ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ
Ο Αμερικανός πρόεδρος Ρίτσαρντ Νίξον και ο γενικός γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος Σοβιετικής Ένωσης, Λεονίντ Μπρένζιεφ, κατά τη διάρκεια περιπάτου στην αυλή της έπαυλης του πρώτου στην Καλιφόρνια, το 1973. Στο βάθος, ο Ειρηνικός Ωκεανός. Από την Καθημερινή

Παρατηρητήριο

του Τέλη Σαμαντά για τη στήλη Παροράματα και ημαρτημένα

Εδώ και χρόνια επιμένω και θα συνεχίσω να επιμένω: οι μελέτες και οι αναλύσεις —πολιτικές, οικονομικές, κοινωνιολογικές, πολιτιστικές— που αφορούν την επτάχρονη Δικτατορία είναι ελάχιστες σε σχέση με τις αντίστοιχες που αφορούν την περίοδο της Μεταπολίτευσης. Κι όμως, θεωρώ πως στη διάρκεια της Χούντας διαμορφώθηκαν τα κύρια κοινωνικά ρεύματα που καθόρισαν τις μεταπολιτευτικές στρεβλώσεις. Η αποκοπή από το διεθνές περιβάλλον και η λαϊκιστική εσωστρέφεια· η ανάδυση νέων κοινωνικών στρωμάτων που απέκτησαν οικονομική ισχύ χάρη στα οικονομικά μέτρα των δικτατόρων (χωρίς όμως να έχουν και την αντίστοιχη πολιτική εκπροσώπηση, την οποία απέκτησαν στη συνέχεια κατά τη Μεταπολίτευση)· η απότομη διακοπή των πνευματικών αλλά και των πολιτικών αναζητήσεων σε όλους τους ιδεολογικούς χώρους· η σαφέστατη οπισθοχώρηση των προβληματισμών για τον εκσυγχρονισμό της πολιτικής ζωής της χώρας· η υποχρεωτική συνύπαρξη αντιθετικών και αποκλινόντων πολιτικών και πνευματικών προβληματισμών και η εκ των πραγμάτων σύγκλιση τους —στον ελάχιστο κοινό παρονομαστή— απέναντι στον «κοινό εχθρό» της Χούντας· η καθυποταγή μέσω της ανοχής της Δικτατορίας μεγάλων τμημάτων της κοινωνίας· ηκυριαρχία του κιτς σε πάμπολλους τομείς της πολιτιστικής ζωής — αυτά είναι μερικά μόνο από τα αποτελέσματα του επτάχρονου «γύψου».

Η σημαντικότατη αυτή έλλειψη μελέτης της Χούντας έχει σοβαρές επιπτώσεις: η περίοδος της Δικτατορίας έχει καταγραφεί στην κοινωνική συνείδηση απλώς ως μία «σκοτεινή περίοδος», καταπίεσης και βίας από τη μία και «αντιστασιακής πράξης» από την άλλη. Το αποτέλεσμα είναι η ουσιαστική άγνοια —και όχι μόνο των νεότερων γενιών— των παραμέτρων οι οποίες συνιστούν την ιστορική τομή που αποτελεί για την νεοελληνική ιστορία η Δικτατορία 1967-1974 και, κατ’ επέκταση, η ενοχοποίηση της Μεταπολίτευσης ακόμη και για φαινόμενα που στην πραγματικότητα η ημερομηνία γέννησής τους χρονολογείται στην περίοδο της Χούντας. Με λίγα λόγια: ο καλύτερος τρόπος για να «θυμηθούμε» την αυριανή επέτειο είναι να μελετήσουμε το τι σήμαινε στην πραγματικότητα για την νεοελληνική κοινωνία εκείνη η «σκοτεινή περίοδος». Πολλές αιτίες ακόμη και των σημερινών κακοδαιμονιών υποψιάζομαι πως θα ανακαλύψουμε.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Από το Nicolas Sevastakis: Αυτή η εξουσία δεν πιστεύει στον νόμο της πολιτείας (στο ρεπουμπλικανικό συμβόλαιο). Συνδιαχειρίζεται σχολική ύλη με την Εκκλησία ή δημόσιους χώρους και πλατείες με "πολιτικές ομάδες'' ή εθιμικές παραδόσεις ''ανυπακοής''. Είναι πλέον το σημείο συνάντησης του κρατισμού και ενός επιλεκτικά διακριτικού αντικρατισμού. Ασκείται καθημερινά στη νουθεσιακή ρητορική κατά του ιδιωτικού φανερώνοντας απίστευτη φοβία για ανάληψη πολιτικής ευθύνης. Για να μην κακοκαρδίσει τον έναν ή άλλον εξουσιαστικό παίκτη σε αυτό το αντισυστημικό θέατρο της ωμότητας που συγκινεί πολλές ομάδες ισχύος και θεατές στη χώρα.

Τετάρτη, 5 Μαΐου 2010

Είδαν την τράπεζα ανοικτή, εξοργίστηκαν και την έκαψαν. Μαζί και τρεις ανθρώπους.



Παρακολούθησα τις τοποθετήσεις των πολιτικών μας αρχηγών και κοινοβουλευτικών εκπροσώπων στη βουλή σχετικά με τη δολοφονία τριών εργαζομένων συμπολιτών μας σε τράπεζα στο κέντρο της Αθήνας. Έχουμε τους αρχηγούς, τους μπροστάρηδες, που μας αξίζουν άραγε; Τόσο λίγοι είναι, όχι σαν πολιτικοί, αλλά σαν άνθρωποι;

Παπανδρέου και Σαμαράς έβαλαν την λυπητερή «περούκα» και έβγαλαν δυο δεκάρικους για δημοκρατία, αγώνες που έκαναν τα κόμματά τους, δικαίωμα στη διαμαρτυρία και καταδίκη στη βία. Στη συνέχεια οι βουλευτές τους χειροκρότησαν. Από κεκτημένη ταχύτητα, από αφέλεια, από παχυδερμισμό, χειροκρότησαν. Τι είναι αυτοί που εκλέγει ο κυρίαρχος λαός αλήθεια; Ότι και ο ίδιος ο λαός, μάλλον.

Βρήκαν όμως την ευκαιρία να υποσχεθούν συναίνεση, κοινή σύσκεψη με πρόεδρο δημοκρατίας, πίστη στους θεσμούς και γενικώς μια σύμπνοια, μπροστά στα κουφάρια τριών αδικοχαμένων. Ο ΓΑΠ μάλιστα υποσχέθηκε και οικονομική βοήθεια στις οικογένειές τους. Το τέλος!!!

Ο Παφίλης κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΚΚΕ εμφανίστηκε τσαμπουκαλεμένος. Μόλις είχε γυρίσει από το μέτωπο του ταξικού αγώνα, και το μέλημά του ήταν να διαχωρίσει τη θέση του ΚΚΕ από τα γεγονότα και να ρίξει την ευθύνη σε προβοκάτορες. Άφησε να εννοηθεί κάτι για ακροδεξιά στοιχεία, να μιλήσει για την καλή περιφρούρηση που κάνει το κόμμα του στις διαδηλώσεις και να θυμίσει ότι το ΚΚΕ καταδικάζει πάντοτε τέτοιες πράξεις βίας.  Η Παπαρήγα αργότερα ανέμειξε Χρυσαυγίτες που με σημαίες του ΚΚΕ φώναζαν να «καεί το μπουρδέλο η βουλή». Πάνω απ’ όλα, να μην μας θίξουνε το μαγαζί και να συνεχιστεί ο αγώνας. Και πάντα προβοκάτορες που σκοτώνουν για να συκοφαντήσουν το ΚΚΕ.

Ποιοι είναι αυτοί οι προβοκάτορες, ποιοι τους καθοδηγούν, αν αποδείχθηκε ποτέ αυτός ο γελοίος ισχυρισμός, τι ρόλο παίζουν οι «αναρχικοί», τι ήταν τα παιδιά που προσπαθούσαν να μπουν στη βουλή, κουβέντα. Στο τέλος φταίει το ΛΑΟΣ και η ακροδεξιά. Ίσως, δε λέω, μπορεί. Κάποιοι βλαμμένοι να φρίκαραν με όλο το πανηγύρι των δηλώσεων και να πετάξανε το «βενζίνη-φώσφορο-στουπί» ούτε που τους περνάει από το μυαλό;
Και ερχόμαστε στον Τσίπρα. Το πρόβλημά  αυτού και του Σύριζα ήταν να μην την ξαναπατήσουν, όπως το Δεκέμβρη με τον Αλαβάνο. Τότε που εκτέθηκαν τσάμπα, χάσανε και ψήφους και προκοπή δεν είδανε από την πολιτική κάλυψη που επιχείρησαν προς τους αναρχοαυτόνομους.
Καταρχήν διευκρίνισε ότι τα μπλοκ του κόμματός του απείχαν 3 ώρες, χρονικά, από τα γεγονότα. Δηλαδή δεν ήμασταν εμείς. Κατά δεύτερον, δέχθηκε τη δικαιολογία του ΚΚΕ για προβοκάτορες και του συμπαραστάθηκε. Ανοιγματάκι, λέγεται αυτό δοθείσης ευκαιρίας.  Κατά τρίτο έριξε τη γνωστή ευθύνη στην  ακροδεξιά. Και συνεχώς μας τόνιζε πόσο λυπάται για τους νεκρούς, και πόσο καταδικάζει, και πόσο δηλαδή έβγαζε την ουρά του απέξω.
Οι κουίσλινγκς, οι δωσίλογοι και οι Τσολάκογλου στις δηλώσεις στελεχών του κόμματός του ( ΣΥΝ και ΣΥΡΙΖΑ) και οι παπαριές περί κατοχής της χώρας  από το ΔΝΤ, δεν φάνηκε να τον απασχολούν. Από ύφος, κάτι σε προβληματισμένο με συναίσθημα της ευθύνης των στιγμών.
Οι αντιεξουσιαστικές ομάδες που κάνουν πάρτυ σε κάθε πορεία στην Αθήνα δεν φαίνεται να υπάρχουν για όλους αυτούς. Δηλαδή δεν καταδέχονται να τους δουν; Τους θεωρούν ανάξιους λόγου; Μήπως είναι ερωτευμένοι μαζί τους και ντρέπονται να το πουν; Μήπως ολόκληρος ο πολιτικός κόσμος αυτούς περιμένει να δράσουν για να εκφοβίσουν τον διαμαρτυρόμενο κόσμο να χωθεί κάτω από τα κομματικά φτερά τους;
Η επαναλαμβανόμενη δήλωση του Παφίλη για την σωστή περιφρούρηση του ΚΚΕ παραπέμπει και εκεί. «Ελάτε σε μας, για να είσαστε ασφαλείς» .
Το κλίμα που φτιάξανε όλες αυτές τις μέρες οι δήθεν επαναστάτες, μαζί με τη φόρτιση που προκαλούν τα ίδια τα μέτρα και η κρίση, όπλισαν τα χέρια κάποιων,  να κάψουν την τράπεζα και μαζί και τους υπαλλήλους της. Σπορ στο οποίο επιδίδονται διάφοροι οργανωμένα ή μη, συχνά- πυκνά, ευτυχώς χωρίς θύματα μέχρι χτες.
Ο φανατισμός, η πίστη στην επαναστατική βία άλλων ιστορικών στιγμών, αλλά και η άπειρη ανθρώπινη βλακεία φτιάχνουν μίγμα συχνά εκρηκτικό. Οι δράστες επικαλούνται ιδέες και σύμβολα της Αριστεράς. Και είναι η οργανωμένη Αριστερά αυτή που πρέπει να ανοίξει μέτωπο κατά αυτών των αντιλήψεων και  όμως αυτή είναι που κυρίως σιωπά ή υποκρίνεται ότι καταδικάζει. Αισθάνεται η έρημη, συγγενής με το χώρο της «επαναστατικής» βίας και δεν θέλει να χάσει τους εν δυνάμει συμμάχους της. Χαϊδεύει τα αυτιά και των δικών της παιδιών που σαν παιδιά της αριστεράς γοητεύονται από την κατεβασμένη βιτρίνα και την φωτιά. Μόνο που καμιά φορά η φλεγόμενη τράπεζα παίρνει μαζί της και 3 αθώους ανθρώπους. Και τότε το παιχνίδι γίνεται όπλο στα χέρια των παιδιών.  
Οι τελευταίες ειδήσεις αναφέρουν:
Η τραγωδία σημειώθηκε περίπου στις 14:00, όταν διαδηλωτές που είδαν το υποκατάστημα της τράπεζας ανοιχτό, εξοργίστηκαν, φώναξαν συνθήματα κατά των υπαλλήλων, πέταξαν πέτρες στο εσωτερικό του και κάποιοι εκσφενδόνισαν μία ή περισσότερες μολότοφ.
Ορισμένοι από τους υπάλληλους κατάφεραν να βγουν από την τράπεζα, που τυλίχθηκε στις φλόγες, ωστόσο άλλοι εγκλωβίστηκαν μέσα σε αυτήν. Από http://www.in.gr


Αλήθεια η ψέματα δεν ξέρω. Αλλά κάποιοι εξοργίστηκαν που είδαν την τράπεζα ανοικτή και ……. έκαψαν τους ανθρώπους.
 Το τέλος, συμπολίτες, πως γράφεται αν όχι έτσι;

2 σχόλια:

  1. Άνοιξα την τηλεόραση και είδα τους πολιτικούς να αλληλοκατηγορούνται στην Βουλή. Παρεμβλήθηκαν οι κλασικές διαφημίσεις για σερβιέτες, ποτά, περιοδικά και ότι άλλο μπορείς να φανταστείς. Παράλληλα άκουγα διαφόρους να λένε πως φταίνε οι αριστεροί, οι φασίστες ο Βγενόπουλος, οι μπάτσοι, ενώ κάποιοι γκρίνιαζαν που αναβλήθηκε το ματς του Ολυμπιακού. Ήρθαν και τα πρώτα e-mail για το τι έγινε στην πορεία, πόσος κόσμος ήταν, γιατί έμεινε ανοιχτή η τράπεζα κτλ.
    Αύριο στα κανάλια όλοι θα τσακώνονται με όλους.
    Αρχικά για το ποιος φταίει, τελικά για το τι έγινε στους αγώνες.
    Μεθαύριο το θέμα θα χαλαρώσει, μετά θα έρθει Σαββατοκύριακο, θα κάνουμε και κάνα μπάνιο, θα βρούμε κάτι άλλο να τσακωθούμε. Ίσως για το πότε έκλασε ο Στάλιν π.χ. και το αν η κλανιά του είναι υπέρ της ένοπλης ή της άοπλης βίας σε συνδιασμό με το τι γίνεται στο πολιτικό γίγνεσθαι.
    Κάποιοι όμως δεν θα μπορούν να τα κάνουν αυτά, γιατί θα βρίσκονται στον άλλο κόσμο.
    Και για τον άδικο χαμό τους, θα γίνουν 1753 διαφορετικές πορείες συμπαράστασης, σε άλλο δρόμο και άλλο χρόνο όμως, μη τύχει και συμπέσουν και δουν ότι συμφωνούν σε κάτι.
    Κατάντια.
    Καληνύχτα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Nαι ρε φιλαράκο έτσι είναι καληνύχτα, αν και δυσκολεύομαι απόψε

    ΑπάντησηΔιαγραφή