ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ
Ο Αμερικανός πρόεδρος Ρίτσαρντ Νίξον και ο γενικός γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος Σοβιετικής Ένωσης, Λεονίντ Μπρένζιεφ, κατά τη διάρκεια περιπάτου στην αυλή της έπαυλης του πρώτου στην Καλιφόρνια, το 1973. Στο βάθος, ο Ειρηνικός Ωκεανός. Από την Καθημερινή

Παρατηρητήριο

του Τέλη Σαμαντά για τη στήλη Παροράματα και ημαρτημένα

Εδώ και χρόνια επιμένω και θα συνεχίσω να επιμένω: οι μελέτες και οι αναλύσεις —πολιτικές, οικονομικές, κοινωνιολογικές, πολιτιστικές— που αφορούν την επτάχρονη Δικτατορία είναι ελάχιστες σε σχέση με τις αντίστοιχες που αφορούν την περίοδο της Μεταπολίτευσης. Κι όμως, θεωρώ πως στη διάρκεια της Χούντας διαμορφώθηκαν τα κύρια κοινωνικά ρεύματα που καθόρισαν τις μεταπολιτευτικές στρεβλώσεις. Η αποκοπή από το διεθνές περιβάλλον και η λαϊκιστική εσωστρέφεια· η ανάδυση νέων κοινωνικών στρωμάτων που απέκτησαν οικονομική ισχύ χάρη στα οικονομικά μέτρα των δικτατόρων (χωρίς όμως να έχουν και την αντίστοιχη πολιτική εκπροσώπηση, την οποία απέκτησαν στη συνέχεια κατά τη Μεταπολίτευση)· η απότομη διακοπή των πνευματικών αλλά και των πολιτικών αναζητήσεων σε όλους τους ιδεολογικούς χώρους· η σαφέστατη οπισθοχώρηση των προβληματισμών για τον εκσυγχρονισμό της πολιτικής ζωής της χώρας· η υποχρεωτική συνύπαρξη αντιθετικών και αποκλινόντων πολιτικών και πνευματικών προβληματισμών και η εκ των πραγμάτων σύγκλιση τους —στον ελάχιστο κοινό παρονομαστή— απέναντι στον «κοινό εχθρό» της Χούντας· η καθυποταγή μέσω της ανοχής της Δικτατορίας μεγάλων τμημάτων της κοινωνίας· ηκυριαρχία του κιτς σε πάμπολλους τομείς της πολιτιστικής ζωής — αυτά είναι μερικά μόνο από τα αποτελέσματα του επτάχρονου «γύψου».

Η σημαντικότατη αυτή έλλειψη μελέτης της Χούντας έχει σοβαρές επιπτώσεις: η περίοδος της Δικτατορίας έχει καταγραφεί στην κοινωνική συνείδηση απλώς ως μία «σκοτεινή περίοδος», καταπίεσης και βίας από τη μία και «αντιστασιακής πράξης» από την άλλη. Το αποτέλεσμα είναι η ουσιαστική άγνοια —και όχι μόνο των νεότερων γενιών— των παραμέτρων οι οποίες συνιστούν την ιστορική τομή που αποτελεί για την νεοελληνική ιστορία η Δικτατορία 1967-1974 και, κατ’ επέκταση, η ενοχοποίηση της Μεταπολίτευσης ακόμη και για φαινόμενα που στην πραγματικότητα η ημερομηνία γέννησής τους χρονολογείται στην περίοδο της Χούντας. Με λίγα λόγια: ο καλύτερος τρόπος για να «θυμηθούμε» την αυριανή επέτειο είναι να μελετήσουμε το τι σήμαινε στην πραγματικότητα για την νεοελληνική κοινωνία εκείνη η «σκοτεινή περίοδος». Πολλές αιτίες ακόμη και των σημερινών κακοδαιμονιών υποψιάζομαι πως θα ανακαλύψουμε.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Από το Nicolas Sevastakis: Αυτή η εξουσία δεν πιστεύει στον νόμο της πολιτείας (στο ρεπουμπλικανικό συμβόλαιο). Συνδιαχειρίζεται σχολική ύλη με την Εκκλησία ή δημόσιους χώρους και πλατείες με "πολιτικές ομάδες'' ή εθιμικές παραδόσεις ''ανυπακοής''. Είναι πλέον το σημείο συνάντησης του κρατισμού και ενός επιλεκτικά διακριτικού αντικρατισμού. Ασκείται καθημερινά στη νουθεσιακή ρητορική κατά του ιδιωτικού φανερώνοντας απίστευτη φοβία για ανάληψη πολιτικής ευθύνης. Για να μην κακοκαρδίσει τον έναν ή άλλον εξουσιαστικό παίκτη σε αυτό το αντισυστημικό θέατρο της ωμότητας που συγκινεί πολλές ομάδες ισχύος και θεατές στη χώρα.

Παρασκευή, 18 Φεβρουαρίου 2011

Η φωτιά στη Νομική, ο τρόμος πάνω από την πόλη



«Ολόκληρη η πανεπιστημιακή κοινότητα τάσσεται εναντίον κάθε μορφής βίας και πράξης δολιοφθοράς που υπονομεύει το πανεπιστημιακό άσυλο», ήταν η δήλωση του πρύτανη του Πανεπιστημίου Αθηνών κ. Πελεγρίνη, με αφορμή τον εμπρησμό που κατέστρεψε την αίθουσα Οικονομίδη της Νομικής Σχολής.

Μονάχα να γελάσεις μπορείς από τη δήλωση. Αλήθεια ποιες είναι οι αιτίες που οδηγούν τις πρυτανικές αρχές του μεγαλύτερου πανεπιστημίου της χώρας να είναι τόσο χλιαρές απέναντι στον εμπρησμό της Νομικής, τόσο συγκαταβατικές απέναντι στα φασιστικά τάγματα εφόδου; Ποια υπονόμευση και ποια πράξη δολιοφθοράς; Εδώ πρόκειται  για εμπρησμό, για εγκληματική ενέργεια, το άσυλο μας μάρανε και η υπονόμευσή του. Μην παραβιαστεί το άσυλο, μην παραβιαστεί η ασυδοσία και θιχτεί ο χουλιγκανισμός. Αλλά πέρα από τον πρύτανη που προφανώς θα έχει τους λόγους του, δεν είδα και την κοινή γνώμη να εξανίσταται. Όταν μπήκαν οι μετανάστες στη σχολή όλοι πήραν φωτιά, τώρα που η φωτιά του φασισμού πήγε να κάψει τη Νομική όλοι την έκαναν αβαβά. Φαίνεται ότι η κοινωνία έχει αποδεχθεί ότι τα πανεπιστήμια είναι εμπόλεμη ζώνη και μια φωτιά πάνω, ένας ξυλοδαρμός κάτω δεν αλλάζουν και πολύ την κατάσταση.  Μάλιστα ενώ η φωτιά ξέσπασε τη νύχτα «κανείς δεν την πήρε χαμπάρι» και η πυροσβεστική έλαβε κλίση την μεθεπόμενη μέρα το πρωί. Προφανώς η πυροσβεστική είναι μέρος των σωμάτων ασφαλείας και χρειαζότανε κάποια διαβούλευση 2 ημερών και κάποια συμφωνία για να κληθεί να σβήσει τη φωτιά μετά από δύο μέρες. Γέλια και μάλιστα χοντρά.Μας δουλεύουν. Ως τότε προφανώς και δόθηκε η ευκαιρία να εξαφανιστούν ότι στοιχεία υπήρχαν που πιθανόν να οδηγούσαν σε εντοπισμό των εμπρηστών. Δηλαδή οι εγκληματίες προστατεύονται πλήρως ακόμα και όταν προσπαθούν να κάψουν δημόσιους χώρους και ανθρώπους στο όνομα του Ασύλου.  
Κάποια στιγμή θα πρέπει τόσο η κυβέρνηση όσο και οι πανεπιστημιακές αρχές να βρουν ένα τρόπο νόμιμο και συνταγματικό να προστατέψουν το πανεπιστήμιο και ως εκ τούτου και την κοινωνία από τις φασιστικές επιθέσεις. Δυστυχώς δεν μπορούμε να ζητάμε κάτι αντίστοιχο από τον ίδιο το λαό, τον  κατ’ εξοχήν υπεύθυνο για την τήρηση του συντάγματος. Αυτός βρίσκεται σε επαναστατική διαδικασία προστασίας των κλειστών επαγγελμάτων. Δεν προκάνει να νιώσει τον τρόμο πάνω από την πόλη.

1 σχόλιο:

  1. Μα το άσυλο είναι μια καλή ευκαιρία να λαϊκίσουμε προς τους φοιτητές και να καλύψουμε τις δικές μας αδυναμίες.

    ΑπάντησηΔιαγραφή