μη μαδας τη μαργαριτα

Από την Ε φημερίδα των Συντακτών Μια παλιά αφίσα σατίριζε σε διάφορες γλώσσες τους ευρωπαϊκούς λαούς. Οριζε τον Παράδεισο ως τον τόπο όπου οι Γερμανοί είναι μηχανικοί, οι Αγγλοι αστυνομικοί, οι Γάλλοι μάγειροι, οι Ελληνες εραστές, ενώ το όλο σύστημα οργανώνεται από τους Ελβετούς! Αντίστοιχα, ως Κόλαση οριζόταν ο τόπος όπου οι Γερμανοί θα ήταν αστυνομικοί, οι Γάλλοι μηχανικοί, οι Αγγλοι μάγειροι, οι Ελβετοί εραστές, με το όλο σύστημα να οργανώνεται από τους Ελληνες! Πώς θα όριζε άραγε ο ευφάνταστος δημιουργός της αφίσας τον τόπο όπου η κ. Χριστοδουλοπούλου διευθύνει τη μεταναστευτική πολιτική, ο κ. Μπαλτάς μεταρρυθμίζει την ανώτατη εκπαίδευση, ο κ. Κουράκης αναμορφώνει τα Λύκεια, ο κ. Κατρούγκαλος διεκπεραιώνει τα της εργασίας, ο κ. Δρίτσας αναπτύσσει τα λιμάνια, ο κ. Παρασκευόπουλος φροντίζει για τις φυλακές, ο κ. Κοτζιάς εξασφαλίζει τα εξωτερικά ζητήματα, ενώ το όλο σύστημα οργανώνεται από τον κ. Φλαμπουράρη; Πάντως, οι Ελληνες ψηφοφόροι αποφάνθηκαν την 20ή Σεπτεμβρίου. ...

Διάβασα με ενδιαφέρον και με προβλημάτισε το παρακάτω άρθρο του κ. Στάθη Καλύβα: http://www.kathimerini.gr/ 832523/opinion/epikairothta/ politikh/h-8anasimh-el3h-toy- telmatos . Αναρωτιέται δικαιολογημένα πώς τα κατάφερε ο ΣΥΡΙΖΑ να ξανακερδίσει τις εκλογές της 20ής Σεπτεμβρίου παρά τα capital controls. Παρόμοια απορία είχα κι εγώ το Σεπτέμβριο του 2007, αμέσως μετά τις μεγάλες πυρκαγιές στην Πελοπόννησο και σε άλλες περιοχές της χώρας. Οσο διαρκούσε η θεομηνία, ήμουν στο εξωτερικό και έβλεπα την Ελλάδα ως πρώτη είδηση σε όλα τα διεθνή κανάλια. Εδειχναν με δορυφορικές λήψεις τους καπνούς ως γιγαντιαίες καμινάδες να υψώνονται πάνω από τη Γη, ως ένα τρομακτικό υπερθέαμα. Ήμουν εξοργισμένος με τις γελοίες δικαιολογίες για τον "στρατηγό άνεμο" και πολύ στενοχωρημένος για τα 70 θύματα που καταγράφηκαν (επισήμως).  Οταν γύρισα λίγο πριν τις 16 Σεπτεμβρίου, ημέρα των εκλογών, ήμουν πεπεισμένος ότι ο ελληνικός λαός ήταν εξίσου εξοργισμένος και θα τιμωρούσε την κυβέρνηση ...

του Παναγιώτη Γκλαβίνη από το Capital Είναι γνωστή η αγάπη της Γερμανίδας Καγκελαρίου για το ποδόσφαιρο. Νομίζω πως, αν της το ζητούσαν, ούτε η ίδια θα τολμούσε να κάνει τόσο βολική γι’ αυτήν την ενδεκάδα που θα ήθελε να έχει απέναντί της το επόμενο διάστημα, όπως την έκανε προχθές ο ελληνικός λαός και την σχημάτισε κατ’ εντολήν του ο κ. Τσίπρας. Σε περίπτωση που δεν τηρήσουμε τα συμπεφωνημένα, η δουλειά της θα είναι τώρα πιο εύκολη. Όχι ότι θα χαριζότανε σε μια κυβέρνηση της ΝΔ εάν ούτε αυτή τηρούσε το νέο Μνημόνιο. Το απέδειξε, άλλωστε, στο παρελθόν. Πλην όμως, με Κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, υπάρχει συνέχεια. Η συμφωνία της τελευταίας ευκαιρίας δόθηκε σε συγκεκριμένα πρόσωπα και κόμματα, τα οποία ήδη καλούνται να υλοποιήσουν ό,τι συμφώνησαν, διαφορετικά όλοι εμείς θα υποστούμε τις συνέπειες χωρίς πολλές εξηγήσεις, ούτε και αναστολές. Ας μην ξεχνάμε, ότι εμείς θα τα έχουμε αποφασίσει όλα, με την ψήφο μας και εν γνώσει μας αυτή τη φορά. Λόγος για τον οποίο ίσως και να ερωτηθήκαμε ...

από την HUFFINGTON POST Λοιπόν Κεμάλ, Αύγουστος, ταξιδάκι στην Ελλαδίτσα, και ξεκινάς για ένα εξοχικό μέρος. Για 130 χιλιόμετρα αφού αφήσεις την εθνική, δεν βλέπεις πινακίδα οδικής κυκλοφορίας, ούτε μια, που να μην είναι μπουγελωμένη ή και διάτρητη από σκάγια. Βλέπεις ο χουλιγκάνος της Θύρας 33 που αποφοίτησε από Πρότυπο της Δωρεάν πρέπει να εκτονωθεί. Γιατί πήραν πάλι το πρωτάθλημα οι καταραμένοι οι γαύροι. Και δεν γίνεται αλλιώς, το κυνήγι των λαθρομελαμψών στις φραουλιές του κάμπου χρειάζεται λίγη εξάσκηση. Ευγνωμονείς τον εφευρέτη του GPS. Το τοπίο αριστερά και δεξιά στο δρόμο, συγκλονιστικά νεοελληνικό: μιλιούνια από πλαστικές σακούλες και μπουκάλια. Κατά διαστήματα, μπάζα, και καμένες εκτάσεις πεύκων, κρανίου τόπος. Σταματάς στο ψηλότερο σημείο της διαδρομής, αυτό με Το παγκάκι. Από τα καλύτερα vista points του κόσμου. Όλο το απέραντο γαλάζιο του Αιγαίου μπροστά σου, χωρίς τέλος, ναι, θάλασσα δίχως σύνορα. Η θέα προς το παγκάκι (βλέπε φωτογραφία) μοναδική, αλλά λιγότερο ε...

Όταν ο ΣΥΡΙΖΑ ανεβάζει στην προπαγάνδα του τα ζητήματα της διαφθοράς και της διεφθαρμένης ολιγαρχίας (καναλάρχες, εκδότες λίστα Λαγκάρντ κτλ) θολώνει σκόπιμα την εικόνα της ελληνικής χρεοκοπίας. Την ορίζει πρωτίστως ως αποτέλεσμα σκανδάλων και διαφθοράς των ελίτ και όχι ως αποτέλεσμα κατάρρευσης ενός ολόκληρου οικονομικού και πολιτικού μοντέλου (υποπαραγωγικού, υπερκαταναλωτικού, πελατειακού).  Περιγράφει τη χρεοκοπία με κεντρική ερμηνεία τον Τσοχατζόπουλο, τα υποβρύχια, τους απλήρωτους φόρους των καναλαρχών, την καθίζηση του ασφαλιστικού ως αποτέλεσμα του PSI κτλ. Σκόπιμα αφήνει απέξω το πελατειακό κράτος, κλείνει το μάτι στη «λαϊκή» φοροδιαφυγή, αποσιωπά τις ριζικές αλλαγές στο ασφαλιστικό, υπονοεί ότι η χρεοκοπία αντιμετωπίζεται με δίκες (ο Καμμένος αυτό το χαρτί παίζει). Μέσα σε αυτό το ερμηνευτικό σχήμα βολεύονται όλα τα λαϊκιστικά στερεότυπα. Το «φέρτε πίσω τα κλεμμένα», το «δεν πληρώνω», τα «ψίχουλα που παίρνει ο φτωχός από το τραπέζι», η «ανθρωπιστική κρίση» της ...

από το Dimart Απ’ ό,τι φαίνεται, οι επικείμενες εκλογές θα αποτελέσουν μια σημαντική τομή για την πολιτική πορεία της χώρας, ακριβώς επειδή παρουσιάζουν ορισμένα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά, που δεν υπήρχαν στις εκλογές του προηγούμενου Ιανουαρίου. Η αντιμνημονιακή δημαγωγία μειώθηκε, τα κόμματα του ευρωπαϊκού τόξου αυξήθηκαν, η βούληση για συνεργασίες και συναινέσεις μοιάζει πλέον υποχρεωτική, (και πάντως επιβεβλημένη από τη διαφαινόμενη οριακότητα του αποτελέσματος), με εξαίρεση την προεκλογική ρητορεία της επιθυμητής αυτοδυναμίας του ΣΥΡΙΖΑ. Στο κάτω-κάτω, οι πιθανοί νικητές, «ασχέτου αποτελέσματος», όπως θα έλεγε και η κ. Γεροβασίλη, θα έχουν κάθε λόγο να πανηγυρίζουν: ο κ. Μεϊμαράκης γιατί «έβγαλε τη ΝΔ από τον πάγο», ο κ. Τσίπρας γιατί «κράτησε το μαγαζί», ακόμη και με σπασμένη τη τζαμαρία. Μένει να δούμε την τελική και —ελπίζω— ώριμη επιλογή ενός συμμαχικού κυβερνητικού σχήματος ευρείας κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας, που θα έχει συμφιλιωθεί με τη βασική επιταγή της εφαρμογής ...

Από την Καθημερινή Εν ονόματι της όποιας «νιότης» και της «συνέπειας» στα παλιά συνθήματα, πολλοί σημερινοί σύντροφοι του κ. Τσίπρα θα διαφοροποιηθούν και πάλι από αυτόν. Σπεύδω ευθύς εξ αρχής να ξεκαθαρίσω ότι, για μένα, η ψήφος υπέρ του ΣΥΡΙΖΑ σήμερα είναι διαφορετική από την ψήφο που του δόθηκε τον περασμένο Γενάρη. Οχι γιατί άλλαξε από τότε ο Αλέξης Τσίπρας ούτε γιατί το κόμμα του τάχα «ωρίμασε» μετά την αποχώρηση του Παναγιώτη Λαφαζάνη. Αλλά γιατί η συμφωνία της 13ης Ιουλίου και η υπογραφή του Γ΄ Μνημονίου, όσο και αν δεν έλυσαν όλες τις εκκρεμότητες, τοποθετούν τον ΣΥΡΙΖΑ στο σωστό στρατόπεδο, δηλαδή από τη μεριά της Ευρώπης. Κάτι που έως τις 12 Ιουλίου ήταν ακόμη ζητούμενο. Αν η ανωτέρω διαπίστωση ισχύει, εγώ τουλάχιστον δεν βλέπω πια τον Αλέξη Τσίπρα και τους φίλους του ως αντιπάλους, αλλά ως εν δυνάμει συμμάχους, με τους οποίους καλούμαστε να δώσουμε όλοι μαζί τη μάχη για την έξοδο από την κρίση και την αναγέννηση της πατρίδας στην ενωμένη Ευρώπη. Θα ήταν λάθος παρ...

από την Καθημερινη Η​​ αβέβαιη έκβαση των εκλογών έχει προκαλέσει σειρά δηλώσεων από τα κόμματα. Ο κ. Τσίπρας ήδη αμέσως μετά την προκήρυξή τους ανακοίνωσε ότι αν δεν έχει την απόλυτη πλειοψηφία στη Βουλή δεν πρόκειται να δεχθεί να είναι πρωθυπουργός. Ο κ. Παππάς, στενός συνεργάτης του, θεώρησε αυτονόητη την επανάληψη των εκλογών, αν προκύψει αδιέξοδο. Ο κ. Θεοδωράκης διευκρίνισε ότι δεν πρόκειται να συνεργασθεί με τα παλιά κόμματα. Αλλοι, πιο σαφείς, τόνισαν «ότι οι πληγές του πολιτικού συστήματος είναι σε άμεση σχέση με τη Νέα Δημοκρατία και το ΠΑΣΟΚ» και γι’ αυτό συμπορεύσεις με αυτά δεν είναι δυνατές. Τέλος, υπάρχουν και δηλώσεις που κατονομάζουν σειρά από πολιτικούς με τους οποίους οποιαδήποτε συνεργασία δεν είναι επιτρεπτή. Ενας ξένος τρίτος ακούγοντας τις συζητήσεις αυτές θα έβγαζε το συμπέρασμα ότι η Ελλάδα παρά τις υποχρεώσεις της απέναντι στην Ευρωζώνη και το ΔΝΤ, παρά την άθλια οικονομική της κατάσταση, παρά το κλίμα που αποκλείει οποιαδήποτε επένδυση, έχει άπειρο χρ...

Η ελληνική κοινωνία δε θέλει μεταρρυθμίσεις. Τις σιχαίνεται. Όχι μόνο τώρα, τον καιρό της κρίσης. Αλλά και παλιότερα. Τη δεκαετία του ’80, για παράδειγμα, όταν ανέτρεψε το πρόγραμμα δημοσιονομικής εξυγίανσης με το «Τσοβόλα δώστα όλα»˙ ένα σύνθημα που ερωτεύτηκε με το ίδιο πάθος που το κατήγγειλε. Τη δεκαετία του ’90, όταν μετέτρεψε τον εκσυγχρονισμό σε ύβρη˙ και τη δεκαετία του 2000, όταν έκανε την επανίδρυση του κράτους, χλεύη.  Για τριάντα ολόκληρα χρόνια, η ελληνική κοινωνία μπολιάστηκε με τόσο ισχυρά αντισώματα, που καμιά μεταρρυθμιστική ασθένεια δεν μπορούσε να διεισδύσει στο σώμα της. Την απέβαλλε με εντυπωσιακή ευκολία. Αναζητούσε κατ’ αρχήν εκείνες τις πολιτικές δυνάμεις στο εσωτερικό του εκάστοτε κυβερνώντος κόμματος που θα έκαναν από μέσα τη δουλειά. Όταν αυτό αποδεικνυόταν αναποτελεσματικό, προσέτρεχε στις αντίπαλες δυνάμεις που καραδοκούσαν, πρόθυμες ν’ ανατρέψουν τους φορείς της μεταρρυθμιστικής ασθένειας και ν’ ανασχέσουν την εξάπλωση του επικίνδυνου ιού τ...

από την Καθημερινή Υστερα από αυτές τις εκλογές, ελπίζω να μην έχουμε πάλι εκλογές για τουλάχιστον τρία χρόνια. Αλλά αν έχουμε, να γίνουν με άλλο εκλογικό σύστημα, χωρίς το μπόνους των 50 εδρών. Με τις συχνές εκλογές και με τον πολωμένο δικομματισμό, το πολιτικό σύστημα καταστρέφει συστηματικά ό,τι προσπαθούν να κάνουν οι άνθρωποι έξω από την πολιτική για να φτιάξουν τη ζωή τους και να ανορθώσουν τη χώρα. Με την κρίση είδαμε πώς ο πολιτικός κύκλος ακυρώνει τον οικονομικό. Αντί να συγκεντρωθούν στη διακυβέρνηση για να βοηθήσουν την παραγωγή, τα κόμματα που είχαν ή που διεκδικούσαν την εξουσία νοιάζονταν μόνο για τις εκλογές. Το 2009, είδαμε την πρόωρη αποχώρηση Καραμανλή και έναν Παπανδρέου που ερχόταν με υποσχέσεις για αυξήσεις. Το 2012, τη βιασύνη Σαμαρά, που διέκοψε το πρόγραμμα μεταρρυθμίσεων, έφερε τον κίνδυνο του Grexit και αποσταθεροποίησε τις τράπεζες. Τον Ιανουάριο 2015, τη βιασύνη Τσίπρα, που εξανέμισε την ανάκαμψη, ξαναέφερε τον φόβο του Grexit και στο τέλος έκλεισε τ...

Από το ΒΗΜΑ 06-9-2015 Ηταν ιστορική η τηλεοπτική συνέντευξη του Π. Καμμένου την περασμένη Τρίτη (1η Σεπτεμβρίου 2015) στον Alpha. Ούτε λίγο ούτε πολύ επιβεβαίωσε όσα από καιρό είχαμε υποψιαστεί. Οτι δηλαδή μέχρι κυριολεκτικά την τελευταία στιγμή η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ σχεδίαζε την έξοδο από το ευρώ. Μόνο το βράδυ του δημοψηφίσματος έγινε επιτέλους σαφές ακόμη και στα αφελέστερα μέλη του στενού πυρήνα γύρω από τον έλληνα πρωθυπουργό ότι η Ρωσία δεν είχε την παραμικρή διάθεση να χρηματοδοτήσει τη μετάβαση στη νέα δραχμή. Μόνο τότε κατάλαβε ο Αλ. Τσίπρας ότι οι ώμοι του δεν είναι επαρκώς στιβαροί ώστε να σηκώσουν το βάρος της εθνικής καταστροφής. Και τότε βέβαια δεν του έμενε άλλη επιλογή από την πλήρη και άνευ όρων συνθηκολόγησή του με τους ευρωπαίους εταίρους μας. Αλλη ήταν η πραγματική διαχωριστική γραμμή μεταξύ δήθεν ασυμβίβαστων και δήθεν ρεαλιστών. Οι μεν ήταν διατεθειμένοι να μας πάνε στη δραχμή ακόμη και χωρίς ρωσική χρηματοδότηση. Οι δε, όχι. Λίγους μήνες α...

Η φωτο από το ιστολόγιο του καπετάν Χρήστου Φώτης Γεωργελές από την Athnes Voice Χ ρειάζονται συνήθως δεκαετίες   για να αξιολογηθούν σωστά τα ιστορικά γεγονότα. Έχουν περάσει τόσα χρόνια κι ακόμα δεν μπορούμε να κάνουμε μια ψύχραιμη αποτίμηση του 1981. Αν υπάρχει κάτι θετικό μέσα στην ατυχία μας αυτή την περίοδο είναι ότι ο χρόνος έχει πυκνώσει τόσο πολύ, ώστε μέσα σε λίγα χρόνια, ακόμα και σε μήνες, όλα δοκιμάζονται, όλα αποκαλύπτονται. Οι προθέσεις, η αξιοπιστία, οι προτάσεις του καθένα. Τώρα ξέρουμε. Γιατί δεν έχουμε ακούσει απλώς διακηρύξεις και ωραία λόγια, έχουμε δει το έργο και στην πράξη, ξέρουμε τι έλεγε και τι έκανε σε κάθε φάση, κάθε πολιτικός, κάθε δημοσιογράφος, κάθε δημόσια φωνή. Και μπορούμε να κρίνουμε. Ένα μέσον ενημέρωσης  είναι χρήσιμο όταν μεταδίδει πληροφορίες, όταν ερμηνεύει σωστά την πραγματικότητα. Η ATHENS VOICE κατηγορήθηκε πολύ αυτά τα χρόνια γιατί δεν ακολούθησε το κυρίαρχο ρεύμα, δεν συμβάδιζε με το κυρίαρχο αφήγημα που οικοδόμησε όλος...

Άννα Δαμαντοπούλου Επτά χρόνια μετά το ξέσπασμα παγκόσμιας και ευρωπαϊκής κρίσης η Ελλάδα έχει τις χειρότερες επιδόσεις ανάμεσα στις χώρες που την υφίστανται. Η μεσαία τάξη διαλύθηκε και η χώρα φτωχοποιείται μήνα με το μήνα. Η προβληματική ελληνική δημόσια διοίκηση δέχτηκε το τελειωτικό χτύπημα και την πλήρη διάλυση από την κυβέρνηση Τσίπρα. Το προσφυγικό ζήτημα γίνεται κυρίαρχο για τα επόμενα πολλά χρόνια, ενώ οι κοινωνικές υποδομές καταρρέουν μέρα με τη μέρα. Η απάντηση στα παραπάνω είναι η προσφυγή στις κάλπες για 6 η  φορά από το 2009 και μετά. Διαπιστώσεις μεν πραγματικότητα δε… Η πορεία προς τις εκλογές Η ουσιαστική διαφορά σ΄αυτές τις εκλογές είναι η κατάρρευση όλων των διαχωριστικών γραμμών που μας δίχασαν, εμποδίζοντας ή και ανατρέποντας  κάθε θετική προσπάθεια για έξοδο από την κρίση. Όλα τα κόμματα που υπάρχει περίπτωση να συμμετέχουν εφεξής σε κυβέρνηση έχουν υπερψηφίσει μνημόνιο. Παρ΄όλα αυτά ο δημόσιος προεκλογικός λόγος των πολιτικών...