μη μαδας τη μαργαριτα

  του Λεωνίδα Καστανά Η δημόσια συζήτηση είναι εγκλωβισμένη στο αίτημα της κοινωνίας μας για νέα πρόσωπα. Θεωρείται σχεδόν κοινός τόπος ότι τα παλιά κόμματα κατέρρευσαν, οι εκπρόσωποί τους είναι αναξιόπιστοι και όλοι είναι έτοιμοι να ανεβάσουν στην εξουσία τον άλλο, τον διαφορετικό, τον καινοτόμο. Υποθέτω ότι με το «νέο πρόσωπο» υπονοούν και νέες ιδέες, νέες απόψεις για όλα τα θέματα που ταλανίζουν τη δημόσια ζωή. Φοβάμαι ότι οι μετρήσεις δεν δείχνουν κάτι τέτοιο. Το 80% των ψηφοφόρων επιλέγει τα υπάρχοντα κόμματα και τις παλιές, αποτυχημένες απόψεις τους. Απλά απέσυραν την υποστήριξή τους από το ΠΑΣΟΚ, που δεν μπορεί πλέον να τους δώσει τίποτα και την μετέφεραν στο ΣΥΡΙΖΑ που υπόσχεται τα πάντα. Κατά τα άλλα 20% περίπου συνεχίζει να υποστηρίζει την παρωχημένη ΝΔ, 7% το απολιθωμένο ΚΚΕ, 3,5% τη μουγγή ΔΗΜΑΡ και 7% το φασιστικό μόρφωμα που κατάφερε να ξεθάψει την ιδεολογία του ναζισμού μετά από 70 χρόνια και να τους την πουλήσει για φρέσκια. Σε μια χώρα που πολλοί γράφ...

Γιάννης Βούλγαρης από ΤΑ ΝΕΑ 11/2/2014 Η αλλαγή του νόμου για τις ευρωεκλογές από τους δύο πολιτικούς αρχηγούς υπαγορεύτηκε από ανάγκες τακτικής οι οποίες εξηγήθηκαν σε μήκος και σε πλάτος από έγκυρους αναλυτές. Υπαγορεύτηκε επίσης από την έγνοια για το εκλογικό αποτέλεσμα, γεγονός καθ' όλα νόμιμο. Αυτή είναι η δουλειά των πολιτικών αρχηγών: να ανησυχούν για την τύχη του κόμματός τους. Ομως οι λόγοι τακτικής δεν καθιστούν αυτομάτως χρήσιμη τη νέα διαδικασία για τις ευρωεκλογές. Ακόμα λιγότερο, δεν νομιμοποιούν τη μέθοδο τροποποίησης. Η δημοκρατική και θεσμική ορθότητα επιβάλλει να μην αλλάζεις τον εκλογικό νόμο, δηλαδή τους κανόνες του παιχνιδιού, λίγο πριν από το παιχνίδι, και μάλιστα με μονομερή απόφαση χωρίς διαβούλευση με τις άλλες πολιτικές δυνάμεις. Δεν είναι τυχαίο ότι στις εθνικές εκλογές υπήρξε ειδική ρύθμιση για να αποτρέψει τη συνήθη στην αρχική φάση της μεταπολιτευτικής Ελλάδας κακή πρακτική να αλλάζει ο εκλογικός νόμος κατά το δοκούν την τελευταία στιγμή. Το...

του Σάκη Κουρουζίδη από τη Μεταρρύθμιση Η απόφαση για το σταυρό προτίμησης πιστεύω πως είναι μια πολύ αρνητική εξέλιξη, ειδικά για το εγχείρημά της Δημοκρατικής Προοδευτικής Παράταξης. Κατʼ αρχήν, είναι πολύ άκομψο μεταξύ εταίρων να γίνονται μονομερείς κινήσεις που, πέραν των άλλων, αλλάζουν τους όρους αυτής της υπό διαμόρφωση συμμαχίας. Αλλά, αυτό ας το προσπεράσουμε... Γιατί έγινε τώρα αυτή ρύθμιση; Ας παρακάμψουμε, επίσης, τα πολύ γενικά, περί καλύτερης έκφρασης των ψηφοφόρων γιατί αυτά δεν ισχύουν στην  συγκεκριμένη περίπτωση. Όταν θέλεις να κάνεις μια δημοκρατική μεταρρύθμιση, την κάνεις και με τους κανόνες της δημοκρατίας, δηλαδή, ανοίγεις μια δημόσια συζήτηση, όχι παραμονές των εκλογών στις οποίες αναφέρεσαι, και θέτεις όλες τις παραμέτρους του θέματος: ενιαία περιφέρεια η χώρα ή εκλογή ανά περιφέρεια, πόσους σταυρούς θα μπορούμε να βάζουμε, θα μπορούμε να σταυρώνουμε και οριζόντια και από άλλα ψηφοδέλτια ή όχι, ύψος εκλογικών δαπανών, ποιοι μιντιακοί κανόνες...