας υψηλή προτεραιότητα στην ποιότητα της παιδείας. Εξαγγέλλει ένα συγκροτημένο πρόγραμμα για σύγχρονο δημόσιο σχολείο, δημιουργία Προτύπων και Πειραματικών σε κάθε περιφερειακή ενότητα, γενικευμένη αξιολόγηση, ενίσχυση παιδικών σταθμών, προβλέψεις για παιδιά προσφύγων, σύνδεση επαγγελματικής εκπαίδευσης με αγορά εργασίας, καθορισμό αριθμού εισακτέων από τα ίδια τα Ανώτατα Εκπαιδευτικά Ιδρύματα κ.λπ. Ολα αυτά συνιστούν ουσιαστικά βήματα προς την ανάταξη της ταλαιπωρημένης ελληνικής εκπαίδευσης, ως μοχλού για την ανάκαμψη της χώρας. Σε ό,τι αφορά τα Πανεπιστήμια όμως, οι προτεινόμενες παρεμβάσεις είναι ανεπαρκείς. Υπάρ...

Ο φίλος μας Θάνος Καψάλης βάζει σε δέκα αράδες όλα τα ερωτήματα της εκπαίδευσης. Για τα οποία οι απαντήσεις είναι αφόρητα δύσκολες Πρέπει να ήταν Οκτώβριος του 1989 στη Ρόδο, όταν οι μεγάλες πόρτες του κινηματογράφου άνοιγαν για να ξεχυθούν από την ημιφωτισμένη αίθουσα, οι δεκάδες των θεατών, που είχαν παρακολουθήσει μαγεμένοι τον Κύκλο των Χαμένων Ποιητών. Στην πλειονότητά μας εκπαιδευτικοί, ταχύναμε το βήμα μας, λες και θα συντόμευε τον χρόνο, που θα μας έφερνε μπροστά στους μαθητές μας την επόμενη ημέρα. Όχι δεν θα ανεβαίναμε πάνω στα θρανία, όπως ο συμπαθής Ρομπινς Γούιλιαμς, ούτε θα οργανώναμε μετα μεσονύκτιες συναντήσεις απαγγελίας ποιημάτων με τους μαθητές μας κάπου στο λόφο του Μόντε Σμιθ. Σίγουρα όμως από αύριο κιόλας θα “άδραχναμε την ημέρα”, διότι ο Κήτιν, ήταν πλέον το σύγχρονο πρότυπό μας. Ένα πρότυπο που αν και δεν “έλιωνε σαν το κερί για να φωτίσει τους άλλους” - όπως μας είχε διδάξει στα εισαγωγικά σεμινάρια εκπαιδευτικών η πεπειραμένη σύμβουλος- καταύγ...

από το fb Η πολιτική της κυβέρνησης στην εκπαίδευση (με τον περιορισμό την κατάργηση των εξετάσεων, τη μείωση της ύλης και των ωρών διδασκαλίας, κλπ) υπαγορεύεται από τα εξής: -- από μία δήθεν φιλο-μαθητική, φιλο-φοιτητική στάση και την ιδεολογία της «αντι-αυταρχικής εκπαίδευσης (π.χ., εναντίον της εντατικοποίησης των σπουδών) -- από την καθαρά ψηφοθηρική επιθυμία τους να προσεταιριστούν τους νέους (και τους προστατευτικούς γονείς τους) υποσχόμενοι δήθεν για το καλό τους χαλαρό σχολείο χωρίς πειθαρχία και πίεση. -- από την επιθυμία τους να ικανοποιήσουν συντεχνιακές διεκδικήσεις εκπαιδευτικών που, αντίθετα με τους ευσυνείδητους εκπαιδευτικούς, θέλουν λιγότερο φόρτο δουλειάς. Θα πω μόνο ότι εκπαίδευση χωρίς μόχθο και πειθαρχία δεν υπάρχει. Τόσο στις επιστήμες όσο και στις τέχνες, όχι μόνο τα μικρά βήματα προόδου, αλλά και οι μεγάλες καινοτομίες, επαναστάσεις και ανατροπές προκύπτουν μέσα από τη σκληρή μαθητεία στο παλιό. Γράφει ο μεγάλος κριτικός της τέχνης Clement Green...

από την   Καθημερινή  Ανήκα στην προτελευταία χρονιά που μπήκε με εξετάσεις στη Σχολή Αναβρύτων. Δύο χρόνια αργότερα, η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ του 1981 κατάργησε τα πρότυπα κι οι μαθητές έμπαιναν με κλήρο. Το σχολείο παρήκμασε. Επισήμως παρέμενε πρότυπο, καθώς οι καθηγητές επιλέγονταν. Στην πορεία κι αυτό αποδυναμώθηκε, κι η επιλογή των καθηγητών καθοριζόταν κι από άλλα κριτήρια, όπως το κομματικό. Η κατάργηση των προτύπων ως πόλων αριστείας στο δημόσιο σχολείο άφησε κυρίαρχα τα ιδιωτικά. Πριν από μερικά χρόνια η κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ με στήριξη της Ν.Δ. επανέφερε τα πρότυπα και πολύ καλά έκανε. Εμελλε να έρθει η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ για να τα καταργήσει ξανά. Η πρώτη φορά λάθος, το 1982, είναι απειρία. Η δεύτερη είναι προπέτεια. Για να αντισταθμίσει το κούρεμα της αριστείας στα δημόσια σχολεία, η κυβέρνηση επιβάλλει ένα σωρό ισοπεδωτικούς περιορισμούς που υποβαθμίζουν τα ιδιωτικά. Δύο λάθη δεν κάνουν ένα σωστό. Δεν θυμάμαι πολλούς πλούσιους συμμαθητές στα Ανάβρυτα. Οι πε...

Η χαμένη άνοιξη του ελληνικού πανεπιστημίου μας διδάσκει πολλά. Υπήρξε μια υπουργός, η Άννα Διαμαντοπούλου (πριν από αυτήν άνοιξε τον δρόμο η Μαριέττα Γιαννάκου), που εργάστηκε με τον αντίθετο τρόπο από αυτόν που συνηθίζουν οι υπουργοί στην Ελλάδα.  Έμαθε σε βάθος το αντικείμενο μελατώντας το για πολλά χρόνια, είχε για στενούς συνεργάτες ανθρώπους καθαρούς με πάθος για το ελληνικό δημόσιο πανεπιστήμιο (όπως ο αείμνηστος Βασίλης Παπάζογλου), οργάνωσε έναν υποδειγματικό διάλογο  επί της ουσίας για έναν ολόκληρο χρόνο, στηρίχθηκε στις εσωτερικές μεταρρυθμιστικές δυνάμεις του ελληνικού πανεπιστημίου που την εποχή εκείνη είχαν αποκτήσει την ηγεμονία, και με γνήσιο ρεπουμπλικάνικο πνεύμα (σχεδόν αντιγραφή από τον Μπαράκ Ομπάμα) εξασφάλισε 255 ψήφους στη Βουλή, δηλαδή τις ψήφους των δύο μεγάλων αστικών, ευρωπαϊκών κομμάτων, ΠΑΣΟΚ και ΝΔ, μαζί με ιδιαίτερα υψηλή αποδοχή από την κοινωνία.  Για έναν νόμο που ειχε εσωτερική συνοχή, ήταν επαναστατικός, έβλεπε το συμφέρον του...

από την Καθημερινή Η ηγεσία της ΟΛΜΕ έδωσε πρόσφατα στη δημοσιότητα τις θέσεις της επί των προτάσεων Λιάκου-Γαβρόγλου για τις αλλαγές στην εκπαίδευση. Και φυσικά τις απορρίπτει, ουσιαστικά, όλες. Τη διοικητική και οικονομική αυτονομία των σχολείων, την αναδιάρθρωση γυμνασίου-λυκείου, την αρχική εκπαίδευση των εκπαιδευτικών, την αξιολόγηση κ.λπ. Προηγήθηκε, βέβαια, η αποστασιοποίηση της ίδιας της κυβέρνησης από τις προτάσεις αυτές μέσω στελεχών της. O ΣΥΡΙΖΑ φαίνεται ότι έχει δώσει σαφείς υποσχέσεις στις ηγεσίες των εκπαιδευτικών συνδικάτων (των μεγαλύτερων και ισχυρότερων στον δημόσιο τομέα) με αντάλλαγμα τη στήριξή τους για την άνοδο στην εξουσία. Υστερα από επτά χρόνια κρίσης, το εκπαιδευτικό σύστημα διατηρεί –υποχρηματοδοτούμενο– τα βασικά δομικά χαρακτηριστικά που είχε και πριν από αυτήν. Σαν να μη συνέβη τίποτα στη χώρα. Σαν να μπορούμε, πλέον, να συντηρούμε την ανώτατη εκπαίδευση περισσότερων νέων από κάθε άλλη ανεπτυγμένη χώρα και το Δημόσιο να παραμένει ο μεγαλύτερος εργ...

από το ΒΗΜΑ Τα προτεινόμενα κυβερνητικά σχέδια περί Παιδείας θα έπρεπε να θεωρηθούν  casus belli για κάθε προοδευτικό πολίτη. Τουλάχιστον τα κεντροαριστερά και κεντροδεξιά κόμματα θα όφειλαν να κάνουν περισσότερο σαφές ότι καταδικάζουν απολύτως τέτοιες παρεμβάσεις σε ζητήματα θεμελιώδη για το μέλλον των νέων. Ευτυχώς, κάποια πολιτικά πρόσωπα, π.χ. ο Κυριάκος Μητσοτάκης, δηλώνουν ότι αποκλείεται κάθε συζήτηση με την κυβέρνηση, εφόσον αυτή συνεχίζει να ξηλώνει την εκπαιδευτική μεταρρύθμιση που είχε ευρεία διακομματική στήριξη. Στη μελλοντική πολιτική ιστορία, πιθανώς θα εξετάζονται ως ιδιάζουσα παραδοξότητα τα πρόσωπα που τον τελευταίο χρόνο έπαιξαν καίριους ρόλους στην  εκπαιδευτική αντιμεταρρύθμιση . Αποτελεί πράγματι ακραίο παράδειγμα το ότι αναγνωρισμένοι διανοούμενοι, που παλαιότερα τιμήθηκαν γενναιόδωρα από τον κόσμο της ανανεωτικής Αριστεράς ή τον χώρο του εκσυγχρονισμού, επέλεξαν να προσφέρουν θεωρητική νομιμοποίηση σε ένα εγχείρημα που με βεβαιότητα οδηγε...

Δήλωση του Γιώργου Μαυρωτά  Το Υπουργείο Πολιτισμού, Παιδείας και Θρησκευμάτων έδωσε στη δημοσιότητα τα βασικά στοιχεία του πολυνομοσχεδίου που αφορά στην πρωτοβάθμια, δευτεροβάθμια και τριτοβάθμια εκπαίδευση. Δυστυχώς επιβεβαιώθηκαν οι φόβοι μας για όπισθεν ολοταχώς στη δεκαετία του ’80. Η παιδεία φαίνεται ότι είναι για τη νέα κυβέρνηση ένα πεδίο δόξης λαμπρό για απορρυθμίσεις και ασκήσεις εμμονικής ιδεοληψίας. Η σαφής προσπάθεια αναβίωσης του Νόμου Πλαίσιο 1268/1982 στα Πανεπιστήμια, που είναι διακαής πόθος του παλαιοκομματικού πανεπιστημιακού κατεστημένου, απομακρύνουν τα ελληνικά Πανεπιστήμια από τον σύγχρονο ακαδημαϊκό κόσμο και το διεθνές γίγνεσθαι. Μεταξύ άλλων διώχνει τους διεθνής εμβέλειας Έλληνες και ξένους επιστήμονες καταργώντας τα Συμβούλια Ιδρύματος στα οποία συμμετείχαν κι επαναφέρει τους αιώνιους φοιτητές περνώντας τα λάθος μηνύματα.  Στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση διακρίνεται από ένα αξιοπερίεργο παρεμβατισμό στα ιδιωτικά εκπαιδευτήρια (π.χ....

του Γιώργου Μαυρωτά Εκεί στο Υπουργείο Πολιτισμού, Παιδείας και Θρησκευμάτων υπάρχει ένα θέμα με το αν συνεννοούνται ο Υπουργός κ. Μπαλτάς με τον Αναπληρωτή Υπουργό του κ. Κουράκη. Στην αρχή ο κ. Υπουργός, στην περίφημη ομιλία του περί «ρετσινιά της αριστείας» κατά τις προγραμματικές δηλώσεις στην Βουλή είπε ότι δεν θα γίνουν φέτος αλλαγές για «να μην βάλει πάγο στις έστω στρεβλές φιλοδοξίες γονέων και μαθητών». Μετά από δύο εβδομάδες ο κ. Αναπληρωτής Υπουργός εξήγγειλε ότι από φέτος (στη μέση της χρονιάς δηλαδή) θα χωριστούν τα Πρότυπα από τα Πειραματικά και θα καταργηθούν οι εξετάσεις στα δεύτερα. Διέψευσε δηλαδή απροκάλυπτα τον ίδιο τον Υπουργό. Στη συνέχεια προέκυψε ένα ζήτημα με τον διαγωνισμό πρόσληψης του ΑΣΕΠ για τους εκπαιδευτικούς. Στα τέλη Φεβρουαρίου ο Υπουργός Παιδείας διέψευσε τον αναπληρωτή του, όταν ο τελευταίος μίλησε για κατάργηση των εξετάσεων στο ΑΣΕΠ για τους εκπαιδευτικούς, λέγοντας ότι δεν υπάρχουν τέτοιες σκέψεις στο Υπουργείο ( εδώ ). Μετά ...

Καλησπέρα κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, Η  ομιλία μου θα επικεντρωθεί στις κυβερνητικές θέσεις για την παιδεία όπως αυτές διαμορφώθηκαν από τις προγραμματικές δηλώσεις του Πρωθυπουργού και του Υπουργού Παιδείας αλλά και όπως διαφαίνονται από το προεκλογικό πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ. Δεν θα πλατειάσω με γενικολογίες αλλά θα αναφερθώ σε συγκεκριμένα ζητήματα (οι βασικές μας θέσεις για όποιον ενδιαφέρεται έχουν δημοσιευθεί από τον Νοέμβριο). Καταρχήν να επισημάνουμε ότι υπάρχουν κάποια σημεία στα οποία συγκλίνουμε, υπάρχουν όμως και αρκετά σημεία στα οποία αποκλίνουμε. Τα σημεία στα οποία συμφωνούμε είναι κυρίως στην προσχολική, πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση ενώ σημαντικές αποκλίσεις εστιάζονται κυρίως στο καίρια ζητήματα της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης. Συμφωνούμε λοιπόν για την αναγκαιότητα της καθολικής προσχολικής αγωγής, την αναβάθμιση εκπαιδευτικών, τη θεώρηση του Λυκείου ως αυτόνομης βαθμίδας εκπαίδευσης κι όχι ως προπαρασκευής για την εισαγωγή στο Παν...

 του Τάσου Ανθουλιά Τον Σεπτέμβριο του 1989, σε ένα διεθνές συνέδριο που είχα συνδιοργανώσει στη Ρόδο, είχα θέσει δύο πολύ προκλητικά ερωτήματα. Το ένα ήταν: «Χρειαζόμαστε πραγματικά τη γραφή;». Λίγους μήνες πριν είχα πάει στο Άμστερνταμ για να παρακολουθήσω μια μεγάλη έκθεση (με παράλληλα σεμινάρια) για τις δυνατότητες χρήσης των υπολογιστών στην εκπαίδευση. Εκεί, ένα απόγευμα, γυρίζοντας στο ξενοδοχείο και πηγαίνοντας στο δωμάτιό μου, είδα στην άκρη του διαδρόμου μια καμαριέρα να κρατάει κάτι στο χέρι της και να μιλάει. Επηρεασμένος από το κλίμα της τεχνολογίας, μέσα στο οποίο βρισκόμουν εκείνες τις μέρες, φαντάστηκα πως ήταν κάποιο μηχάνημα για την εσωτερική λειτουργία του ξενοδοχείου – και ήμουνα περίεργος. Τη ρώτησα, λοιπόν, ευγενικά τι ακριβώς έκανε. Μου απάντησε απλά πως ήταν από την Αργεντινή, χρησιμοποιούσε ένα κασετόφωνο και έγραφε μια κασέτα να τη στείλει στη μητέρα της. Μου εξήγησε πως μπορούσε να της πει πολύ περισσότερα πράγματα απ’ όσα θα της έλεγε σε...

του Σπύρου Κασσιμάτη από το protagon Πέρασα πάλι προχτές απ' το Ποτάμι και μπήκα σε σκέψεις. Εγώ για την Παιδεία και τον Πολιτισμό ενδιαφέρομαι. Κόσμος πολύς, εισηγήσεις σοβαρές. Το απόσταγμα των εισηγήσεων είναι η θέση 8 από τις 21 θέσεις που δημοσιεύτηκαν. Το δοκίμασα το απόσταγμα, ζεστό ακόμα απ' το ρουξούνι, και δε θα 'λεγα "μ' αρέσει". Η θέση 8 δεν είναι αντάξια του κινήματος που στην προμετωπίδα του έχει την Παιδεία. Ειδικά η κουβέντα για τη μεταφορά των φροντιστηρίων μέσα στα σχολεία, είναι αφόρητα ελαφριά και αποκαλύπτει πλήρη σύγχυση παιδαγωγικής και εκπαιδευτικής συνείδησης. Το Σχολείο διδάσκει Παιδεία και Πολιτισμό· το Φροντιστήριο παρέχει Προπόνηση Εξετάσεως (άλλη φορά όμως αυτή η συζήτηση). Προτείνω η 8/21 να ξαναδουλευτεί με άλλη σύνεση· και από δασκάλους, όσον τουλάχιστον αφορά τη σχολική εκπαίδευση. Η προχειρότητα της θέσης 8 είναι τοξική για τα νερά του ποταμού, έστω και άσπρα.  Τι είναι όμως παιδαγωγική και εκπαιδευτική συνείδηση...

του Αχιλλέα Γραβάνη Διαπιστώσεις Η οικονομική και κοινωνική κρίση ανέδειξε πολλές από τις διαχρονικές παθογένειες της ελληνικής κοινωνίας: ο ατομικισμός, ο οχαδερφισμός   και η αδιαφορία για το συλλογικό συμφέρον, η λατρεία της ήσσονος προσπάθειας και η ανάδειξη του προσωπικού βολέματος ως κυρίαρχη νοοτροπία, η ελαττωμένη αίσθηση της κοινωνικής ευθύνης και της αλληλεγγύης χαρακτήρισαν την στάση των περισσότερων πολιτών για δεκαετίες.   Ένα τέτοιο κλίμα κοινωνικής συμπεριφοράς συνέδραμε καθοριστικά στις διαμορφούμενες πολιτικές συμπεριφορές των πολιτικών κομμάτων, των συντεχνιών και των διαφόρων συμφερόντων ώστε η χώρα να χάσει την όποια παραγωγική βάση είχε κτίσει μεταπολεμικά. Επιπλέον, η οικονομία της, παρά την είσοδο της στην Ευρωπική Ένωση, κάτω από την πίεση των συντεχνιών και της πελατειακής κομματοκρατίας μετατράπηκε σε μεταπρατική, επιδοματική, συντεχνιακή και εσωστρεφή προς τον δημόσιο τομέα. Η χώρα αντί να επωφεληθεί από την ευρωπαϊκή της ενσωμάτωση οδη...