μη μαδας τη μαργαριτα

του Νίκου Γκιώνη από τη Μεταρρύθμιση Τόσον καιρό μιλάμε για την (ανα) σύσταση του όλου χώρου του ριζοσπαστικού κέντρου, ελάχιστα όμως σχολιάσαμε – από την σκοπιά του αντιπάλου - την ανάγκη αναδιοργάνωσης της άλλης πολιτικής παράταξης. Η Κ/δεξιά επανήλθε στην εξουσία, στα πλαίσια συμμαχικού σχήματος με αιχμή τον Πρωθυπουργό. Ήταν αναγκασμένη, να εφαρμόσει εκείνα τα οποία προηγουμένως κατήγγειλε, μ’ έναν θορυβώδη και αποκρουστικό λαϊκισμό. Κατά συνέπεια, δεν πήρε τον χρόνο, που της αναλογούσε μεταξύ του τέλους της θλιβερής Καραμανλιάδας και του Μαϊου του 2012, ώστε διερευνώντας τα γενόμενα να μπολιάσει, όσο μπορούσε, τον κόσμο της με τα αιτούμενα, όχι μόνον της Τρόικα, αλλά και μ’ εκείνα, που αποτελούν το ελάχιστο κοινό πολλαπλάσιο αλλαγών της χώρας, εντός μιας Ευρώπης αφενός αλληλέγγυας και αφετέρου αυτοκλυδωνιζόμενης. Στενά κοιταγμένη η υπόθεση Μπαλτάκου, ανέδειξε εκτός των άλλων, και την μικρή προετοιμασία του Α. Σαμαρά, προς την κατεύθυνση ενός συμβατού και επίκαιρου εκσυγχρο...

του Νίκου Γκιώνη από τη Μεταρρύθμιση Νομίζω πως ζούμε το ρέκβιεμ της πολιτικής πολυσυλλεκτικότητας των μεταπολιτευτικών κομμάτων και των επιγόνων τους. Η εικονική κομματική καθετοποίηση της κομματικής ελίτ, έδωσε συν τω χρόνω την θέση της στις οριζόντιες συναντήσεις απόψεων, κυρίως στην βάση του αντιλaϊκισμού, ενώ όλα συγκλίνουν πως ο νέος πολιτικός χάρτης θα είναι εκ νέου καθετοποιημένος με άξονα μια άλλου τύπου πολυσυλλεκτικότητα, με ελαστικότητα ως προς τις συναινέσεις και με κάθετες απολυτότητες σε δράσεις πολιτικού και Ευρωπαϊκού εκσυγχρονισμού. Στο μικρό ΠΑΣΟΚ, συνυπάρχουν ως καρικατούρα του, αλήστου μνήμης, όλου ΠΑΣΟΚ το ρεύμα Βενιζέλου – άγνωστης δυναμικής αλλά μάλλον ορθής πολιτικής - , η αποκαλούμενη ομάδα των υφυπουργών του Γ. Παπανδρέου με άτυπο επικεφαλής τον παλαιό Σημιτικό Φ. Σαχινίδη και η ομάδα των 75 του Μ. Καρχιμάκη, η οποία όμως εκλεκτικά συγγενεύει με την αποχωρήσασα Αριστερή Πρωτοβουλία. Οι 75 είναι φανερό, πως εκπέμπουν εντελώς διαφορετικά από τον Ευ. Β...