μη μαδας τη μαργαριτα

του Ορέστη Καλογήρου από το protagon Η κοινωνική και πολιτική αυτογνωσία είναι απαραίτητη προϋπόθεση για την αντιμετώπιση της πραγματικότητας. Η πειθαρχία που υπηρετώ, η Φυσική, μου έχει διδάξει, ότι πάντα πρέπει πρώτα να ορίζουμε το πρόβλημα. Στη χώρα μας λοιπόν το πρόβλημα είναι ότι βιώνουμε μία βαθιά πολιτική, πολιτιστική και οικονομική κρίση. η σειρά δεν είναι τυχαία. Το δεύτερο βήμα είναι να αναζητήσουμε τα αίτια του προβλήματος και κατόπιν βέβαια να αναζητήσουμε τρόπους διεξόδου από αυτό. Αν όλα αυτά φαντάζουν ως κοινοτοπίες, στην πραγματικότητα της ελληνικής κοινωνίας είναι σε μεγάλο βαθμό ζητούμενα. Πρώτα απ’ όλα, οι βαθιά εδραιωμένες θεωρίες συνωμοσίας εμποδίζουν την ίδια την παραδοχή του προβλήματος. Και δεν αναφέρομαι μόνον σε όσους πιστεύουν ότι όλα όσα ζούμε τα προκάλεσαν οι αμερικανοεβραίοι (sic). Γνωρίζω μορφωμένους ανθρώπους, που πιστεύουν ακράδαντα στον αστικό μύθο που λέει ότι «οι Σουηδοί μας πρόσφεραν 250 δις ευρώ» κι εμείς τα αρνηθήκαμε «για να πέσουμε σ...

Τι σηµαίνει η συµφωνία για εθελοντική συµµετοχή ιδιωτών στο νέο πακέτο στήριξης.    του Γιώργου Προκοπάκη από τα Νέα (20/06/11) Tην ίδια ώρα που ορκιζόταν η νέα κυβέρνηση, γινόταν γνωστό ότι Μέρκελ και Σαρκοζί «συµφωνούν σε ένα πλάνο εθελοντικής συµµετοχής των κατόχων ελληνικών οµολόγων» στο νέο πακέτο στήριξης προς την Ελλάδα. Φαίνεται λοιπόν ότι ο νέος υπουργός Οικονοµικών θα φύγει από το επόµενο Eurogroup µε την εντολή να αρχίσει τις διαπραγµατεύσεις µε τους κατόχους οµολόγων, σε συντονισµό βέβαια µε την ΕΚΤ, ώστε η συµµετοχή των ιδιωτών να είναι πραγµατικά εθελοντική για να αποφευχθεί το περιώνυµο πιστωτικό γεγονός. Το ξεκαθάρισµα της εικόνας ίσως είναι το καλύτερο δώρο προς τη νέα κυβέρνηση. Σίγουρα είναι µια µεγάλη πρόκληση.  Σε παλαιότερο σηµείωµα («ΤΑ ΝΕΑ», 18/4/2011) είχαµε τονίσει ότι η «εθελοντική συµµετοχή» κάθε άλλο παρά µια ευχάριστη βόλτα στο πάρκο θα είναι. Ας το δούµε υπό το πρίσµατων εξελίξεων. Είναι περισσότερο από ...

του Ευθύμη Δημόπουλου Πρόσφατα η ΔΗΜΑΡ διοργάνωσε με μεγάλη επιτυχία εκδήλωση όπου αξιόλογοι οικονομολόγοι παρουσίασαν τις απόψεις-προτάσεις τους σχετικά με την ελληνική και ευρωπαϊκή κρίση. Η εκδήλωση δανείστηκε, από μια γνωστή μπροσούρα του Λένιν, τον εύγλωττο τίτλο «Τι να κάνουμε;», όχι φυσικά για να παραπέμψει σε λενινιστικές λύσεις αλλά για να υπογραμμίσει την ανάγκη επείγουσας δράσης μπροστά στη σημερινή κατάσταση. Στο παρόν κείμενο επιλέγω έναν εξίσου γνωστό λενινιστικό τίτλο (Ένα βήμα μπρος δύο βήματα πίσω), για να δείξω τις παλινωδίες του επίσημου πολιτικού λόγου της ΔΗΜΑΡ οι οποίες μας καθηλώνουν σε μια ιδιότυπη αλλά και νοσηρή ουδετερότητα, που τελικά μας φθείρει και κινδυνεύει να μας απομακρύνει από το μπλοκ των ήδη αναιμικών δυνάμεων του ελληνικού μεταρρυθμισμού.. Παλινωδία 1 η : Ενώ σε επίπεδο διακηρυγμένων θέσεων συνεδρίου δεχόμαστε πως η εκτόξευση του δημόσιου χρέους, των ελλειμμάτων και η «παραγωγική ερημοποίηση» της ελληνικής οικονομίας οφείλοντ...

του Μark Mazower Ημέρες πόνου αυτές για όσους αγαπούν την Ελλάδα. Μια σειρά από μέτρα λιτότητας που απαιτούν θάρρος και θυσίες αποδείχθηκαν ανεπαρκή. Το κοινό αίσθημα, το οποίο αρχικά υποστήριζε την ανάγκη να μπει ένα τέλος στη δημοσιονομική ασωτία ετών, γίνεται όλο και πιο εχθρικό. Ο κόσμος κατεβαίνει στους δρόμους κατά χιλιάδες για να διαμαρτυρηθεί για την αποτυχημένη ηγεσία μιας ολόκληρης πολιτικής τάξης- της ίδιας τάξης που είχε πιστωθεί την αποκατάσταση της δημοκρατίας στη χώρα το 1974, μετά τη δικτατορία των συνταγματαρχών. Η δημοκρατία υποτίθεται ότι είχε βάλει τέλος στη δουλικότητα προς τους ξένους. Είχε εξασφαλίσει την ένταξη στην Ευρώπη και τη συμμετοχή σε ένα κλαμπ ίσων αντί για ένα νέο είδος υποτέλειας. Σήμερα όλα αυτά τα επιτεύγματα αμφισβητούνται. Πριν από λίγους μήνες θα έλεγα ότι η Ελλάδα δεν είχε εναλλακτική λύση από το να καταπιεί όποιο φάρμακο της χορηγούσαν η ΕΕ και το ΔΝΤ. Σήμερα αναρωτιέμαι. Ωστόσο η πτώχευση δεν είναι μια καλή προοπτική και οι επιπτώσεις τη...

Νομίζω πως η ανάλυση του Βούλγαρη και τα όσα αβίαστα συνάγονται από αυτή θα μπορούσαν να αποτελέσουν το θεωρητικό υπόβαθρο στις πολιτικές επιλογές της ΔΑ στην σημερινή συγκυρία. (Leo) του Γιάννη Βούλγαρη από τα Νέα (18/06/2011) Ο πρώτος στόχος τώρα είναι να µην αυτοκτονήσουµε ως χώρα. Ο κίνδυνος είναι µεγάλος καθώς πολιτικό σύστηµα και κοινωνία έχουµε µετατρέψει µια δύσκολη αλλά διαχειρίσιµη στο πλαίσιο της ευρωζώνης δηµοσιονοµική κρίση, σε επικείµενη εθνική καταστροφή. Μια και αρκετά στελέχη του κυβερνώντος κόµµατος ανασκάλεψαν την κρίση του ‘65, καλό θα είναι να θυµούνται το βασικό. Η Ελλάδα τότε κατέληξε στη δικτατορία γιατί το πολιτικό σύστηµα δεν µπόρεσε να διαχειριστεί µε διαύγεια την κρίση. Οι πολιτικοί και οι ισχυροί παράγοντες εκείνης της εποχής έπαιζαν µε τη φωτιά, έµπλεξαν το µείζονµε δευτερεύουσες κοµµατικές στοχεύσεις και οδηγήθηκαν τελικά σε ένα αποτέλεσµα που µόνο ένα µέρος τους, το πιο αντιδραστικό, επιδίωκε. Ετσι και σήµερα έχουµε εισέλθει στη φάση του απρόβλ...

της Μαργαρίτας Ζαχαριάδου Μαγεία η φύσις. Τα πάντα εν σοφία εποίησεν, η άτιμη. Και κυρίως ένα: ότι κάθε πράξη, έχει και κάποιον αντίκτυπο. Σε όποια κλίμακα και αν το δει κανείς. Κοσμική, προσωπική, εθνική. Μέγας μπελάς, σπαστικός βραχνάς, αλλά... Από την άλλη, βέβαια, ο Άνθρωπος έγινε κορωνίς της Δημιουργίας χάρη στην ικανότητά του να την σκαπουλάρει ποικιλοτρόπως, ή τουλάχιστον να θεωρεί ότι κάτι τέτοιο είναι εφικτό. Να αποφεύγει τις συνέπειες ή να τις περιορίζει στο ελάχιστο. Ή να τις αγνοεί, μέχρι να γίνουν έξαλλες και να πέσουν στο κεφάλι του σαν πιάνο με ουρά εξ ουρανού. Αυτά, μεταξύ άλλων, σκεφτόμουν τις τελευταίες μέρες, με την «πολιτική αστάθεια», τη «σουρεαλιστική συμπεριφορά» των πολιτικών ηγετών μας και την «εξοργιστική τους στάση». Πώς βρήκαμε μπροστά μας τις συνέπειες των πράξεών μας. Πώς πήγαμε και κοπανήσαμε πάνω στο παγόβουνο. Πώς, δηλαδή, οι δύο πρόσφατες ανεκδιήγητες, κατά γενική ομολογία, ηγεσίες της χώρας δεν είναι παρά το αποτέλεσμα ενός μακροχρόνι...

από το Gyras's blog Ασφαλώς και δεν τα φάγαμε όλοι μαζί, ούτε όσοι έφαγαν , έφαγαν εξ ίσου . Αυτό που έχει μεγαλύτερη σημασία σήμερα είναι ποιος θα πληρώσει και αυτό εξαρτάται άμεσα από το ποιος θα κάνει τον λογαριασμό. Υπάρχουν βέβαια και αυτοί που λένε να μην πληρώσει κανένας, να αρνηθούμε δηλ. το χρέος, αλλά η άποψη αυτή αθωώνει αυτούς που τα έφαγαν και το ποιο σημαντικό απομονώνει από όλον τον κόσμο την χώρα και όλους τους έλληνες, ως διεθνείς μπαταχτσήδες. Όσοι περιμένουν έναν δίκαιο λογαριασμό από αυτούς που τα έφαγαν κάνουν ολοφάνερα λάθος. Και ποιοι θα μπορούσαν να κάνουν έναν δίκαιο λογαριασμό; Δίκαιοι και αντικειμενικοί μπορεί να είναι όσοι δεν έχουν εμπλακεί άμεσα σε αυτήν την πρωτοφανή κατασπατάληση Δημοσίου χρήματος. Υπάρχει ένα μεγάλο τμήμα του λαού, μερικά εκατομμύρια άνθρωποι, εργάτες και φτωχοί αγρότες που κατά γενική ομολογία δεν συμμετείχαν σε αυτό το μεγάλο φαγοπότι της τελευταίας 20ετίας . Αυτοί όχι μόνο δεν συμμετείχαν στις πλούσιες δεξιώσεις...