μη μαδας τη μαργαριτα

Του Ανδρέα Ζαμπούκα από το Liberal Γύρω στις 18.00 το απόγευμα της 20ης  Οκτωβρίου 1827, τα πάντα είχαν τελειώσει. Η ναυμαχία είχε κρατήσει τέσσερις ώρες και το αποτέλεσμά της έδειξε την υπεροχή των Eυρωπαίων. Από τα 89 πλοία του τουρκοαιγυπτιακού στόλου τα 60 είχαν βυθισθεί, ενώ τα υπόλοιπα είχαν ριχτεί στα αβαθή του κόλπου με σημαντικές ζημιές, ενώ οι ανθρώπινες απώλειες ανήλθαν σε 6.000 νεκρούς περίπου και 4.000 τραυματίες. Οι σύμμαχοι δεν έχασαν κανένα πλοίο, ενώ σε ανθρώπινες απώλειες είχαν 174 νεκρούς και 475 τραυματίες. Η ναυμαχία του Ναβαρίνου έσωσε την ελληνική επανάσταση και σε συνδυασμό με τις εκκαθαρίσεις των Γάλλων στην Πελοπόννησο και την ρωσοτουρκική διένεξη, δόθηκε η αυτονομία στους Έλληνες με κυβερνήτη τον Καποδίστρια. Εν τω μεταξύ, δεν υπάρχει ούτε ένας ιστορικός που να μην  αποδίδει στο γεγονός, την απελευθέρωση. Ούτε ένας! Ξένος, Έλληνας ή Τούρκος. Έως τότε, η επανάσταση είχε χαθεί, οι Έλληνες είχαν εμπλακεί σε τρεις εμφυλίους, η Εκκλησία συνέ...

από το protagon Η Ελλάδα είναι μια χώρα που πάντα π ροσπαθεί να σώσει το παρελθόν της για να συντηρήσει το μέλλον της. Είναι κουλτούρα, είναι συνήθεια που δεν αλλάζει και το βλέπεις παντού. Στην προγονοπληξία, στη θρησκεία, στον φονταμενταλισμό της, στις ομηρικές μάχες που γίνονται για να μην πειραχτεί το ασφαλιστικό. Ο ίδιος ο πρωθυπουργός ξεστόμισε το απίστευτο επιχείρημα στον Γιούνκερ: «Απ' αυτές τις συντάξεις που θέλετε να κόψουμε ζουν οι ελληνικές οικογένειες»! Αντί να σκεφτεί τους νέους που θα παράγουν για να συντηρούν τους γέρους, αυτός προτιμά ένα καταχρεωμένο κράτος που συντηρεί τους γέρους, οδηγώντας στην παθητική καταδίκη τους νέους. Καλός μέχρι στιγμής ο Αύγουστος, αλ λά για σκέψου τον Σεπτέμβριο. Αναμένεται «συναρπαστικός» σε όλα. Με τα σχολεία, τα πανεπιστήμια, τους παιδικούς σταθμούς τι θα γίνει; Πραγματικά, δεν θα ήθελα να είμαι στη θέση του υπουργού Παιδείας. Φαντάζομαι πως δεν είναι και τόσο ευχάριστο να διαχειρίζεσαι ένα σύστημα χωρίς χρήματα. Χωρίς κονδύ...

του Ανδρέα Ζαμπούκα από το Protagon Τ ην επόμενη Δευτέρα, αν δεν έχουμε, πιο νωρίς, αιφνιδιασμό από τον Ευάγγελο... θα ξέρουμε την ημερομηνία των εκλογών. Τα πρώτα δείγματα φανερώνουν τη μάχη για επικράτηση, που θα δώσουν οι δύο μεγάλοι πόλοι συντηρητισμού του πολιτικού συστήματος. Οι κυρίαρχες τάσεις του «επικαιροποιημένου» λαϊκισμού είναι, αναλογικά, δύο. Η μία έχει να κάνει με την υπόσχεση του «γενναιόδωρου» κρατισμού και την υπεράσπιση παλαιών κεκτημένων, που προέκυψαν ως «λάφυρα» από την εποχή της «κλεπτοκρατίας» (κεφάλαια, θέσεις, μισθοί και συντάξεις). Η άλλη βασίζεται στα δεξιά φοβικά σύνδρομα εναντίον της Αριστεράς (ποιας Αριστεράς; Μόνο το ΚΚΕ υπάρχει). Μέσα σ΄ αυτό το σκηνικό της τρομοκρατίας, εμφανίζονται μικρότερες δυνάμεις κοινής λογικής που θα έπρεπε να παίξουν κάποτε, σημαντικό ρόλο για τον «διαφωτισμό» του πολιτικού συστήματος και γενικότερα, της ελληνικής κοινωνίας. Εκτός όμως, από ΤΟ ΠΟΤΑΜΙ, που φαίνεται να αποτελεί τη μόνη υποσχετική διέξοδο αντίστασης...

Οι νόρμες που περιγράφει ο αρθρογράφος είναι ορατές σε κάθε κοινωνική μας εκδήλωση. Σε καμιά όμως δεν είναι τόσο ανάγλυφες όπως στο "Ελλήνων Πάσχα".  του Ανδρέα Ζαμπούκα από το Protagon  Κάθε κοινωνία έχει τις νόρμες της. Είναι αυτές οι σταθερές που κρατούν τις ισορροπίες και ορίζουν τη συνοχή των μελών της. Αυτά τα σημεία αναφοράς που βοηθούν στη διαλεκτική, στην ωρίμανση των ταυτοτήτων και στη σύγκλιση προς τη συνεννόηση. Κι εμείς έχουμε. Κι οι Γάλλοι κι οι Αμερικάνοι κι οι Ιταλοί. Στη δικιά μας περίπτωση όμως, τα πράγματα είναι κάπως άσχημα. Κι αυτό, γιατί δεν τις παραδεχόμαστε. Δεν θέλουμε βασικά, να τις γράψουμε στη συνείδησή μας ως νόρμες, μήπως και τις βελτιώσουμε. Απλά τις ακολουθούμε ως «δόγματα» και δεν μπαίνουμε στη διαδικασία να τις διεκδικήσουμε ως ελεύθερες στάσεις ζωής. Κι έτσι αφήνουμε τις εξουσίες να τις καθορίζουν και να μας τις επιβάλλουν αυταρχικά. Αυτές είναι οι πέντε τοξικές νόρμες που μολύνουν την κουλτούρα μας και καλλιεργούν τον ιδιότυπο...