μη μαδας τη μαργαριτα

της Χριστίνας Ταχιάου από το protagon Σε ενοχλεί ο λόγος κι η δημόσια παρουσία μιας γυναίκας; Α, είναι πολύ εύκολο να το αντιμετωπίσεις! Κάνεις ένα σχόλιο για την εμφάνισή της –είτε τη βγάζεις άσχημη κι απωθητική είτε την αποκαλείς «τούμπανο» αλλά καλύτερα να μην ανοίγει το στόμα της παρά μόνο για σεξουαλικές πράξεις- ή, ακόμα καλύτερα, τη λες αγάμητη. Τι πιο απλό; Μάλιστα, οι γυναίκες έχουν γίνει χειρότερες από τους άντρες στην κατάχρηση των πιο χυδαίων λέξεων και εκφράσεων, προκειμένου να δείξουν την απέχθειά τους απέναντι σε μια άλλη γυναίκα. Αλλά δεν είναι μόνο ο δημόσιος λόγος, τα social media, τα blog, τα site και τα σχόλια από κάθε πιθανό και απίθανο κουασιμόδο που νομίζει ότι είναι ένα μίγμα Αλαίν Ντελόν στα νιάτα του και Σον Κόνερι κι από κάθε τυχαία που πιστεύει ότι μοιάζει στη Ζιζέλ. Είναι και στις ιδιωτικές συζητήσεις, στην καθημερινότητα, όταν ακούς με περισσή ευκολία κάθε πικραμένο και κάθε νευρωτική να αποφαίνεται για μια γυναίκα ότι «της χρειάζεται ένας άντρ...

Επειδή ο φίλος Π. Παναγιωτόπουλος κάνει μια έμμεση αναφορά σε ένα άρθρο της Χριστίνας Ταχιάου, είπα πως είναι καλό να το θυμηθούμε. Ο Φλεβάρης του 12 είναι τόσο μακρυά, τόσο κοντά . Γιαυτό το γραπτό, η Χριστίνα είχε δεχθεί σκληρές επιθέσεις από παντού. Λογικό, γιατί η αλήθεια πονάει. Γιατί πως να βγάλεις από πάνω σου τη γλίτσα του βρώμικου Ελλάδα; Η διαφήμιση έβγαζε γέλιο. Είναι αλήθεια. Αλλά μόνο ως αυτοσαρκασμό στην πραγματικότητα. (Leo) της Χριστίνας Ταχιάου από το protagon Η συνειδητοποίηση ήρθε πριν λίγα χρόνια και με βάρεσε σα χαστούκι: κατάλαβα ότι δε μ’ αρέσει η Ελλάδα. Τόσο απλά. Το χειρότερο, όμως, δεν ήταν αυτό. Το χειρότερο ήταν όταν κατάλαβα ότι δεν έχει κανένα νόημα να προσπαθήσω να αλλάξω κάποια από αυτά που θεωρούσα κακώς κείμενα: κατάλαβα ότι η Ελλάδα αρέσει στους Έλληνες. Άρα, το λάθος είμαι εγώ. Κάποια στιγμή κατάλαβα ότι δεν νιώθω καν Ελληνίδα τέτοιας Ελλάδας. Ποια Ελλάδα να υπερασπιστώ και με ποια Ελλάδα να ταυτιστώ; Με την Ελλάδα που θεωρεί λογι...