Από τη σκοπιά της «συλλογικής ορθολογικότητας»
Ένα παλιότερο κείμενο του Ζουναλή σχετικά με την Αριστερά που μας θύμισε ο φίλος Αντρέας Γιάνναρος Βασίλης Ζουναλής Η κρίση της Αριστεράς καλά κρατεί. Κανένα από τα πολυάριθμα ανά τον κόσμο συλλογικά υποκείμενα, που ομνύουν στο όνομά της, δεν συγκινεί όπως άλλοτε τις καρδιές των πολλών (υπέρ των οποίων, υποτίθεται, πασχίζουν). Πρόκειται για μια γενική και πολυεπίπεδη κρίση (ιδεολογική, πολιτική, θεωρητική). Οι ακατάπαυστες πλην αλυσιτελείς απόπειρες υπέρβασης αυτής της κρίσης, τουλάχιστον από το ’68 ως σήμερα, πιστοποιούν το μέγεθος και προεξοφλούν τη μονιμότητά της. Ακόμη και η ελπίδα που γέννησε η «ανανέωση της Αριστεράς» έχει διπλώσει τα φτερά της, μέχρι νεοτέρας. Βαλτώσαμε; Είναι μάλλον αδόκιμο και παραπλανητικό να μιλά κανείς απλώς για κρίση της Αριστεράς. Εκτός του ότι η ίδια η λέξη κρίση είναι υπέρμετρα ασαφής, παραπέμπει και στο στερεότυπο «κρίση ίσον ευκαιρία θεραπείας», προσπερνώντας, μεταξύ άλλων, και το μη υπερβάσιμο της κρίσης της Αριστεράς με τ...